1. Prince of Persia (X360)

Prince of Persia (X360)

Prince of Persia

De strijd tussen goed en kwaad is een eeuwenoud verhaal, dat in vele vormen van kunst, literatuur en entertainment aan ons wordt verteld. Eigenlijk hebben we er dagelijks mee te maken. Bij iedere beslissing die je neemt, weeg je bewust of onbewust goed en slecht tegen elkaar af. Los van het schemergebied dat tussen deze beide uitersten ligt, is het ook een herhaaldelijk terugkerend thema dat wij in games krijgen voorgeschoteld.

In termen van originaliteit verdient dat wellicht niet de hoogste prijs, maar anderzijds is het juist precies wat wij willen. In games kun je een held (of een bad guy) spelen, met als uiteindelijke doel je opponent te overwinnen. Prince of Persia is het zoveelste typische avontuur in deze categorie en dat roept eigenlijk maar één prangende vraag op: Is dat nu goed of slecht?

Het verhaal begint wanneer de naamloze hoofdpersoon (laten we hem maar de Prince noemen, bij gebrek aan beter) tijdens een zandstorm zijn ezel is kwijtgeraakt. Bij de zoektocht naar het dier, ontmoet hij een mysterieuze vrouw die achterna wordt gezeten door een aantal bewapende mannen. Hij raakt verwikkeld in hun strijd en hij helpt de dame in kwestie aan haar belagers te ontsnappen. Op die manier is het contact gelegd en zal gedurende het spel ook niet meer verbroken worden.

Dit gegeven is even zoetsappig als wonderlijk te noemen. De jonge vrouw (Elika) blijkt een prinses te zijn, terwijl de Prince juist een bandiet is. Zij draagt een grote verantwoordelijkheid, hij is een flierefluiter die leeft met de waan van de dag. Nadat, door toedoen van haar vader, een groot kwaad vrijkomt uit zijn gevang, wordt al snel duidelijk dat Elika de enige is, die deze handeling ongedaan kan maken, oftewel de wereld kan redden.

Die zware taak rust op haar schouders en de Prince ondersteunt haar daarbij, ogenschijnlijk omdat hij niets beters te doen heeft.

“What is one grain of sand in the storm?”, vraagt Elika tijdens de introductie-scene van het spel. Wat ze indirect bedoelt, is hoe één persoon het tij kan keren van een overmacht?

Het is opvallend hoe de dreiging van het kwaad niet zozeer in beeld wordt gebracht door middel van epische gevechten of imponerende tussenfilmpjes, maar dat Elika er alleen maar over vertelt tijdens haar gesprekken met de Prince. Deze dialogen zijn de stuwende kracht van de game. Je wilt verder komen in het verhaal om er meer gespreksstof voor terug te krijgen. Jouw beloning als speler is te ervaren hoe beide personages naar elkaar toegroeien en steeds een beetje meer van hun karakter prijsgeven. In dit spel ben je niet bezig om je characters te levellen, maar om ze te begrijpen.

De wijze waarop het plot zich ontplooit is aan de ene kant misschien gemakzuchtig te noemen. Er worden geen flashback-achtige beelden getoond om de achtergronden van de Prince en Elika verder uit te diepen. Je bent voortdurend aan het luisteren naar hun woordenwisseling en technisch lijkt het niet veel meer dan dat. Op mij maakte het echter wel degelijk een diepe indruk en ik heb me lang afgevraagd, waar dat nu precies aan lag.

Het zijn de nuances tussen twee uitersten, de Prince en Elika. Waar de Prince aanvankelijk alleen maar grappen maakt en de hele queste niet serieus lijkt te nemen, wordt gaandeweg duidelijk dat hij zijn humor gebruikt als soort van zelfbescherming. Zijn relativeringsvermogen is in feite wat hen beiden in balans houdt. Het is de subtiliteit tussen de regels door die hem zo bijzonder interessant maken.

Elika is de tegenhanger. Door haar verantwoordelijkheidsgevoel en de kennis van wat haar te wachten staat, benadrukt ze bij elke opmerking de onmogelijkheid van hun taak. Maar stukje bij beetje gaat ze er toch in geloven, omdat ze durft en leert te vertrouwen op de Prince. Af en toe smelt er wat van haar strengheid weg en als ze op een gegeven moment dan ook een grap van zijn niveau maakt, is de impact op de speler zo groot, dat je beseft dat er inderdaad niet meer nodig is dan een gesprek tussen twee mensen.

Wat wel van belang is te zeggen nog, is dat naast de geweldige voiceacting qua intonatie en timing, ook de gezichtsuitdrukkingen, kleine handelingen en gebaartjes fantastisch in beeld worden gebracht en dit de intensiteit van hun dialogen enorm versterkt. Ook hier zijn het weer de nuances die van twee platte gamecharacters echte persoonlijkheden weten te maken.

What is one grain of sand in the storm? Die vraag kan alleen beantwoord worden als je de essentie van hun verbintenis volledig begrijpt.

Prince of Persia kent geen ondertitel of vervolgcijfer. Het is een compleet nieuw verhaal met een nieuwe hoofdrolspeler. De enige relatie met eerdere Princes is de klim- en klautergameplay binnen een oosterse setting (afgezien van het feit dat de ezel van de Prince Farah heet, maar dit is meer een inside joke te noemen).

Platformen dus op de bekende, spectucalaire, PoP-manier; over muren rennen, aan uitsteeksels hangen, vlaggenstokken slingeren, en steeds weer een manier bedenken om van het ene plateau naar het volgende te komen.

Een nieuwe move is wel geintroduceerd in de vorm van plafond-kruipen. De Prince draagt een Wolverine-achtige klauw aan één hand, die hij tijdelijk in een stenen of houten wand kan steken om zich te verplaatsen. Zo ook ondersteboven. Het klinkt even onrealistisch als juist de geloofwaardigheid is van de uitwerking.

Dit oog voor detail van de makers is voor mij een extra bewijs dat over alles net iets dieper is nagedacht, dan de game in eerste instantie doet vermoeden.

De spelwereld bestaat uit twintig gebieden die zonder laadtijden in elkaar overlopen. Alles is gehuld in zwart en aan beide avonturiers rest de schone taak om het geheel weer wat kleur te geven, door licht te brengen in de duisternis. Dat klinkt misschien wat oneerbiedig, maar zoals het een goed cliché betaamt, moet ik er ook niet meer van maken.

Licht en donker, goed en kwaad. We hebben het al zo vaak gezien in een game en het is van meet af aan overduidelijk wat de bedoeling is. Elika heeft magische krachten om dit te bewerkstelligen. Elk gebied kent een eindbaas, die je logischerwijs dient te verslaan, waarna zij in het licht kan stappen om de vlinders weer te laten fladderen, bloemen en gras weer te laten groeien en de zon weer te laten schijnen.

Doch ondanks al deze been-there-done-that-elementen is de wijze waarop zo'n gebied weer tot leven komt, werkelijk een lust voor het oog. Grafisch laat de game zich nog het meest vergelijken met een bewegend schilderij van aquarelverf. De term cel-shaded eraan vastplakken, doet het spel simpelweg tekort, maar het herbergt zeker eenzelfde soort getekende stijl. Neemt niet weg dat dit alles nog steeds slechts dient als décor om de dialogen te voeden.

Zo ook de eindbaas-gevechten. De twintig gebieden worden in feite maar verdedigd door een viertal monsters. Je dient ze allen vijf keer te verslaan om ze definitief uit te schakelen. Dit nodigt natuurlijk uit tot kritiek. Mede doordat ze elke keer op dezelfde wijze bevochten kunnen worden, zij het dat het wel steeds net iets moeilijker wordt voor mijn gevoel.

Technisch gezien is het een tekortkoming, want je had liever twintig keer een ander soort gevecht aangegaan met steeds een andere tegenstander. Maar ook deze herhaling heeft voor de dialoog een ondersteunende functie. Vergelijk het met een vervolgdeel van een film of game. Niets is interessanter dan de terugkeer van een bepaald personage uit het vorige deel. Zo'n karakter krijgt dan meer body en diepgang, waardoor de impact rondom de hoofdrollen ook weer groter wordt.

Hoewel het qua creativiteit en originaliteit op deze manier wel eenvoudiger is gemaakt voor de ontwikkelaars, ben ik er toch van overtuigd dat het op elk vlak een bewuste keuze is geweest. De game heeft niet de ambitie om uit te pakken in gewelddadige grootsheid. Het is juist de kleinschalige intimiteit, waarmee het zich tracht te onderscheiden van de rest.

En om de flow van de dialoog vast te houden is er ook een systeem bedacht waarbij je niet kunt afgaan. Als je bij het platformen in de diepte valt, steekt Elika haar hand uit en als je tijdens het gevecht dreigt te worden gedood, springt Elika tussenbeide.

Veel gamers zullen hierdoor geen uitdaging vinden in het spel. En ik moet bekennen dat er door deze keuze waarschijnlijk ook één van mijn meest geliefde onderdelen van the Sands of Time verloren is gegaan. Je had daarin kleine levels waar je via een hendel ergens een deur opende en dan moest je binnen een bepaalde tijd, alvorens de deur zich weer sloot, een parcours afleggen langs dodelijke spiezen, diepe valkuilen en ronddraaiende zwaarden om de volgende kamer te kunnen betreden.

Ook qua puzzels ontbeert het spel een aantal echte breinbrekers, wederom om de snelheid in het spel en het tempo van de dialoog hoog te houden wellicht, maar desondanks wel een groot gemis.

Once more with feeling. Het leven van de Prince beslaat per gebied ruwweg drie fases; platformen door de duistere omgeving om het plateau van de eindbaas te bereiken, vervolgens bestrijd je deze vijand samen met Elika in een 2-tegen-1 gevecht, en nadat het level weer is verlicht, mag je opnieuw platformen om zogenaamde lichtbollen te verzamelen, die her en der door het gebied liggen verspreid. Met deze verzamelde energie kan Elika na verloop van tijd weer nieuwe krachten aanboren, om andere plateaus in de wereld te kunnen bereiken die eerder nog niet toegankelijk waren.

Het klinkt als een behoorlijke herhaling van zetten om deze fases per gebied steeds een keer te moeten doorlopen en inderdaad, dat is het in feite ook, hoewel het verzamelen van alle lichtbollen af en toe nog wel wat je vergt.

Maar het is juist ook de herhaling die de schoonheid van de verbintenis tussen de Prince en Elika weet te voeden. De magie zit hem vooral in het onverwachte. Als je keer op keer hetzelfde doet, dan verwacht je automatisch op het einde ook steeds dezelfde reacties. En daarin weet vooral de Prince heel goed te varieren. Vergelijk het met voetbal bijvoorbeeld. Iedereen kent het spelletje, het is een constant heen-en-weer-geren tussen beide doelen, maar dan opeens maakt iemand een onverwachte actie, en dan moet je eerst even een paar keer knipperen met je ogen of je het wel goed gezien hebt. Dat moment is natuurlijk meteen alweer voorbij, maar je behoudt dat lekkere verraste gevoel.

De game zit vol met dit soort passages. Je moet erbij blijven om het niet te missen, zeg maar.

Kortom: Prince of Persia stroomt niet over van originaliteit. Er ontbreken essentiele onderdelen die zijn voorgangers wel kenden. De gameplay is repetatief te noemen. En de uitdaging is miniem. De nadruk ligt volledig op de ontwikkeling van de gevoelens van beide hoofdpersonages door middel van een vijfentwintig uur durende dialoog als het ware.

Je bent meer een kijker en luisteraar, dan daadwerkelijk een gamer, het is alleen aan jou om van punt A naar punt B te komen en heel veel meer dan hun ervaringen tot je nemen hoef je niet te doen. En heb je eenmaal het einde gezien, zal je ook niet gauw meer opnieuw beginnen.

Als objectieve gamer, vind ik Prince of Persia dan ook allerminst geslaagd, maar ik heb me van de eerste tot de allerlaatste seconde echt uitzonderlijk vermaakt, ik was zelfs geroerd bij vlagen.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dat Prince of Persia een zeldzaam stukje software is geworden. Misschien mag je het in de ogen van velen niet eens een game noemen door al zijn technische tekortkomingen, maar ik beschouw het in dat geval toch zeker als een work of art. Kunst dus. Kunst aanschouw je, je neemt het waar in alle facetten. Je laat het stromen door je ziel. Wat overblijft is de herinnering. Een spel van uitersten.

Als je beseft waar de vele minpunten hun oorsprong vinden en die verklaring wilt accepteren, dan maakt one grain of sand inderdaad alles goed.

Conclusie en beoordeling

Op Valentijsdag is zelfs een gamerhart wellicht iets vergevingsgezinder dan anders. Helemaal wanneer je kunt vechten voor een vrouw. Als je Prince of Persia wilt waarderen om wat het wel is, en de gemiste kansen voor lief neemt, dan bezorgt dit schilderij-achtige kunstwerkje jou een prachtige tijd. Ben je meer een hardcore gamer, die uitdaging zoekt en vooral houdt van grootschalige epische confrontaties, dan ben je bij de Prince aan het verkeerde adres.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • de Prince en Elika
  • memorabele dialogen
  • snelheid, tempo, flow
  • klimmen en klauteren tot je erbij neervalt (ow nee, vallen kan niet)
  • kunst
  • Minpunten
  • je hoeft de dialogen niet te volgen per se
  • eenmaal uitgespeeld is het echt voorbij
  • geen parcours-levels
  • geen breinbrekende puzzels
  • geen uitdaging voor de hardcore gamer

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik kijk er naar uit!!!

  • lijkt me echt een goede game, maar wil hem ook zelf eerst spelen. komt er daarom dan ook nog een demo een keer naar psn en xbox live?

  • Ik hoop ook dat er een demo van uitkomt maar ik denk wel dat ie er komt.

  • Kijk er ook echt naar uit, alleen al om emoties in een game te zien. Maar ik weet niet of deze game BF BC gaat overtreffen. We zullen zien.

  • Ik heb er een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant lijkt het mij een heel goed spel en ben ik blij als de release is.



    Maar aan de andere kant heb ik zo'n gevoel dat het een game wordt die het allemaal net niet goed genoeg heeft.



    Ik wacht de recensie wel af : ) Ergens in augustus/september!


  • Ik WWOII shooter beetje zat, maar keek wel uit naar BiA alleen begin ik nu een beetje te twijfelen, ik had er meer van verwacht!

  • Van mij mogen ze de multiplayer lekker laten zitten. In plaats daarvan mogen ze de graphics iets oppoetsen en de laatste bugs weg werken.



    Ik heb het gevoel dat dit de eerste WOII game wordt, die ik echt goed ga vinden. Ik vond de vorige 2 delen gaaf, maar qua sfeer toch tegen vallen. De call of duty reeks is al helemaal matig qua sfeer, nog maar niet te beginnen over Medal of Honor ;)

  • Ik heb het ook wel een beetje gehad met die WW2 games.. Maar deze belooft toch wel heel tof te worden. Mssn nog één keer Duitsers afknallen.. ach.. waarom ook niet? :D

  • Wat een heerlijk goede recensie! Je blijft geboeid met een vleugje humor, hier houd ik van. Lijkt me btw een geweldige game als ik het zo hoor. Vooral dat tactische gedeelte spreekt me erg aan. Ik kijk er in ieder geval al naar uit.

  • Hmm.. lijkt wel alsof sommige locaties beter uitgewerkt zijn dan andere.. Bovendien is de lip-sync wel heel erg slecht UBI! Anyone?

  • Ik kan niet wachten op dit spel. Dit wordt écht een geweldig spel, zeker weten :)

  • toch blijf ik het gevoel houden dat deze game te lang wordt uitgesteld.

  • Misschien toch weer eens een goede WO II-shooter… ^^



    @ BrumB: jammer alleen dat dit geen recensie is…

  • Vet.

  • aaaah heerrrlijk!

  • Deze game gaat heerlijk worden! Ik zit echt uit te kijken naar deze titel.





    Ik hoop dat dat squad systeem goed werkt en dat je voldoende vrijheid hebt in de levels…

  • Voor de mensen die naar achtergrond muziek vragen (schande je moet het kennen), dit is muziek uit Band of Brothers die je gezien moet hebben /smack

  • Lijkt me een fantastische game, maar ik denk dat hij te lang is uitgesteld.

  • Klinkt echt vet.

  • Ik wacht er al facking bijna 2 jaar op. lol

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren