1. Half-Life (PC)

Half-Life (PC)

Zo’n 10 jaar geleden was ik een nintendo-addict. Ik had alle consoles doorlopen, maar door een gloednieuwe pc in de studeerkamer bij mijn ouders, voelde ik mij gedwongen maar eens te kijken wat dat ding allemaal niet kon. Na een grondige selectie van reviews uit de bladen, bleven er voor mij twee games over die ik overwoog aan te schaffen. Half-life en Unreal. Unreal was al iets langer uit, en kosste maar 45 gulden, tegenover de 99,95 van Half-life. Tot de dag van vandaag vraag ik me af waarom ik voor de duurdere gekozen heb destijds, maar een ding is zeker: het is de beste beslissing die ik ooit genomen heb.

Half-life staat namelijk al sinds 1998 permanent op mijn harde schijf, en dat is niet voor niks. Het is namelijk de beste shooter ooit gemaakt. En om meerdere redenen.

De game begint, en je bevindt je in een hangende monorail die zich een weg baant door een gigantisch ondergronds complex. Een stem door een luidspreker legt uit dat dit de Black Mesa Research Facility is, en terwijl de stem doorgaat met haar uitleg, verken jij je tijdelijk zeer beperkte bewegingsruimte. Je bent op weg naar je werk, en eenmaal tot stilstand gekomen verlaat je het karretje en vraag je een bewaker om je binnen te laten in jouw afdeling. Binnengekomen zijn er tal van geleerden en bewakers die al aan het werk zijn, en je wordt door hen gemaand je naar het onderzoekslab te begeven, aangezien daar mensen op je wachten.

Na het aantrekken van je HEV-Suit (Hazardous Environment Suit) begeef je je naar je werkplek, en ben je onderdeel van een experiment. Na een korte instructie begint het experiment, en het duurt niet lang voordat alles om je heen in elkaar stort, een portaal opent naar een andere dimensie, en je zo snel als je kunt probeert weg te komen van de kleine apocalyps die zich ontvouwd in het lab.

Deze eerste minuten van de game, zijn bepalend voor de gehele ervaring, en meteen het allersterkste punt van deze game. De interactie, en het beklemmende gevoel van “er werkelijk zijn”. Valve krijgt dit voor elkaar door enkele op het oog simpele technieken toe te passen. Ten eerste is er het feit dat alles vanuit de eerste-persoon plaatsvindt. Geen pre-rendered filmpjes, alles “gebeurt” om je heen, en jij bent toevallig op de juiste plaats. En niets daarvan voelt geforceerd aan. Ten tweede is er het feit dat Gordon Freeman (jij, de hoofdpersoon), nooit spreekt. Dat klinkt raar, maar omdat hij niet praat, blijft je eigen gevoel en interpretatie van het personage intact, en voel je je sneller verbonden met hem. En het derde punt in dit geheel, is het autonome van de omgeving. De basis leeft, en jij bent daar slechts een onderdeel van. Zonder jou had die basis ook wel gefunctioneerd, en had het ongeluk ook wel plaatsgevonden. Hierdoor denk je echt dat er per ongeluk iets mis gaat. Tot slot het ontbreken van levels. Geen plotselinge wisselingen van locatie, ondersteund met een leuk filmpje. Wederom breekt Half-life met de traditie, door de levels naadloos in elkaar over te laten lopen, enkel onderbroken door een kort *loading* op je scherm. Transities tussen de locaties doe je dus zelf, wat het geheel weer een stukje geloofwaardiger maakt.

Vanaf dat moment ben je gegrepen door de game, en die laat je verder niet meer los. Je komt slachtoffers tegen, gewonden, maar alles oogt natuurlijk.

Geen power-ups die plotseling verschijnen, of health-packs die in de lucht zweven. Nee, geen power-ups, en healthpacks pak je maar van een dode bewaker of geleerde. Alles komt geloofwaardig over. Destijds draagden de graphics daar ook aan bij, maar die vallen uiteraard in het niet bij de huidige staaltjes digitale pracht.

Het verhaal wordt dus door anderen verteld, en zonder een goede voice-acting had dit niet gewerkt. Dat was in de jaren negentig uitzonderlijk, een game met voice-acting, laat staan van de kwaliteit van Half-life. Muziek en geluid zijn perfect afgestemd, en is sfeerbepalend, waardoor er in 2009 prima door de grafische beperkingen heen te kijken valt.

De game maakt gebruik van de Quake II engine, maar die werd grondig opgepoetst. Veel shooters uit die tijd speelden zich af in donkere tunnels en gangenstelsels, om de grafische beperkingen te verbloemen. Valve creert in de game een ongeziene diversiteit aan locaties. Van een smalle richel op een bergwand, tot een grote open raketbasis, en van een opslagloods tot een andere dimensie. Geen wereldschokkende graphics, maar wel een enorme toegevoegde waarde voor de sfeer.

Maar er is meer dat deze game goed maakt. Na de catastrofe in het lab kom je onderweg een breekijzer tegen, wat je maar meeneemt, aangezien je niet weet wat er met de rest van de basis gebeurd is. Al snel blijkt, dat het experiment een poort geopend heeft naar een andere dimensie, en er allerhande vreemde creaturen op de aadkloot beland zijn. En ze zijn verre van vriendelijk. In allerlei vormen en maten proberen zij alles wat nog enigzins leeft, alsnog naar de andere wereld te helpen. Je baant je een weg naar boven, naar buiten, tot je erachter komt dat er mensen zijn die er belang bij hebben dat iedereen in de basis, daar ook blijft, liefst permanent. En daar doet de weergaloze AI zijn intrede.

Deze soldaten zijn namelijk slim. Vele malen slimmer dan welke vijand uit die tijd dan ook. Ze zoeken dekking, opereren in groepen, en denk je lekker veilig te staan achter een grote kist, valt er plotseling een granaat tussen je voeten. Uniek voor die tijd, maar zelfs nu kan menige game daar zijn tanden op stukbijten.

Tot nu toe geen vuiltje aan de lucht. Maar uiteraard heeft deze game ook minpunten, al zijn het er niet veel. De geleerden en bewakers die je tegenkomt zien er exact hetzelfde uit. Uiteraard een beperking van de techniek van toen, maar toch. Het level op Xen valt tegen. In het begin verfrissend, maar de eindeloze eerstepersoons-platform-jumps, van makkelijk tot verschrikkelijk moeilijk, doen enigzins af aan de verder perfecte game.

De multiplayer was verre van geweldig. Een paar simpele Deathmatch-levels, en dat was het wel. Valve had echter een troef achter de hand. Na een paar maanden hebben ze de broncodes vrijgegeven, zodat iedereen zijn eigen creaties kon maken met de techniek van Half-life. En dat hebben ze geweten. In no-time verschenen er tientallen mods, custom maps en models. Sommige mods (Team Fortress Classic, Day of Defeat, Counterstrike) hebben in Half-life 2 een eigen franchise gekregen. Tot op de dag van vandaag zijn er voor de populairdere mods nog genoeg spelers te vinden. Deze aanpak van Valve bleek een meesterzet, die de volwassenwording van online gaming een grote stap vooruit heeft geholpen.

Deze game veroorzaakte een revolutie, en verzamelde meer dan 50 game of the year awards, en meerder game of the century awards, en met goede reden. HL2 scoort volgens velen hoger, maar had niet bestaan zonder de perfecte basis die deze game legt. Iedereen die deze game nog niet gespeeld heeft, kan zonder twijfel deze game aanschaffen voor een vriendenprijsje. De graphics zijn opgepoetst met een patch, maar voor wie dat nog niet genoeg vindt, is er Half-life:Source, met de grafische kracht van Half-life 2 onder de motorkap. Zet je PS3 en X360 aan de kant, en pak je oude PII 300 weer eens van zolder, en leef je uit, met de oervader van de huidige generatie shooters!

Conclusie en beoordeling

None

De kleine minpuntjes kunnen niet verbloemen dat dit de beste shooter ooit is. Nog nooit zag men zo'n ongeevenaarde, hypnotische gameplay. Een must-have voor iedereen!
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • Interactie
  • Verhaal
  • Voice Acting
  • Muziek
  • Variatie
  • Sfeer
  • Minpunten
  • Xen-level
  • Gekopieerde models

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Je kan hem ook voor de PC kopen hoor.

  • Vergis je niet, een million seller is al zeer lucratief voor de meeste games. Niet alle games verkopen 30 miljoen keer op de eerste dag zoals GTA

  • Het is zo mooi maar op den duur had ik ook genoeg van gemuteerde mensjes maar toch supergame

  • Mooi…

  • das niet niks bio is een coole game

  • Da's een mooi aantal! Petje af 2K!

  • @ MaNiAc E



    Take-Two heeft bekend gemaakt dat de Xbox 360- en PC-versie BioShock inmiddels 2,2 miljoen keer is verscheept.



    Kijk nog eens :P


  • das niet eens zo enorm veel voor zon gehypte game…

  • Een fantastische game, ik blijf het zeggen!

  • Bioshock stak niet goed in elkaar. Dat is het probleem juist, de game houdt halverwege al op en de rest voelt alsof het aangeplakt is. Balans van wapens en Plasmids zijn zoek…



    Bioshock heeft een erg sterk design, maar heel erg weinig daaronder. Ook het verhaal laat steken vallen (omdat alles na Ryan zo slecht en clichematig is).

  • idd bioshock was zwaar overhyped, maja gelukkigvoelt et grote publiek vooralsnog aan wanneer ze voorgelogen word en straft dit soor tdingen gelijk af. 2.2 miljoen is natuurlijk belachelijk laag voor een game als deze. dat is nog lager als motorstorm of resistance

  • Bioshock overhyperd, yeah right.. Ik weet niet waar jullie die hype vandaan halen maar ik heb bij Bioshoch geen TRAILERAANKONDIGINGEN gezien zoals bij GTA, of een enorme campagne zoals bij Halo, die spellen waren overhyped, niet dat ik ze slecht vond, maar daar kwam de hype echt een rol bij spelen. Bij Bioshock vind ik dat totaal niet terug..

  • Goed nieuws, krijgen ze wat geld voor een volgend deel :)

  • inplaatsvan dat ze gelijk bioshock 2 maken voor de ps3, bioshock 1 gewoon overslaan. dan kunnen ze bioshock 2 tenminste wel op tijd uitbrengen EN hem extra goed maken

  • @bullet-time



    dit spel is alles behalve gehyped?



    ontopic : ben blij dat ik hier de mooie steel box edition heb liggen :D


  • 1 keer uitgespeeld op de Xbox (had hem geleend), ga hem binnenkort nog wel ff kopen voor de pc, staat mooi in de collectie :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren