1. Doshin the Giant (NGC)

Doshin the Giant (NGC)

Tja. Dat krijg je ervan als je een über-late koper bent van een console. Alle goede spellen zijn verdwenen, en alleen de licentie-titels liggen nog eens op een (opvallend klein) hoopje ergens in de hoek van de winkel. En er was in onze plaatselijke speelgoedwinkel dus ook Doshin the Giant; een kleine Nintendo-titel, en die zie je niet meer zo vaak! "Kom op", dacht ik, "Het is Nintendo! Wat kan daar mis mee zijn!?". Redelijk veel, zo blijkt!

Na het schijfje in de Cube gestopt te hebben, kom ik dus in het hoofdmenu (maar dat snapten jullie hopelijk ook wel). En niet zomaar een menu, nee, een menu met een heen en weer floepend plaatje! Geen landschap, geen ingamebeelden, geen enkel filmpje... een PLAATJE wat heen en weer stuitert! Nou nou, en dat nog wel in het jaar 2002! Zoals te verwachten begon ik al snel te bidden dat het spel zelf betere graphics zou hebben... tevergeefs.

Oké, het was driedimensionaal. Punt. Meer kun je er ook niet van zeggen. Je begint dus met een gele reus, met de nadruk op geel: geen verandering in kleur, alleen maar een gele reus in lengte, breedte en diepte, met een beetje schaduw. Je loopt naar een dorpje van zo mogelijk NOG lelijkere mensen, die vanaf een afstand letterlijk een bij elkaar geschraapt hoopje pixels zijn. Als je dichtbij komt, ziet het er al wat beter uit, maar nog steeds gewoon SLECHT!

Maar natuurlijk, dacht ik! Een spel kan nog zulke slechte graphics hebben, de gameplay kan het allemaal goed maken! Mopperend loop ik verder het dorpje in ("Dan mag dit spel wel héél goede gameplay hebben..."). Er verschijnen uit het niets wolkjes boven de hoofden van de inwoners. "Yes, een opdracht!!!", dacht ik. Er staat dus dat ik de grond moet laten stijgen, en dat was al een niet al te opwindende opdracht, maar toen ik het gedaan had, beginnen die kleine zeuren weer te klagen dat de grond lager moet! Zo gezegd, zo gedaan. Dan moet het weer omhoog, en dan weer omlaag. Heb ik het éindelijk goed, staan er even verderop alweer van die ventjes te klagen... en dat gaat zo lang door totdat je die kleintjes dood wenst. En die wens hoef je niet te onderdrukken...

Want met een druk op de R-knop kun je in een duivelse reus veranderen en het werk van die kleine plaaggeesten verpesten, waar ze als je écht boos bent niet veel over kunnen klagen, want je kunt ze doden! En die kans greep ik dan ook aan. Na het hele kamp met de grond gelijk gemaakt te hebben, ga ik trots op een berg staan, en zie.... meerdere volkeren!

Dus ik ga naar ze toe, en ga een beetje lief voor ze zijn, totdat ik nou eindelijk er eens een beloning voor krijg, want die verwacht ik!!! Helaas, helaas, de enige beloningen die je kunt krijgen zijn een grotere reus (jippie.....) en monumenten, maar NIETS waar je iets aan HEBT. En sowieso, aan het einde van de dag ben je het toch allemaal kwijt!

Een verhaal? Nee hoor! Ook daarvan heb ik na de intro niets teruggezien...

Weet je, toen ik dit spel kocht was Nintendo synoniem voor gamen voor mij. Een slecht spel van Nintendo, dat kon gewoon niet, dacht ik. Ik was gewoon fanboy. Nu ik heb ontdekt dat Nintendo écht niet zo perfect is, en ook wel eens foute spellen uitbrengt (en dat gebeurt de laatste tijd meer dan eens) schaam ik me niet voor mijn mening:

Doshin the Giant is een flutspel van de bovenste plank!

Conclusie en beoordeling

De gameplay als genadeloze, duivelse reus was nog enigzins te pruimen, maar het spel was niet meer te redden... Muziek en mooie beelden zijn nergens te bekennen, eigenlijk weet je niet waarvóór je alles aan het doen bent. Doshin, ik wil je echt NOOIT meer zien! Nintendo, hoe kon je?!
2
Score
20
Score: 20
  • Pluspunten
  • Doshin's alter ego is best wel cool
  • Minpunten
  • Niet om aan te zien, en waar is het verhaal? De vooruitgang in het spel? De muziek?

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren