1. Assassin's Creed (PS3)

Assassin's Creed (PS3)

Het paardjerijden duurde en duurde, en was alleen vol te houden dankzij de prachtige omgevingen. en net toen ik de controller richting uitknop wou gooien, (later bleek dat de console ook met de controller zelf kon worden uitgeschakeld) kwam ik bovenin een vallei terecht, met in haar voet een stad, een mooie stad, een prachtige stad, een immense stad. Na minstens vijf minuten met mijn mond open en in mijn ogen wrijvend voor me te hebben gestaard, kwam na een aantal pogingen om mijzelf uit mijn slaap te knijpen in de ekster opnieuw in mij op en haastte ik mij naar de stadspoort. Ik wou graag naar binnen in deze twaalfde-eeuwse Israëlische stad die tot op heden nog in oorlog is, maar de wacht dacht daar anders over. Ik móest echter naar binnen om de opdracht uit te voeren die ik van mijn bondgenootschap had gekregen, een simpele moord plegen om het moorden te stoppen. [p]Mijn bondgenootschap is er namelijk op uit om de oorlogen te stoppen en dit zou alleen kunnen door de kopstukken die het bloedvergieten veroorzaken te liquideren. Ik, Altaïr, ben zo arrogant geweest om me als 'assasin' met veel aanzien en privileges boven de code van het bondgenootschap verheven te voelen. Vergevensgezind als mijn leider is, heeft hij mij in leven gelaten maar wel van de ladder laten vallen; ik zal weer moeten klimmen om mijn privileges terug te winnen. [p]Zo stond ik daar dus voor de stadspoort, mijn missie binnen de poort, de stadswachters erop gebrand iedereen buiten de poort te houden. Met grof geweld binnendringen heeft mij al een aantal maal bijna het leven gekost, dus ik moest iets anders verzinnen. Op de statusladder klimmen bleek een cryptische aanwijzing naar wat mijn volgende stap zou zijn, want even later sprong ik aan de andere kant van de stadsmuur van een letterlijke ladder af. [p]Uren later en met een hoger aanzien begon ik het zat te worden, het klimmen. Niet op de letterlijke ladder dan, want hier was ik echt een briljant in. Als een waar acrobaat hing, klom en sprong ik van gebouw naar gebouw. Deze gebouwen waren prachtig vormgegeven en ik voelde me weer net zo als in 2003, alleen was ik nu de prins van Jeruzalem en nog twee steden, die overigens beiden net zo goed eruit zien als Jeruzalem zelf. Verschil was nu dat als ik klom, ik zowaar iets vastpakte, er was altijd iets om vast te pakken zodat ik weer een stukje hoger kon komen. Onze Pérzische prins pakte, dankzij de technische beperkingen destijds, vooral lucht vast.[p][screenshotsright id=8705][p]Nee, het figúurlijke laddertje klimmen begon me te vervelen. Op het moment dat ik vanaf een hoog punt, op bijvoorbeeld een kerktoren, precies kon zien wat er aan de hand was, wist ik precies wie van de duizenden mensen beneden ik moest verhoren of bestelen om meer over mijn targets te weten te komen. Hoewel de sfeer van de steden afdroop als het derde bolletje ijs over het hoorntje bij 30 graden Celsius, was dit altijd een fluitje van een cent. Evenals het uitmoorden van de target zelf, mede door die stupide gasten van een bewakers. Het feit dat als ik 2 meter boven een stadswachter hang en hij niets opmerkt is al erg, al helemaal schrijnend is dat als ik een voorman, die nota bene op een schavot zijn troepen toespreekt, aan mijn stealth-mesje rijg, ik ongemerkt weg kan lopen....[p]Als deze bewakers eindelijk doorhebben dat ik andere intenties heb dan zijzelf, weet ik op een solide manier met hen af te rekenen. Het vechtsysteem werkt goed, en de kills worden mooi in beeld gebracht. Ik ben blij dat ik in deze game iemand in zijn hart kan steken zonder dat het daarna nog drie maal moet voordat hij het loodje legt. Het aantal moves van Altaïr is echter beperkt en dit had wat mij betreft voorkomen kunnen worden door het wapenarsenaal te verbreden. Er zijn de vuisten, het lange zwaard, het korte zwaard en er zijn werpmesjes, waarbij alleen de twee zwaarden tijdens het gevecht gebruikt kunnen worden, de andere twee wapens zijn voor de stealth kills. Dit is mijn inziens wat schaars: ik had graag met meer verschillend soorten roest om me heen willen hakken, en een langeafstandswapen in de vorm van pijl en boog was ook een welkome aanvulling geweest daar de werpmessen een miniem bereik hebben. Daarnaast voelt het vechtsysteem wat repetitief aan, het is namelijk vrij tactisch opgezet; met om je heen rammen kom je niet ver. Als er dan 25 man afgeslacht moeten worden, kan dit vrij lang duren en is het constant hetzelfde repertoire: afwachten, blokken, counteren. Het hele stealth gebeuren stelt vrij weinig voor, dit door de eerder genoemde domheid van de bewakers waar je ook nog eens, mocht je betrapt worden, vrij makkelijk aan ontkomt door tussen een aantal priesters te gaan lopen of in een hooibaal te springen. Laatst noemenswaardige is dan de manier hóe je in een hooibaal springt, der middel van een ‘leap of faith’, waarbij je van grootte hoogte van een gebouw in een hooibaal beneden springt wat mooi in beeld wordt gebracht door een prachtig blur effect.[p][p]

">

Het paardjerijden duurde en duurde, en was alleen vol te houden dankzij de prachtige omgevingen. en net toen ik de controller richting uitknop wou gooien, (later bleek dat de console ook met de controller zelf kon worden uitgeschakeld) kwam ik bovenin een vallei terecht, met in haar voet een stad, een mooie stad, een prachtige stad, een immense stad. Na minstens vijf minuten met mijn mond open en in mijn ogen wrijvend voor me te hebben gestaard, kwam na een aantal pogingen om mijzelf uit mijn slaap te knijpen in de ekster opnieuw in mij op en haastte ik mij naar de stadspoort. Ik wou graag naar binnen in deze twaalfde-eeuwse Israëlische stad die tot op heden nog in oorlog is, maar de wacht dacht daar anders over. Ik móest echter naar binnen om de opdracht uit te voeren die ik van mijn bondgenootschap had gekregen, een simpele moord plegen om het moorden te stoppen. [p]Mijn bondgenootschap is er namelijk op uit om de oorlogen te stoppen en dit zou alleen kunnen door de kopstukken die het bloedvergieten veroorzaken te liquideren. Ik, Altaïr, ben zo arrogant geweest om me als 'assasin' met veel aanzien en privileges boven de code van het bondgenootschap verheven te voelen. Vergevensgezind als mijn leider is, heeft hij mij in leven gelaten maar wel van de ladder laten vallen; ik zal weer moeten klimmen om mijn privileges terug te winnen. [p]Zo stond ik daar dus voor de stadspoort, mijn missie binnen de poort, de stadswachters erop gebrand iedereen buiten de poort te houden. Met grof geweld binnendringen heeft mij al een aantal maal bijna het leven gekost, dus ik moest iets anders verzinnen. Op de statusladder klimmen bleek een cryptische aanwijzing naar wat mijn volgende stap zou zijn, want even later sprong ik aan de andere kant van de stadsmuur van een letterlijke ladder af. [p]Uren later en met een hoger aanzien begon ik het zat te worden, het klimmen. Niet op de letterlijke ladder dan, want hier was ik echt een briljant in. Als een waar acrobaat hing, klom en sprong ik van gebouw naar gebouw. Deze gebouwen waren prachtig vormgegeven en ik voelde me weer net zo als in 2003, alleen was ik nu de prins van Jeruzalem en nog twee steden, die overigens beiden net zo goed eruit zien als Jeruzalem zelf. Verschil was nu dat als ik klom, ik zowaar iets vastpakte, er was altijd iets om vast te pakken zodat ik weer een stukje hoger kon komen. Onze Pérzische prins pakte, dankzij de technische beperkingen destijds, vooral lucht vast.[p][screenshotsright id=8705][p]Nee, het figúurlijke laddertje klimmen begon me te vervelen. Op het moment dat ik vanaf een hoog punt, op bijvoorbeeld een kerktoren, precies kon zien wat er aan de hand was, wist ik precies wie van de duizenden mensen beneden ik moest verhoren of bestelen om meer over mijn targets te weten te komen. Hoewel de sfeer van de steden afdroop als het derde bolletje ijs over het hoorntje bij 30 graden Celsius, was dit altijd een fluitje van een cent. Evenals het uitmoorden van de target zelf, mede door die stupide gasten van een bewakers. Het feit dat als ik 2 meter boven een stadswachter hang en hij niets opmerkt is al erg, al helemaal schrijnend is dat als ik een voorman, die nota bene op een schavot zijn troepen toespreekt, aan mijn stealth-mesje rijg, ik ongemerkt weg kan lopen....[p]Als deze bewakers eindelijk doorhebben dat ik andere intenties heb dan zijzelf, weet ik op een solide manier met hen af te rekenen. Het vechtsysteem werkt goed, en de kills worden mooi in beeld gebracht. Ik ben blij dat ik in deze game iemand in zijn hart kan steken zonder dat het daarna nog drie maal moet voordat hij het loodje legt. Het aantal moves van Altaïr is echter beperkt en dit had wat mij betreft voorkomen kunnen worden door het wapenarsenaal te verbreden. Er zijn de vuisten, het lange zwaard, het korte zwaard en er zijn werpmesjes, waarbij alleen de twee zwaarden tijdens het gevecht gebruikt kunnen worden, de andere twee wapens zijn voor de stealth kills. Dit is mijn inziens wat schaars: ik had graag met meer verschillend soorten roest om me heen willen hakken, en een langeafstandswapen in de vorm van pijl en boog was ook een welkome aanvulling geweest daar de werpmessen een miniem bereik hebben. Daarnaast voelt het vechtsysteem wat repetitief aan, het is namelijk vrij tactisch opgezet; met om je heen rammen kom je niet ver. Als er dan 25 man afgeslacht moeten worden, kan dit vrij lang duren en is het constant hetzelfde repertoire: afwachten, blokken, counteren. Het hele stealth gebeuren stelt vrij weinig voor, dit door de eerder genoemde domheid van de bewakers waar je ook nog eens, mocht je betrapt worden, vrij makkelijk aan ontkomt door tussen een aantal priesters te gaan lopen of in een hooibaal te springen. Laatst noemenswaardige is dan de manier hóe je in een hooibaal springt, der middel van een ‘leap of faith’, waarbij je van grootte hoogte van een gebouw in een hooibaal beneden springt wat mooi in beeld wordt gebracht door een prachtig blur effect.[p][p]

[p]">

Conclusie en beoordeling

Assasins creed is een pareltje geworden, die nét geen 9 verdient vanwege een aantal jammerlijke minpunten. Al met al zal dit een gameervaring zijn van jawelste voor iedereen, en tilt het zijn genre naar een hoger niveau.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Sfeer & vormgeving van de steden
  • Klimmen en free-roamen door de steden
  • Het vechtsysteem en het in beeld brengen hiervan
  • leap of death
  • redelijk verhaal
  • Minpunten
  • te weinig wapens
  • missies repertatief

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • lijken me best wrede nummers om te spelen.

    Kweet nog niet of ik hem ga halen though…

  • Vette shit!!

    Alleen dikke crap dat de Wii versie geen DLC heeft… :'( :@

  • Goed nieuws.

  • Yeah Coldplay! Deze maand komen er toch heel veel packs voor Guitar Hero III?

  • Viva la vida is al weken te downen, vind m wel oke :)

  • Lijkt me wel vet om mee te spelen op de nummers van Coldplay!

  • nieuwe album is toppie, maar ik wil clocks spelen :(

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren