1. The Matrix: Path of Neo (PC)

The Matrix: Path of Neo (PC)

Athene, circa 400 voor Christus. De filosoof Plato legt zijn leerlingen een idee uit. Wat, vraagt hij, als er een grot bestaat met een rij gevangenen. Ze kunnen niet dood, en zien elkaar niet. Achter hen laait een vuur dat schaduwen op de wanden werpt. Hun hele leven lang zitten ze daar, in een wereld van schimmen en echo’s. Wat als één van de gevangenen zou ontsnappen en de buitenwereld zag? Hij zou totaal verbijsterd zijn en terug de grot in willen vluchten, naar de wereld die hij begrijpt. Als hij aan zijn medegevangenen zou vertellen wat hij had gezien, zouden die hem niet geloven. Ze zouden in hún werkelijkheid willen blijven zitten, omdat die de enige is die ze kennen.

Het idee van Plato is nog een tijdje blijven hangen. Zelfs tot in de 21e eeuw, want toen gebruikten de gebroeders Wachowski het voor hun filmtrilogie The Matrix. Daarin is de mensheid gevangen door machines om als energievoorziening te dienen. Hun hersenen zijn aangesloten op een enorme supercomputer, waardoor ze denken dat ze een gewoon leven leiden in de wereld zoals die was in de tijd voordat ze gevangen werden (die grot dus, maar dan wat moderner). Er is echter een rebellenbeweging die wanhopig probeert om de mensheid te bevrijden. Dat doen ze door mensen van die computer te ontkoppelen en ze te trainen om tegen de machines te vechten. Ondertussen zoeken ze ook naar de Ene. Zijn komst is lang geleden voorspeld en zou voorafgaan aan de bevrijding van het menselijke ras. De Ene kwam. Hij heette Neo. En er is een game over hem gemaakt. Maar is dat goed gelukt, of had dit spel beter in zijn grot kunnen blijven?

Het verhaal van The Matrix: the Path of Neo (tPoN) volgt, hoe verrassend, het pad dat Neo aflegt in de drie films. Dat is waarschijnlijk een grote opluchting voor de fans die teleurgesteld waren over de eerste poging om een Matrix-spel te maken: Enter the Matrix. Daarin werden twee onbelangrijke bijpersonen opeens gebombardeerd tot hoofdpersoon en werd er zomaar een nieuwe (overigens goede) verhaallijn gebruikt waarin Trinity, Morpheus en natuurlijk Neo bijna volledig ontbraken. Deze keer is men verstandiger geweest en centreert het verhaal zich om de Ene zelf. Daarvoor worden stukjes uit de film en in-game cutscenes gebruikt. En hier duiken de eerste paar minpuntjes al op. De cutscenes (geregisseerd door de broertjes Wachowski zelf) zijn zeker The Matrix waardig, maar dat wordt tenietgedaan door de afschuwelijke manier waarop de lippen van de personages bewegen. De stukjes film die worden gebruikt zijn leuk om te zien, maar heel erg verwarrend als je nog nooit een Matrix-film hebt gezien. Gelukkig hebben de acteurs uit de film hun stem ook aan het spel verleend, wat toch een zekere charme met zich meebrengt.

Als je The Matrix kent, weet je het al, en anders vertel ik het je nu: de hele film draait om non-stop actie. Bliksemsnelle karate en vuurgevechten worden afgewisseld met al even vlugge achtervolgingen. De ontwikkelaars hebben dat zo veel mogelijk geprobeerd terug te laten komen. Je zult tPoN dan ook het grootste deel vechtend doorbrengen. Dat doe je door middel van een makkelijk vechtsysteem. Een normale slag of schop breng je met de linkermuisknop toe. Met de richtingstoetsen kun je je aanval een bepaalde kant op sturen. Hierdoor kun je veel vijanden binnen afzienbare tijd raken. Met de rechtermuisknop kunnen wat geavanceerdere “link-up” bewegingen gemaakt worden. Als je iemand op het juiste moment hiermee te pakken krijgt, kun je een hele serie automatische aanvallen uitvoeren. Vijanden die jou aanvallen, kun je ontwijken of blokken, afhankelijk van welke aanval ze gebruiken. Als het je lukt om goed opzij te springen voor een trap die anders op een bijzonder vervelende plek had gezeten, dan zal degene die de trap wilde geven een tijdje groggy zijn. Een mooi moment om hem te grazen te nemen. Maar dat is nog niet alles. Het bekende bullet-time effect is ook weer aanwezig. Door op shift te drukken wordt de tijd vertraagd: kogels hebben opeens de snelheid van een vlindertje en je vijanden lijken zich door water te bewegen. Dat alles geeft een behoorlijk voordeel in een gevecht. Bovendien zijn al je bewegingen nóg verwoestender en mooier om te zien. Niets is leuker dan iemand een kaakslag te geven, hem de lucht in te trappen en hem met een gigantische smak weer op de aarde te doen wederkeren.

Behalve deze standaardaanvallen zit er ook iets in tPoN dat een groot gemis was in Enter the Matrix: wapens. Hoewel Enter the Matrix behoorlijk wat geweren had, waren mêleewapens niet beschikbaar (afgezien van één moeilijk te krijgen geheim zwaard). Deze keer zijn er talloze toegevoegd, allemaal met hun eigen mooie combo’s. De gameplay verandert niet heel erg - aanvallen gebeurt nog volgens hetzelfde principe - maar alleen al vanwege het brute hakken is dit een welkome extra.

Vuurwapens zijn ook van de partij, hoewel ik daar iets minder enthousiast over kan zijn. Het schieten zelf is best oké; de verschillende types geweren hebben allemaal duidelijk hun voordelen en nadelen en worden op de goede momenten ingezet. Het richten is echter een nachtmerrie. Het is erg cool om een radslag te maken en tegelijkertijd iedereen om je heen te doorzeven, maar blijven bewegen én schieten gaat gewoon niet lekker. Er is ook een coversysteem dat simpel genoeg mislukt is. Het heeft wel nut om dekking te zoeken; je wordt dan immers niet geraakt, maar achter een muur vandaan schieten is erg lastig. Je kunt dan net zo goed naar voren stormen en op goed geluk rondspringen, in de hoop dat je niet geraakt wordt.

Al dat vechten, schieten en springen is natuurlijk niet aangeboren, zelfs niet bij Neo. Je begint dan ook als een slap ventje dat nog geen vlieg van zijn bord zou kunnen jagen. Gelukkig krijg je een uitgebreide training van je mentor Morpheus, waarin je de verschillende basistechnieken leert kennen. Neo kan in de loop van de films steeds meer en zo ook in het spel. Dat gebeurt op twee manieren: ten eerste komen er hier en daar momenten waarop Neo een kopje Cup-a-Soup krijgt, ”goed idee!” roept en vervolgens iets nieuws kan, en ten tweede is er een upgradesysteem waar je vergaarde punten kunt spenderen om nieuwe aanvallen te kopen of je oude te verbeteren. Een goed idee, maar helaas is het nauwelijks gebruikt. Na één missie krijg je één punt. Logisch, zul je zeggen. Iets minder logisch is dat er na één missie vaak maar één aanval is vrijgekomen om te kopen. Dat zorgt ervoor dat de keuze nihil is en dat de herspeelbaarheid er niet meer op wordt. Nog minder logisch is dat je de punten niet op kunt sparen en alle upgrades maar één punt kosten! Het schoolvoorbeeld van een goed idee dat niet uit de verf komt.

Het enige wat ons nog rest is het bespreken van het uiterlijk van tPoN. Het is in ieder geval duidelijk zichtbaar dat er heel wat moeite in is gestoken om de game er goed uit te laten zien. Zeker voor een last-gen game is bijvoorbeeld de belichting erg knap. De zogenaamde code vision, waarbij je de wereld om je heen ziet in duizenden knipperende lettertjes, is heel indrukwekkend. En als kers op de taart zijn er natuurlijk de geweldige vechtanimaties waar de Matrix om bekend staat. Maar ook hier valt een fout te ontdekken. De belichtingstechnieken zijn wel mooi, maar nogal veel gevraagd van een spel dat is ontworpen om op een Playstation 2 te draaien. Het beeld wil daarom nog wel eens stotteren. En, geen game ontkomt er meer aan, bugs zijn overal te ontdekken. Omhoogvallende lijken en verdwijnende muren: het zit er allemaal in. Als laatste spelbreker is er nog de slechte lip-synching. Jammer.

Conclusie en beoordeling

Fans van The Matrix of gamers die gewoon van een potje kungfu houden zullen zich behoorlijk kunnen vermaken met The Matrix: The Path of Neo. Als je nog nooit van the Matrix hebt gehoord en niets met martial arts hebt, raad ik je dit spel simpelweg af. Bij alles wat goed had kunnen zijn steekt wel een vervelend foutje de kop op dat het goede gevoel net zó weet te verzieken dat de game eigenlijk nergens in uitblinkt. Als ik heel eerlijk ben, had tPoN van mij gewoon in zijn grotje mogen blijven zitten.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Matrix-sfeer
  • Vette combo\'s
  • Hier en daar graphische lichtpuntjes
  • Echte stemmen
  • Minpunten
  • Schieten werkt niet
  • Bugs
  • Rommelig verhaal
  • Het upgraden van combo\'s had dieper gekund

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren