1. Spore (PC)

Spore (PC)

Ik kwam thuis van school en hoopte dat hij op de mat zou liggen. Ik zette mijn fiets in de schuur en liep via de achterdeur naar binnen. Daar op tafel lag een pakketje. Mijn naam erop. Ik gooide mijn tas neer, vergat mijn huiswerk en rende naar boven. Ik scheurde het pakketje open en zag het DVD hoesje. Ik pulkte snel het plasticje open en propte de DVD in de computer. Tijdens het installeren dacht ik even dat er iets mis was, omdat hij zo lang bij het begin streepje bleef hangen. Maar toen ging het snel! Na de installatie startte ik het spel en drukte het filmpje door, ik kon niet meer wachten.

Ik zette de instellingen op hard, want tè makkelijk wilde ik het niet hebben. Het spel kon beginnen. Daar lag ik dan, als een minuscuul beestje in het water. Ik begon rond te zwemmen en zag veel kleinere wezentjes. Ik dook erop af en at er een. Toen er een veel groter beest aan kwam zwom ik voor mijn leven, maar ik bleek niet veel sneller te kunnen zwemmen dan mijn aanvaller. In de cel fase heb ik aardig wat keren het loodje gelegd. Maar, zo'n probleem was dat niet. Je werd gewoon herboren. Na mijn beestje te voorzien van een herbivoren mond at ik alles wat ik tegenkwam. En na een momentje spelen ging ik aan land.

Ik rustte mijn beest uit met poten, het enige waar ik op dat moment genoeg DNA voor had. Ik liep wat rond door de wereld en zag andere beesten. Het eerste andere nest wat ik tegen kwam waren aardige beestjes en ik was al snel bevriend. Met die DNA punten kocht ik wat armen en mijn beestje zag er al een stuk beestachtiger uit. Ik liep wat verder door de wereld en zag een van mijn eigen creaties uit de Creature Creator, ik liep er op af op een leuk dansje voor hem te doen, maar hij vermoorde me voordat ik besefte dat hij het niet op dansen had. 'Jezus!' dacht ik. 'Vermoord door mijn eigen beest!' Toen ik over die schok heen was ging ik verder de wereld in. Ik had het idee dat ik kon zijn en worden wat ik wilde. Dus besloot ik een vredig volk te worden, dat zich richtte op handel drijven en vrede bewaren. Toen ik merkte dat er vrij veel agressieve dieren liepen op het continent was ik al snel klaar met de Creature Stage. Ik maakte genoeg vrienden en ging verder naar de Tribal Stage.

Haha! De filmpjes waren lachwekkend en vrolijk. Ik had een stam en opeens controle over meerdere dieren. Niet lang daarna was er een andere stam ontstaan. Deze waren vrij vriendelijk tegen mij, en met mijn fluiten kon ik ze al snel aan mijn kant krijgen. ‘Dit gaat goed!’ Zei ik tegen mezelf. Blij dat ik gewoon me keuze kon maken (oorlog – vrede). Enkele seconde later kwamen er in eens twee nieuwe stammen bij. ‘O, die bevriend ik later wel.’ Maar daar kwam niks van terecht, ze kwamen me ongeveer tegelijk aanvallen en ik had geen schijn van kans. Mijn dorp werd plat gebrand en ik begon overnieuw in de Tribal Stage. Toen de twee stammen opnieuw opdoken ben ik er gelijk met mijn volkje op af gerend om ze cadeaus te geven en een mooi fluit concert te geven. Dit keer ging het goed en met een kleine moeite doorliep ik de Tribal Stage zonder ook maar één keer te vechten.

Daar was het, mijn stad. Geweldig. De editors deden me goed en ik maakte de gekste voertuigen. Tot mijn verbazing kwamen er echter al snel andere steden, die allemaal gericht waren op oorlog. Als religieuze stad moest ik alles van me af slaan en turrets steeds opnieuw bouwen. Met veel moeite maakte ik één ally die toevallig de halve wereld had over genomen. Ik had inmiddels 3 steden en probeerde steden over te nemen op een religieuze manier. Er was echter een probleem, mijn karretjes werden afgeslacht. Geen schijn van kans. Ik heb uiteindelijk mijn ally alles laten overnemen en de laatste vijandelijke stad samen “aangevallen”. Even vroeg ik me af of ik me nu tegen mijn ally zou moeten keren om te winnen, maar hij vroeg of ik wilde fuseren. ‘Graag!’ dacht ik.

Daar was de Space Stage alweer. Toen ik dit punt bereikte realiseerde ik me dat ik door het spel heen gerushed was om de rust van de Space Stage te ervaren. Ongeveer het eerste uur in de ruimte bedacht ik me nog een keer dat dit het beste spel der spellen was. Ik ging met mijn Star Wars achtige ruimteschip van planeet naar planeet en handelde met andere rassen. Het was het beste moment dat ik in Spore heb gehad. Dat moment werd helaas opgevolgd door het slechtste moment uit het spel. Over dit punt hebben velen andere meningen, maarja, deze member recensie gaat tenslotte over mijn mening. Vijanden kwamen in zicht, toen ik door een rood cirkeltje vloog werd ik achterna gezeten en beschoten. Mijn proton raketten werkte niet buiten planeten en ik vloog snel weg. ‘Hmm, misschien als ik wat missies voor ze doe, dat ik ze dan aan mijn kant kan krijgen.’ Ik heb tenslotte nog geen “Planet Buster” of een ander über wapen, dus een galactische oorlog zat ik niet op te wachten. Na een paar missies werden ze vriendelijker, en mijn gedachten over Spore waren weer wat positiever (ondanks de piraten die de hele tijd irritant langs komen). Na wat handel en missies voor mijn allies blijkt mijn voormalige vijand geen voormalige vijand meer te zijn, hij had zich weer tegen me gekeerd. Hij eiste miljoenen Spore Bucks om de vrede te sussen. De eerste keer gaf ik het, maar een uur later vroeg hij het bedrag weer. Toen werd ik echt niet goed. ‘Dit keer zal ik missies doen die mijn vriendschapspunten op 100 zullen brengen!’ bedacht ik me. Maar na één missie (die me nog een vijand opleverde omdat ik weer door één of ander gebied vloog) vroeg hij me om een van mijn bestaande allies aan te vallen. ‘Nee!’ zei ik. Toen kwam het slechte moment uit het spel. Ik werd aangevallen door twee rassen en mijn allies hadden ook nog eens oorlog met elkaar (ook al vind ik dit echter vreemd, want ze zaten bij mij in een alliantie…). Elke seconde werd er wel een van mijn planeten, of een van een vriend aangevallen. Ik had geen tijd meer om iets anders te doen dan verdedigen. ‘Later!’ dacht ik toen. Ik sloot Spore af.

Ik heb het sindsdien niet meer gespeeld. Ik had verwacht dat het een game zou worden waarin ik rustig aan zou kunnen doen met alles en dan ik gewoon lekker me gang zou kunnen gaan. Ik had het idee dat ik vrienden zou kunnen sluiten met iedereen als ik dat zou willen. Of tenminste niet aangevallen zou worden zonder dat ik diegene eerst had aangevallen. Ik heb niks te zeiken over de “balans” want als je oorlog gericht bent wordt je volgens mij ook ziek van aangevallen worden om de seconde.

Conclusie en beoordeling

Uiteindelijk hebben mijn verwachtingen er voor gezorgd dat ik dit spel nu niets meer vind dan een slecht afgewerkt spel met een diamant van een concept.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Creators
  • Indirect online
  • Doe wat je wilt
  • Ontwikkel jezelf
  • Minpunten
  • Slechte AI
  • Verdediging neemt al je tijd in
  • Je leeft toe naar een moment dat er niet is

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Wat een leuke naam.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren