1. Crisis Core: Final Fantasy VII (PSP)

Crisis Core: Final Fantasy VII (PSP)

Final Fantasy VII, volgens velen de beste RPG ooit. In dit weergaloze avontuur speel je met de jonge Cloud Strife om de wereld van de ondergang te redden. Tijdens zijn strijd tegen Shinra Corporation en Sephiroth ontmoet hij memorabele personages die hem, al dan niet, steunen in zijn strijd. De emoties die de personages weten op te wekken bij – Ja, dat zal allemaal wel! Dit is een recensie van de ”Action-packed prequel”, niet van het origineel!

I, SOLDIER

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Crisis Core: Final Fantasy VII is alles wat ontwikkelaar/uitgever Square-Enix beweert dat het is; het is de prequel van Final Fantasy VII en hij zit bomvol actie. Maar wat houdt Crisis Core nu precies in? Om daar antwoord op te krijgen, nemen we een kijkje in het dagelijks leven van Crisis Core’s hoofdpersonage, Zack Fair:

"Ik loop door een groot bos. Het is er donker en wie weet wat de schaduwen verborgen houden. Ik voel over mijn schouder om even aan het gevest van mijn zwaard te voelen; om even te controleren of het er nog is en of ik er goed bij kan. Hier kunnen de monsters namelijk vanuit het niets komen, soms zo vaak achter elkaar dat het gewoonweg frustrerend is. Zie je wel, daar heb je het al. Ik trek mijn zwaard en bereid me voor om die monsters een lesje te leren. Alleen, dit zijn geen monsters! Dit zijn soldaten! Och, die kan ook wel aan. Gebruikmakend van zowel mijn zwaard als mijn materia om mijn aanvallers te doden. Plotseling bevriest het slagveld ineens en verschijnt er een enorme fruitmachine voor mijn ogen. Deze fruitmachine – de DMW (Digital Mind Wave) – bevat echter geen fruit maar gezichten en cijfers! Op dit moment herken ik nog maar twee gezichten, maar het zijn wel twee heel inspirerende gezichten: het zijn Angeal, mijn mentor, en Sephiroth, de grote held van Shinra. De linker en rechter schijf zijn al stil blijven staan en tonen het gezicht van Angeal en het cijfer zeven. Slechts de middelste schijf draait nog rond en, niet wetend wat ik nu moet doen, duw ik maar op kruisje in de hoop dat dat werkt. De schijf draait nog even verder – dus ik weet niet of het op kruisje drukken gewerkt heeft – en toon uiteindelijk het gezicht van Angeal en het cijfer zeven! Level Up verschijnt plots en vervolgens wordt er een filmpje getoond dat blijkbaar de speciale aanval verbeeldt die met Angeal verbonden is. En als het filmpje afgelopen is, zijn alle vijanden gedood door die speciale aanval! Helemaal in mijn nopjes met mijn eerste echte gewonnen gevecht, vervolg ik mijn tocht door het grote bos, bezig met mijn missie samen met SOLDIER 1st Class Angeal. Ooit hoop ik dat ook te zijn."

Materia en buttonbashen

Hiermee hebben we dan ook meteen de hoofdmoot van Crisis Core beschreven; namelijk de gevechten. Deze zul je heel vaak uitvoeren en zijn, in tegenstelling tot andere Final Fantasy-titels, real-time, wat dus inhoudt dat je als een idioot op kruisje zit te rammen om de vervelende tegenstanders tegen de vlakte te krijgen. Door dit buttonbashen, dat al gauw ontstaat, en de graphics, doet Crisis Core op momenten aan die andere action-RPG topper van Square-Enix, Kingdom Hearts, denken.

Een ander onderdeel van de gevechten is natuurlijk het gebruik van magie, die in deze game, net als het origineel, materia heet. Deze bollen gevuld met magische energie zul je doorheen je queeste verzamelen en later in het verhaal is het zelfs mogelijk om twee (verschillende) soorten materia en verschillende items samen te voegen middels de Materia Fusion functie. Hierdoor is het mogelijk om gloednieuwe materia te vormen of om bestaande magische aanvallen te verbeteren. Door het toevoegen van items aan de Materia Fusion kan het zelfs zo zijn dat je materia krijgt die ook nog eens je stats, zoals je HP of MP, verdubbelen, waardoor de gevechten versimpeld worden.

DMW: De Mega Winst of De Mega What-the-f*ck!?

Wellicht het meest vernieuwende en ook meteen het meest irritante onderdeel van de gevechten – op de eentonigheid na – is de DMW (Digital Mind Wave), een soort fruitmachine die in plaats van geld, speciale aanvallen spuit bij een jackpot. Deze fruitmachine loopt gedurende elk gevecht mee in de linkerbovenhoek van het scherm en blijft op, volledig willekeurige momenten, stilstaan en als je geluk hebt, tonen twee van de drie schijven een afbeelding van hetzelfde personage – bekenden uit de serie – en dan wordt de actie gepauzeerd en zie je de DMW in volledig beeld ronddraaien totdat de derde schijf, hopelijk, ook op hetzelfde personage blijft stilstaan. Dit activeert een speciale aanval en een filmpje dat je op geen enkele manier kunt overslaan, en deze aanval brengt dan schade toe, of heelt jou juist. De kracht waarmee de aanval plaatsvindt, hangt af van de getallen die op de DMW zijn blijven staan. Deze getallen zorgen tevens, bij een twee dezelfde, voor een level up van de materia die je in het, met het nummer corresponderende vak van je uitrusting hebt staan en bij drie zevens voor een level up van Zack.

Sidequests, sidequests en nog eens sidequests

De aanvallen voor de DMW verzamel je doorheen het verhaal vanzelf en door de vele side-quests te doen, “missions” genaamd, verzamel je ook nog allerhande andere materia, zoals de overbekende summons, waaronder Ifrit en consorten. Deze missions zullen waarschijnlijk ook meteen het gros van je tijd opslurpen, niet omdat ze nu zo ongelooflijk interessant en spannend zijn, maar omdat hierin de uitdaging van het spel schuilt en er nu eenmaal een heleboel missions zijn. De missions zijn echter heel repetitief; ze zijn in principe allemaal hetzelfde: je loopt naar een bepaalde plek in het level – en ondertussen vecht je talloze, uiteindelijk zeer vervelende, random encounters uit – en daar versla je dan de boss van het level en dan is het Mission accomplished!

Zoals ik zojuist al even aankaartte, zit de uitdaging van het spel in de talrijk missions, aangezien de verhaallijn mij geen enkel probleem opleverde – ik speelde de game op normal, en zo’n goede gamer ben ik nu ook weer niet – en ik bij de missions toch wel meerder keren het leven liet. De missions hebben een moeilijkheidsgraad meegekregen, maar uiteindelijk zijn de doelen en de monsters nog precies hetzelfde, alleen moet je ze op Very Hard toch wel wat vaker raken dan op Very Easy. En daar knelt nog een schoen; het spel bevat geen load-functie. Dat mag misschien wat raar en mierenneukerig klinken, maar als je net een, redelijk schaarse Phoenix Down hebt gevonden en je gaat tijdens zo’n domme missie dood, dan moet je het spel dus weer helemaal afsluiten en opnieuw opstarten om weer over je Phoenix Down te beschikken, die zeer welkom is als je nog niet weet wat je te wachten staat en je verwacht dat het volgende gevecht in de verhaallijn weleens ongelooflijk moeilijk zou kunnen zijn.

A guide to love, loss and desperation

Crisis Core vertelt een verhaal over vriendschap, haat, wraak, verraad, maar vooral liefde. Dit indrukwekkende verhaal, dat goed te volgen was ondanks dat ik het origineel niet gespeeld heb, wordt verteld aan de hand van prachtige cutscenes, waarvan zeker de CGI-filmpjes je mond zullen doen openvallen. De omgevingen zijn echter nogal eentonig, alsof er geen geld meer was voor de level-designers omdat het hele budget besteed was aan de cutscenes.

Het spel is echter niet alleen een streling voor het oog, maar ook voor het oor, op voorwaarde dat je wat hardere gitaarrock wel kan waarderen. Want deze heeft Square-Enix namelijk vermengd met de originele soundtrack van Nobuo Uematsu, wiens pianokunsten vooral te horen zijn tijdens de cutscenes waarin Aerith voorkomt. De filmpjes zijn overigens nog plezieriger om naar te kijken aangezien een gedeelte is ingesproken met dezelfde stemacteurs die gebruikt waren voor de film Final Fantasy VII: Advent Children.

Conclusie en beoordeling

None

Crisis Core: Final Fantasy VII is een geweldige Action-RPG geworden die niet alleen verplichte kost betekent voor de fans van het origineel, maar voor iedereen die van een goede Action-RPG houdt. Zelfs als je geen fan bent van het genre, dan is de game zeker het spelen waard, ondanks de kleine gebreken, al is het maar omdat er gewoon geen andere goede PSP-titels zijn uitgekomen de laatste tijd. Dus Zack, ja “I will be your living legacy”.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Cutscenes
  • Verhaal
  • Personages
  • Audio
  • Bossfights
  • Minpunten
  • Willekeurigheid DMW
  • Eentonigheid missions
  • Ontbreken Load-functie

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren