1. Sonic and the Secret Rings (Wii)

Sonic and the Secret Rings (Wii)

Een aantal maanden geleden waagde ik mij aan een project waar tegenwoordig weinig mensen tijd in willen steken: een 3D-Sonic-game. Geloof me, ik heb er een tijdje over moeten denken. Ik heb nog steeds goede herinneringen aan die blauwe snelheidsduivel, toen hij nog schitterde in zijn 2D avonturen. Heel wat uurtjes gespeeld op de Megadrive destijds. Maar, zoals we allemaal weten heeft Sonic de overstap naar 3D niet echt kunnen maken. Dat is waarschijnlijk ook één van de redenen waarom er nu zoveel verbitterde Sega fans rond spoken op de fora. Dat is ook ook één van de redenen waarom ik me jarenlang niet heb gewaagd aan een 3D Sonic game. Want het laatste wat ik wil worden, is een verbitterde zuurpruim zoals die old school Segafans. Dan kan ik net zo goed stoppen met gamen.

Dan komen we automatisch bij het begin van het spel. In een nogal saaie tutorial krijg je uitleg over de mogelijkheden om daarna eindelijk met het echte spel te beginnen. Wat opvalt, is dat Sega een goede manier heeft gevonden om de egel te manoeuvreren door de levels. Sonic beweegt zelf automatisch, dus wanneer een level start, zal hij beginnen met een aanloopje, om daarna door het level heen te sjezen. Nu komt de Wiimote in beeld: je kantelt de controller naar links en rechts om zo objecten te ontwijken of juist op te pakken. Vooral in de eerste levels is dit heerlijk. Hier draait Sonic om: als een gek door een level knallen en dat gevoel van de oude 2D avonturen komt terug. Alleen dat gevoel is maar van korte duur, want het grote euvel laat zich niet veel later zien. Dat is het springen en dat werkt gewoonweg niet. Het komt veel te vaak voor dat wanneer je een level speelt, dat de vaart uit de game wordt gehaald door dat verrekte springen. Voorbeeld: je moet een hoger stuk grond bereiken en je moet de springknop ingedrukt houden voor een hoge sprong. In negen van de tien gevallen red je het niet en zie je Sonic constant falen om hogerop te komen. Dit is werkelijk frustrerend.[p]Dan zou je zeggen: loop dan achteruit en waag dan een sprong. Ook dat werkt redelijk matig. Het is de bedoeling dat je de Wiimote naar je toe trekt om Sonic achteruit te laten lopen, maar dat gaat meestal gepaard met woedende kreten. Dit zijn overigens opmerkingen die niet geschikt zijn voor de kleintjes onder ons. Het is dus een hoop werk om te kunnen genieten van SatSR. Het is een constante afwisseling van tof, frustratie, tof, frustratie etc. Een hoop gamers zullen denk ik zelfs afhaken en helemaal ongelijk geven kan ik ze niet. Toch, voor de doorzetters onder ons kan de game zeker van waarde zijn. SatSR kent 7 werelden en daar moet je allemaal doelstellingen en missies voltooien om alles op 100% te krijgen. Je hebt bijvoorbeeld missies die je binnen een bepaalde tijd moet halen of je moet bepaalde items verzamelen. Dat zijn enkele voorbeelden en ik moet zeggen, je haalt er zeker een bepaalde voldoening uit. Het enige wat er dan valt op te merken, is dat de laatste paar werelden van de game maar matigjes zijn. De eerste twee werelden behoren dan ook tot de hoogtepunten van de game.[p][screen id=79983]Ook belangrijk: de titel van de game slaat natuurlijk ook op de ringen die Sonic draagt. Die ringen horen bij een rpg-systeem. Elke keer wanneer je een level voltooit dan krijg je ervaringspunten en daarmee kun je de ringen als het ware upgraden. Er komen dan allerlei verschillende vaardigheden vrij die Sonic goed kan gebruiken. Dit zijn voordelen zoals de mogelijkheid om eerder op topsnelheid te komen of dat je wanneer je geraakt wordt door vijanden minder ringen zult verliezen. Die vijanden raken, is zo nu en dan ook nog eens een kunst op zich. Het locksysteem wil nog weleens de meest onlogische keuze maken. Soms kun je de vijanden direct in één vloeiende combo afmaken, terwijl in andere situaties het locksysteem zo wispelturig is dat het haast niet te geloven is. Weer een gevalletje tof/frustratie.[p]In de categorie totale frustratie behoren de mini-games van SatSR. Nou, daar zit je als Wii-eigenaar niet echt op te wachten, maar als het erbij zit en ze zijn leuk, wat boeit het dan. Stiekem zijn ze dan wel aardig. Nou kunnen jullie alvast raden dat dat hier niet het geval is. Ik ben blij dat dit een extra spelmodus is, want het is werkelijk afgrijselijk hoe slecht die mini-games zijn. Je kunt kiezen tussen Sonic en zijn vrienden en je ziet ze op houterige wijze tijdens deze spelletjes bewegen. Echt belachelijk hoe deze abominaties op het schijfje zijn beland. Dan kan ik zelfs die verbitterde Sega-fans begrijpen. Gelukkig zijn deze mini-games geen onderdeel van het hoofdspel en kun je deze links laten liggen. Toch heeft Sonic me weten te vermaken, zij het met fouten. Ik ben blij dat ik weer eens tijd heb besteed aan de blauwe egel. Het was niet op het niveau van zijn vroegere avonturen, maar laten we het er maar op houden dat Sonic langzaam maar zeker afstevent op een goede 3D formule. Althans, laten we dat hopen.">

[p]Dan komen we automatisch bij het begin van het spel. In een nogal saaie tutorial krijg je uitleg over de mogelijkheden om daarna eindelijk met het echte spel te beginnen. Wat opvalt, is dat Sega een goede manier heeft gevonden om de egel te manoeuvreren door de levels. Sonic beweegt zelf automatisch, dus wanneer een level start, zal hij beginnen met een aanloopje, om daarna door het level heen te sjezen. Nu komt de Wiimote in beeld: je kantelt de controller naar links en rechts om zo objecten te ontwijken of juist op te pakken. Vooral in de eerste levels is dit heerlijk. Hier draait Sonic om: als een gek door een level knallen en dat gevoel van de oude 2D avonturen komt terug. Alleen dat gevoel is maar van korte duur, want het grote euvel laat zich niet veel later zien. Dat is het springen en dat werkt gewoonweg niet. Het komt veel te vaak voor dat wanneer je een level speelt, dat de vaart uit de game wordt gehaald door dat verrekte springen. Voorbeeld: je moet een hoger stuk grond bereiken en je moet de springknop ingedrukt houden voor een hoge sprong. In negen van de tien gevallen red je het niet en zie je Sonic constant falen om hogerop te komen. Dit is werkelijk frustrerend.[p]Dan zou je zeggen: loop dan achteruit en waag dan een sprong. Ook dat werkt redelijk matig. Het is de bedoeling dat je de Wiimote naar je toe trekt om Sonic achteruit te laten lopen, maar dat gaat meestal gepaard met woedende kreten. Dit zijn overigens opmerkingen die niet geschikt zijn voor de kleintjes onder ons. Het is dus een hoop werk om te kunnen genieten van SatSR. Het is een constante afwisseling van tof, frustratie, tof, frustratie etc. Een hoop gamers zullen denk ik zelfs afhaken en helemaal ongelijk geven kan ik ze niet. Toch, voor de doorzetters onder ons kan de game zeker van waarde zijn. SatSR kent 7 werelden en daar moet je allemaal doelstellingen en missies voltooien om alles op 100% te krijgen. Je hebt bijvoorbeeld missies die je binnen een bepaalde tijd moet halen of je moet bepaalde items verzamelen. Dat zijn enkele voorbeelden en ik moet zeggen, je haalt er zeker een bepaalde voldoening uit. Het enige wat er dan valt op te merken, is dat de laatste paar werelden van de game maar matigjes zijn. De eerste twee werelden behoren dan ook tot de hoogtepunten van de game.[p][screen id=79983]Ook belangrijk: de titel van de game slaat natuurlijk ook op de ringen die Sonic draagt. Die ringen horen bij een rpg-systeem. Elke keer wanneer je een level voltooit dan krijg je ervaringspunten en daarmee kun je de ringen als het ware upgraden. Er komen dan allerlei verschillende vaardigheden vrij die Sonic goed kan gebruiken. Dit zijn voordelen zoals de mogelijkheid om eerder op topsnelheid te komen of dat je wanneer je geraakt wordt door vijanden minder ringen zult verliezen. Die vijanden raken, is zo nu en dan ook nog eens een kunst op zich. Het locksysteem wil nog weleens de meest onlogische keuze maken. Soms kun je de vijanden direct in één vloeiende combo afmaken, terwijl in andere situaties het locksysteem zo wispelturig is dat het haast niet te geloven is. Weer een gevalletje tof/frustratie.[p]In de categorie totale frustratie behoren de mini-games van SatSR. Nou, daar zit je als Wii-eigenaar niet echt op te wachten, maar als het erbij zit en ze zijn leuk, wat boeit het dan. Stiekem zijn ze dan wel aardig. Nou kunnen jullie alvast raden dat dat hier niet het geval is. Ik ben blij dat dit een extra spelmodus is, want het is werkelijk afgrijselijk hoe slecht die mini-games zijn. Je kunt kiezen tussen Sonic en zijn vrienden en je ziet ze op houterige wijze tijdens deze spelletjes bewegen. Echt belachelijk hoe deze abominaties op het schijfje zijn beland. Dan kan ik zelfs die verbitterde Sega-fans begrijpen. Gelukkig zijn deze mini-games geen onderdeel van het hoofdspel en kun je deze links laten liggen. Toch heeft Sonic me weten te vermaken, zij het met fouten. Ik ben blij dat ik weer eens tijd heb besteed aan de blauwe egel. Het was niet op het niveau van zijn vroegere avonturen, maar laten we het er maar op houden dat Sonic langzaam maar zeker afstevent op een goede 3D formule. Althans, laten we dat hopen.">

Conclusie en beoordeling

Het is duidelijk te merken dat SatSR een boel goede ideeën heeft, maar op bepaalde punten is het maar halfslachtig uitgewerkt. Het kantelen en automatisch lopen is prima bedacht, maar andere mechanismen gooien enigzins roet in het eten. Sega moet toch eens terug naar de tekentafel met het springen, want dat is gewoon slecht uitgewerkt. Daarnaast is het locksysteem dat je gebruikt op vijanden nogal shaky. Het is niet altijd even logisch bezig. Maar dat wil niet zeggen dat deze Sonic slecht is. Er valt zeker genoeg te genieten en er zijn genoeg uitdagingen, alleen moet je voor lief nemen dat je soms een beetje gefrusteerd raakt. En oh ja, zolang je de mini-games links laat liggen dan komt alles goed. Hopelijk weet Sega met Unleashed en de officiele opvolger van deze SatSR, Sonic and the Black Knight, de fouten eruit te halen. De potentie voor een goede 3D Sonic is er. Geen twijfel mogelijk.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Aardige presentatie
  • Alleen Sonic
  • Eerste werelden zijn tof
  • Wiimote kantelen prima idee
  • Minpunten
  • Springen dramatisch
  • Locksysteem te wispelturig
  • Rommel genaamd mini-games

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren