1. Super Smash Bros. Brawl (Wii)

Super Smash Bros. Brawl (Wii)

In 2002 was de groep mensen die zichzelf “hardcore gamers” noemt, in rep en roer: het langverwachte Super Smash Bros. Melee zou in Europa pas vele maanden later verschijnen dan in andere werelddelen. Achteraf bleek dat de geachte groep niet van een mug een olifant had gemaakt: Melee bleek de populairste game op de GameCube te worden.

In 2008 was de groep mensen die zichzelf “hardcore gamers” noemt, in rep en roer: het langverwachte Super Smash Bros. Brawl zou in Europa pas vele maanden later verschijnen dan in andere werelddelen. Het werd afwachten of dit langverwachte Wii-deel net zo populair zou worden.

Melee is niet voor niets de bestverkopende GameCube-game. In dit tweede Smash-spel nam iedere speler een bekende Nintendo-coryfee onder de knoppen, om vervolgens elkaar een flink pak slaag te geven. Met iedere welgemikte aanval krijgt je tegenstander “damage-punten”. Hoe meer punten, hoe verder hij door de lucht suist na een tweede welgemikte aanval. Je scoort uiteindelijk een punt door hem of haar buiten de rand van het statische beeldscherm te torpederen. Een beetje zoals sumoworstelaars elkaar buiten de wedstrijdring duwen, alleen is Smash een tikje sneller en, veel belangrijker, doen er interessantere deelnemers aan mee. Zij kunnen allemaal unieke vechtbewegingen uithalen, die zijn gebaseerd op hun oorspronkelijke games. Daaruit zijn bovendien voorwerpen geplukt die je in Smash mag gebruiken, zoals ’s werelds beroemdste paddenstoel en de altijd verrassende Pokéball. Tel daarbij nog enkele tientallen uiteenlopende stages op, en een dynamisch strijdtoneel is geboren. Dit was het succesverhaal in een notendop. Het zal je vast niet verbazen dat Brawl op deze punten amper verschilt van Melee.

Er zijn natuurlijk wel enkele nieuwigheden te bespeuren. Zo is er een voorwerp waarmee strijders een allesvernietigende superaanval kunnen uitvoeren. Hoewel deze Smash Ball een flinke wending aan een gevecht kan brengen, staat het toch in contrast met het achterliggende idee dat pure vaardigheden van de speler de allerbelangrijkste rol moeten spelen in een gevecht. De echte puristen zullen de wel erg krachtige Smash Ball dan ook liever uitschakelen. Een andere nieuw voorwerp is de Assist Trophy: een soort Pokéball waar geen Pokémon uit tevoorschijn komen, maar tweederangs Nintendo-personages. In mijn ogen een bijzonder effectieve manier om een nog groter Nintendo-festijn van de serie te maken. Wat is er nog meer nieuw? Nou, echt nieuw is het niet, maar de make-over van de Adventure-mode, is ook zeker het vermelden waard. Deze mode is met een speeltijd van circa tien uur nu een volwaardige singleplayer. Ondersteund door vlotte filmpjes ontvouwt zich een simpel verhaaltje, maar je bent natuurlijk vooral bezig met vechten. Al met al valt deze mode in deze vorm na een paar uurtje enigszins in herhaling; het is echter de presentatie die je aan het spelen houdt. Ten slotte is er nog één

veelgevraagde optie geïmplementeerd, namelijk online spelen. Maar helaas, in potjes tegen onbekenden heeft de game veel te veel last van haperende, vertraagde beelden. Tegen vrienden is het gelukkig nog wel te doen, maar dan werkt het ook niet vlekkeloos. Nee, wil je spelen tegen andere mensen, dan haal je nog steeds het meeste plezier uit de lokale multiplayer mode.

Kunnen we nu echt spreken van voldoende vernieuwing? Als je het bovenstaande lijstje van meest noemenswaardige nieuwigheden bekijkt, zou je misschien zeggen van wel. Maar Smash is een ontzettend uitgebreide game met tientallen modi, personages, voorwerpen, enzovoorts. In het totaalplaatje brengen de vernieuwingen daarom weinig teweeg. Zeker als je bijvoorbeeld kijkt naar het aanbod in modi. Waar Melee handenvol nieuwe opties introduceerde, daar presenteert Brawl vrijwel hetzelfde als zijn voorganger. Enkel de Adventure-mode heeft dus een make-over gekregen, en er is nog één nieuwe bonusmode. Het was toch zeker wel leuk geweest als er een poging werd gedaan wat meer nieuws te introduceren, en dat zou toch ook niet te veel zijn gevraagd? Brawl brengt dus zeker niet een zelfde evolutie met zich mee als Melee dat zes jaar geleden deed.

Die situatie kunnen we scharen onder het bekende motto “meer van hetzelfde”. Het voordeel hiervan is dat fanatieke Melee-spelers zonder problemen aan de slag kunnen in het Wii-deel, aangezien de besturing eveneens exact hetzelfde is. Beginners hebben daarentegen waarschijnlijk een flinke poos nodig om het vechten in de vingers te krijgen, aangezien veel knoppen in allerlei combinaties moeten worden gebruikt. Zodra je één karakter echter eenmaal onder de knie hebt, kun je meteen met alle anderen overweg. Want ondanks dat elke vechter een zeer uiteenlopende vechtstijl heeft, gebruiken ze allemaal dezelfde knoppencombinaties voor soortgelijke acties. Een grote charme van de Smash-reeks. Als we kijken naar de vechtersbazen is er toch één cruciaal punt waarop Brawl zich onderscheidt van, en zelfs verheft boven, Melee: de onderlinge balans. Snelle karakters zijn niet meer in het voordeel, nee, qua winkans hebben ze stuk voor stuk een gelijke uitgangspositie, met andere woorden: het niveau van de speler is vele malen bepalender voor de uitslag van een potje dan zijn of haar keuze uit de karakters, hoewel een ervaren speler natuurlijk liever kiest voor een figuur dat aansluit op zijn of haar speelstijl. Deze gelijkwaardigheid is

een hele prestatie als je bedenkt hoe uiteenlopend de vechters zijn op tientallen eigenschappen zoals snelheid, kracht, bereik,, springhoogte, speciale moves, en ga zo maar door. Kijkend naar de balans is “meer van hetzelfde” nog niet eens zo slecht. Integendeel.

Met deze schitterende balans is er een ijzersterke basis aanwezig voor de gehele game. Het is dan ook leuker dan tevoren om flink te oefenen en zodoende steeds beter te worden. Dat is namelijk eveneens een belangrijke regel van Smash: je kunt altijd beter worden door meer te spelen, wat deze game uitermate geschikt maakt voor het publiek dat zichzelf graag “hardcore” noemt. De wat hoge instapdrempel beperkt de doelgroep zelfs enigszins tot dat gezelschap. Natuurlijk is deze game voor hen sowieso al een feest van herkenning met al die elementen die uit hun favoriete games zijn geplukt. Daarvan verdient één nog extra aandacht. Beste lezer, bereid je alvast voor op een ongekend spectaculaire soundtrack. Stel je eens voor: je neemt enkele honderden van de beste muziekstukken uit de riante bibliotheek van Nintendo-games. Je nodigt vervolgens pakweg dertig vooraanstaande videogamecomponisten uit en laat hun vrij remixen te maken van die nummers. Ten slotte huur je een dik orkest met alle toeters en bellen, tot de triangel compleet, in om die remixen op te nemen. Slaat je fantasie al op hol? Met Brawl is er geen reden meer te fantaseren. Wauw!

Krijg je al zin om dit spel te spelen? Ik ook, en als je er eenmaal aan begint, ben je niet zomaar klaar. Er zijn honderden trofeeën, stickers en cd’s te verzamelen waarvan je een hoop moet verdienen door speciale opdrachten uit te voeren of door modi op een moeilijker niveau uit te spelen. Deze moeilijke niveaus zijn voor de verandering eens daadwerkelijk uitdagend, precies wat velen missen in het gros van de recente games. In totaal liggen er zomaar honderden uren speelplezier klaar verdeeld over de modi voor één speler en die voor meerdere spelers. Bovendien kun je de meeste eenspeleropties stiekem met zijn tweeën spelen. Zelfs enkele niet-Nintendo-karakters maken hun opwachting en grafisch is de game prima in orde. Het is alles bij elkaar zó veel, zó goed uitgewerkt en zó’n feest van herkenning, dat je zomaar vergeet dat er ooit een game met de naam Melee was.

Conclusie en beoordeling

Je merkt het misschien al: het is het enthousiasme van de fervente gamer in mij die mijn drift naar vernieuwende ervaringen overschaduwt. Als jij jezelf ook tot de “hardcore” groep rekent, is er geen excuus om Brawl niet te kopen. In multiplayer is het is een oneindig lang houdbare game en in de solo mode word je overladen met spelvarianten. Dit alles met de gameplaybasis van Melee, volledig geperfectioneerd. Maar vooral het feit dat de inhoud van de speldisc een onmetelijk omvangrijke Nintendo-orgie is, zorgt ervoor dat het gebrek aan vernieuwing gemakkelijk door de vingers is te zien.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Uitmuntende balans tussen vechters
  • Spectaculaire soundtrack
  • Feest van herkenning
  • Lange speeltijd, veel uitdaging
  • Minpunten
  • Weinig interessante vernieuwingen
  • Online spelen werkt technisch maar matig

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Zitten leuke nummers bij.

  • Jippeeee, nu proberen de geweldige stem van Hayley Williams te immiteren:)!

  • Fleetwood Mac _0_



    EN PEARL JAM VERDOMME, MUST BUY!!!

  • RHCP! :D YEAH!

  • Wat doet P!ATD daartussen o_<.

  • Daar ben je wel even zoet mee. En dan heb je nog de tonnen aan nummers die je kan downloaden.

  • rage against the machine, eindelijk!

  • 2 guitaristen? Geen Drums meer?

  • Zitten wel vette bij:)

  • Daar staan me een zooi gave nummers bij =D

  • staan leuke nrs bij, hopen dat er nog leukere in GH4 komen:D

  • WOW. WAT een vette game :D

  • Panic at the Disco? Wtf xD



    Rise Against! w00t!

  • Jammer geen Arctic Monkeys, maar wel veel liedjes!

  • Zitten een aantal goede nummers bij.

  • alice in chains!

  • Het wordt een leuke strijd tussen guitar hero en rockband!

  • Wat een lijst, prachtig!

  • leuke nummers!

  • Staan wel wat goede nummers tussen ja!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren