1. Trauma Center: Under The Knife 2 (NDS)

Trauma Center: Under The Knife 2 (NDS)

Trauma Center kwam in april 2006 uit op onze tweeschermige handheld. Het was één van de eerste echt originele games die het touch-screen op een briljante manier wist te benutten. Ook ik kon deze handheld game erg waarderen. Ik was daarom ook erg content toen ik onlangs het tweede deel mee kon nemen op vakantie in Zwitserland, waar ik de game uitgebreid heb gespeeld.

Het moet even gelijk gezegd worden: Trauma Center: Under the Knife 2 (TC2) is een game die je de eerstkomende tijd niet in de normale Nederlandse schappen zult vinden. Kort gezegd: een game die je moet importeren. Als ik even de geschiedenis bekijk van deze serie, dan zit het er zelfs dik in dat deze game hier helemaal niet gaat verschijnen. Het tweede Trauma Center-deel voor de Wii, dat sinds november 2007 al in de Amerikaanse schappen ligt, is namelijk ook (nog?) niet in Europa verschenen. De kans dat dit tweede DS-deel, dat onlangs in Amerika is verschenen, hier in de schappen komt te liggen, is dus erg klein. En als hij wonder boven wonder wel komt, dan duurt het zeker nog een dik jaar. En dat is jammer; de DS kan namelijk wel weer wat toptitels gebruiken.

In TC2 is het de bedoeling dat je virtuele patiënten opereert met je stylus. Aan de linker- en rechterkant van het scherm zitten verschillende medische instrumenten, zoals het pincet, het verband, de laser, de hechtingen en nog een handvol dingen. Met al deze medische instrumenten moet jij het leven van je patiënten redden. Best makkelijk is dat, in het begin. Later wordt het al stukken moeilijker en moet je dus je chirurgische vaardigheden trainen. De game wordt geleidelijk steeds lastiger en lastiger, totdat je uiteindelijk een gigantisch lastige operatie afsluit wat gelijk het einde van het spel betekent. Gelukkig heb je tussen de operaties door nog een geweldig verhaal dat ervoor zorgt dat je met een reden opereert. Misschien een erg lang verhaal, met veel melodrama en soms (te) lange dialogen, maar toch een leuk verhaal.

Een klein kritiekpuntje op het eerste deel was dat sommige mensen de game te moeilijk vonden. Daar is nu wat aan gedaan. Waar je in het vorige deel een standaard moeilijkheidsgraad had, daar heb je in dit deel bij elke operatie de keus of je op Easy, Normal of Hard wilt spelen. Zo worden nieuwkomers niet afgeschrikt en kunnen veteranen die het eerste deel gemeesterd hebben verder hun vaardigheden testen op Hard. Dat is eigenlijk ook het mooie aan Trauma Center: je kan er echt goed in worden. Als jij als nieuwkomer de game weet uit te spelen en de eerste moeilijke operaties herspeelt, vraag jij je af waar je eerst toch zoveel moeite mee had. En herspelen zul je de operaties misschien wel, aangezien je na elke operatie een ranking krijgt. Daarbij is het natuurlijk de kunst om bij alle operaties de hoogste rank te behalen, wat betekent dat je een meesterchirurg bent.

In TC2 speel je wederom met doktor Derek Stiles. Het verhaal speelt zich af na de gebeurtenissen in deel één. Derek komt erachter dat de GUILT (een gevaarlijke ziekte) die hij bestreden heeft, toch nog niet helemaal is verdwenen. Met andere woorden: we hebben te maken met een direct vervolg. Het is echter niet noodzakelijk om het eerste deel gespeeld te hebben om het verhaal te begrijpen, maar het draagt zeker wel een steentje bij aan het plezier. Degenen die wel het eerste deel gespeeld hebben, zullen meteen merken dat de characters een make-over hebben gekregen. Atlus (de ontwikkelaar) heeft ervoor gekozen om verder te gaan met het animéstijltje die we herkennen uit de Wii-delen. Een goeie beslissing, want grafisch gezien ziet het er nu allemaal nog beter uit. Ook qua geluid is alles prima: de muziek is weer erg sterk en de kleine beetjes voice-acting zorgen voor net dat beetje extra. Het is gewoon erg tof om tijdens het opereren dingen te horen als: “Doctor, what are you doing?” “Vitals are dropping” “No, I won’t give up, I won’t let this patient die.” Dit zat ook al in het eerste deel, maar nu is de hoeveelheid van dit soort gesproken zinnetjes exponentieel toegenomen, waardoor je nog meer wordt meegezogen in het opereren. Complimenten voor Atlus hiervoor.

Is deze game dus beter dan zijn voorganger? Jazeker, TC was op zich al een goede game, maar alles wat fout was aan het origineel is nu verbeterd in het vervolg. Het zijn van die kleine dingetjes, zoals een retry-knop tijdens het opereren. Of wat te denken van het eerdergenoemde kiezen van moeilijkheidsgraden. Maar ook het verhaal is nu langer en uitgebreider, de operaties zijn gevarieerder en je hebt helemaal geen last meer van lag als er te veel gebeurt op het scherm. Oftewel: we hebben hier te maken met de beste operatie-game op de DS. Nu maar hopen dat die ooit nog naar Europa komt.

Conclusie en beoordeling

None

TC2 is een fantastisch leuke handheld-titel die het importeren zeker waard is. Als je het eerste deel al fantastsich vond, dan kun je deze game blind aanschaffen. Nieuwkomers kan ik de game ook aanraden, al kunnen zij beter eerst de eerdere delen aanschaffen op de Wii of de DS voordat ze aan het importeren slaan.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Mooie graphics
  • Goeie soundtrack
  • Verschillende moeilijkheidsgraden
  • Goed verhaal
  • Minpunten
  • Dialogen soms te lang

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Wii music is de moeite waard. De rest was crap helaas.

  • Geheel onverwacht was dit niet. Leuke partytitel, maar ik verwachtte meer van Ninty deze E3. Misschien morgen.

  • wat een domme game:

    door de bewegingen die muzikanten maken na te bootsen met de Wii-mote en/of Balance Board

    wat dom zeg je zal er een beetje in je huiskamer op je Wii-mote staan blazen en een op een \"luchtdrumstel\" (hoe belachelijk die persoon op de E3 daar zat te spelen op z'n drumstel, gewoon wat in het rond slaan met je Wii-mote) spelen… wat een onzin

  • Ja alweer. Word toch wel eens tijd dat ze hem gewoon uitbrengen.

  • Nice

  • Is wel leuk voor de Wii Gebruikers onder ons.

  • Was echt gwn schaamtelijk die persconference!

  • Altijd leuk, maar ik doe het liever op echte instrumenten.

  • ik was beetje teleurgesteld op het einde, had aankondiging kid icarus game verwacht. flinke anti-climax toen die klungel op het podium kwam met zn non-drum kunsten.

  • zie wel wat het wordt

  • grappig

  • Ze vinden het wel erg leuk he?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren