1. Lost Planet: Extreme Condition (PS3)

Lost Planet: Extreme Condition (PS3)

De opwarming van de aarde, overmatige afvalproductie, natuurrampen van giga-omvang. Allemaal voorbeelden die ons het leven op aarde niet makkelijk maken, niet voor de ijsberen die letterlijk steeds meer nattigheid voelen, maar ook voor de huidige heersers (wij) kunnen de rampzalige gevolgen ons het leven zuur maken. In Lost Planet: Extreme Condition doet een soortgelijke situatie zich voor, waarbij men opzoek is gegaan naar een alternatieve planeet, om een nieuw bestaan op te kunnen bouwen. Wat ik me dan afvraag, zullen wij ooit onze vertrouwde thuis ook noodgedwongen moeten vervangen? En staat ons dan hetzelfde lot te wachten als het mensenras in Lost Planet?

Hopelijk niet, want nadat de mensen hun vertrouwde planeet gedag zeggen, komen ze op een plek terecht die ogenschijnlijk vol nieuwe kansen zit. Overzien stuit men echter op een uiterst agressieve, insect-achtige alienbevolking, genaamd Akrids. Sommigen zijn gigantisch en bijna niet te verslaan, de mensheid lijkt geen andere keus te hebben dan zich terug te trekken. Maar plots keert het tij, de zogenaamde Thermal Energy (kort: T-ENG) wordt ontdekt. T-ENG blijkt een ongewoon krachtige bron van brandstof. Direct vervangt het de fossiele brandstoffen en door de potentie ervan besluiten de mensen toch terug te vechten.

Momenteel is het gevecht in volle gang. Naderhand van de T-ENG heeft men een serie machines gebouwd, die wel bekwaam genoeg zijn tegen de Akrids. Jij en je vader strijden met een grote Akrid en dan slaat het noodlot toe: je vader komt onder de Akrid terecht en jij raakt bewusteloos door een heftige klap. Terwijl je in je machine zit, een Vital Suit (kort: VS) genaamd, word je ingevroren in het koude landschap. Daarna word je wakker, je bent namelijk ontdooid en gered door een groepje mensen. Hoe lang heb je vastgezeten daar, wat is er allemaal gebeurd, wie zijn deze mensen?

Zo begint een interessant verhaal dat je doorspeelt in missies, de singleplayer biedt behoorlijk wat speeltijd en heeft een gemiddelde duur. Je speelt zowel met mens als machine, die zich beiden soepel laten besturen. Je baant je al schietende een weg door de toch wat kale levels. De setting is hier mede verantwoordelijk voor, want op een ijsplaneet

valt helaas weinig te variëren en Capcom is er dan ook niet in geslaagd het toch wat op te leuken. Het technisch vlak kan ook beter, de huidige standaarden voor detail en physics zijn allang hoger. De explosies zien er wel behoorlijk indrukwekkend uit en klinken ook lekker explosief. Afgezien van geschiet, Akrid-gebrul, het knerpende geluid van je stappen in de sneeuw en de explosies zit er echter geen geluid in.

Een leuk deuntje zou het dan kunnen opfleuren, maar dat ontbreekt. En omdat je soms nogal veel rondtrekt, is het vrij stil waardoor het gevoel van langdradigheid toeslaat. Ook de vertelling van het verhaal schort. Hoewel de tussenfilmpjes leuk zijn en Lost Planet boeiende personages bevat, vindt het totaal geen aansluiting op de gameplay in de missies. De scheidingslijn tussen verhaal en het spelen is overduidelijk aanwezig en dat is jammer.

Wel vermakelijk aan de singleplayer is het feit dat we met een Japans schietspel te maken hebben. En wat is er nou het meest typerend voor Japanse games dan kollosale eindbazen? Dat zie je terug in Extreme Condition, veel levels worden afgesloten door een grote Akrid. Om hem te verslaan is het vinden van zijn zwakke plek een must en het gebruik van VS'en een pre. De VS en de eindbazen vormen samen met een fijne derdepersoonsbesturing de meest positieve kant van de singleplayer. Eigenlijk maken alleen zij een bijzonderheid uit in de singleplayer.

Het enige aspect in de game dat wel precies doet wat het moet doen, is de online multiplayer. Dezelfde fijne gameplay huisvest zich hier en dat verspreidt over tal van verschillende modi. Natuurlijk heb je klassiekers als Deathmatch en Team Deathmatch, maar ook een uniekere mode waarbij één speler wordt nagejaagd door de rest van de deelnemers, vind je in Lost Planet. De speelvelden komen veelal uit locaties die je in de singleplayer bewandeld hebt. Door de verscheidenheid in speelvelden en modi, is de online multiplayer een heel leuke bezigheid. Maar zoals in zo'n beetje de hele game geldt: geen bijzonderheden te bekennen.

Doordat de game eigenlijk niet zo bijzonder is en geen geweldige kwaliteit laat zien, zou je denken dat het een titel is die je maar links moet laten liggen. Dat is niet waar. Over het algemeen weet Lost Planet je op een positieve manier te vermaken. De singleplayer zul je misschien halverwege een punt achter zetten, de multiplayer daarentegen houd je zeker heel wat langer zoet.

Conclusie en beoordeling

None

Lost Planet geeft een erg dubbel gevoel, aan de ene kant schort het aan alle kanten, aan de andere kant laat het je smullen van zijn leuke gameplay. Ondanks de problemen is het geen game die je zo afschrijft. De wat gedateerde graphics, kaalheid en de teleurstellende singleplayer worden goed gecompenseerd door de positieve vlakken van het spel. Lost Planet is een perfect voorbeeld van het feit, dat niet enkel toppers interessant kunnen zijn voor de doorgewinterde gamers.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Verhaal met potentie...
  • Eindbazen van formaat!
  • Speelt fijn
  • Online
  • Over het algemeen vermakelijk
  • Minpunten
  • maar daar schort teveel aan
  • Singleplayer langdradig
  • Ziet er kaal uit en haalt technisch de huidige standaard niet
  • Weinig bijzonders

Dit artikel delen

Over de auteur

VIP

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren