1. Battlefield: Bad Company (PS3)

Battlefield: Bad Company (PS3)

Als dit een normale Battlefield was, dan zou geen haar op mijn hoofd eraan denken om er nu al een recensie over te maken. Battlefield is hetzelfde als alle online schietspellen en laten we eerlijk zijn: de singleplayer stelde op de PS2 weinig voor. Het was een afdankertje dat EA aan de Zweedse developer had opgedrongen en er snel had bij- gegooid om de consolegamers tevreden te maken. Een voorspelbare draad van missies waarin weinig intelligente bots de echte spelers vervangen en het scenario dun was. Met bad Company wil DICE de consolegamers aan zijn kant krijgen: dit zou – dit komt uit een persbericht – een filmische ervaring worden met veel zwarte humor en een nooit eerder geziene hoeveelheid vernieling. Een driehoekige missie waar de mannen van DICE niet zomaar vanaf komen.

Vernieling staat centraal

Vernietiging is fantastisch, dat staat vast. Al sinds het begin van de FPS zijn we gefascineerd door strategisch geplaatste vaten benzine en elke mogelijkheid om ze te laten ontploffen en zo gebouwen en voertuigen te veranderen in puin, gebruiken we na twintig jaar nog steeds met de ogen dicht. Vernielen zit nu eenmaal in de natuur van de mens en ook DICE gebruikt dat gamecliché. De B-Company of The Bad Company is een samengeraapt hoopje militaire mislukkingen en criminele miskleunen dat alleen wordt ingezet voor missies met een lage kans van slagen. Samen met drie andere klusjesmannen moet jij, het groentje dat vooral de anderen laat praten, nieuw vijandelijk gebied verkennen en de weg vrijmaken voor de colonne jeeps. Alle middelen mogen worden gebruikt om obstakels uit de weg te ruimen. Het zal je niet verbazen dat de gameplay helemaal is opgebouwd rond vernielen. Bijna elke assault rifle die je oppikt heeft een granaatwerper waar geen baksteen of eeuwenoude eik tegen bestand is. Dat in deze tijden van hoge brandstofprijzen zo word omgegaan met de explosieve gedeeltes vind ik ook gek. Gazpromvaten, ontplofbare munitiekratten en ander roodgekleurd springstof vind je letterlijk naast elk huis, zodat je zelfs zonder raketwerper of granaat je omgeving helemaal kan verwoesten. Het lijkt heel veel op Black en jammer genoeg heeft Bad Company ook bijna dezelfde minpunten.

Technisch

Technisch gezien is Bad Company een triple A-productie. Wees voorbereid op een aanslag op je zintuigen, want grafisch is dit beter dan de in-game beelden van Flashpoint 2. Bad Company speelt zich alleen af in uitgestrekte omgevingen en zowel de Russische als Midden-Oosterse kaarten zijn dankzij de Frostbite-engine indrukwekkend. Wanneer je op een heuveltop over het uitgestrekte bosgebied uitkijkt is het moeilijk om niet verbaasd te zijn. En dit zonder dat er een grote brok data op je HDD geïnstalleerd moet worden. De geluidsingenieur verdient ook een schouderklopje. De manier waarop geweerschoten tussen de bergen weerklinken en je trommelvliezen op stand-by worden gezet na een dichte granaatexplosie is vakmanschap. Het zit hem ook in de details. DICE heeft bijvoorbeeld ook een korrelfilter over het beeld gezet, zodat het lijkt alsof je de oorlog door de lens van een 16mm-camera ziet. Een trucje dat DICE van Saving Private Ryan heeft geleerd, al hadden we hier ook liever Steven Spielberg als regisseur gehad.

Verhaal

Het deuntje tijdens het startscherm verklapt dat Bad Company niet bepaald een ernstig verhaal wordt. Tijdens je missie in een voormalig Sovjetland stoot je eenheid op clandestien Russisch goud. Na wat twijfelen negeer je de militaire bevelen en ga je samen met drie andere dorpsidioten op zoek naar het goud. Wat een gezellige roadtrip door oorlogsgebied had kunnen worden, blijkt uiteindelijk een bijzonder flauw uitgewerkt schoolreisje door Absurdistan. Dat is meteen de grootste fout van Bad Company: ondanks de mooie beloftes schieten de Zweedse mannetjes tekort. De dialogen van je teamgenoten zijn sterk en dapper geschreven, maart verder is er bijna geen verhaal te volgen. Echte hoogtepunten of subplots tijdens je ‘gold rush’ blijven uit en Bad Company mist de spanning die je van een shooter verwacht. Call of Duty-games hebben misschien een strakkere gameplay, maar weten er wel wat spanning in te zetten.

Herhaling, herhaling

Het tweede grote probleem is de variatie, of beter gezegd, het gebrek eraan. Bad Company heeft een missiedraad waarbij de eindlocatie altijd vastligt, maar je de vrijheid krijgt om je invalsroute en strategie zelf te bepalen. Soms zie je zelfs een verwijzing naar GTA, wanneer je in een golfkarretje over de `green` rijdt om de troepen van een dictator op te ruimen of tussen de radiozenders van je vrachtwagen schakelt op zoek naar `redneck`-muziek. De teleurstelling is groot wanneer blijkt dat alle missies bijna hetzelfde zijn: rijd, vlieg of wandel naar je doelwit, vernietig de vijand en verzamel bij de rode rookwolk. Het maakt niet uit hoe je je door het Kaukasusgebergte verplaatst, zolang je maar vernielt. Zelfs het eindgevecht, dat een mooie afsluiter zou moeten zijn, is erg voorspelbaar. Het is indrukwekkend om vanuit de cockpit van de helikopter enkele voetbalvelden Russische eiken omver te knallen, maar hierdoor voelt de wereld leeg aan. Behalve vernielen valt er niks te doen in Bad Company en dat is een gemiste kans.

Totale vernietiging?

Bad Company, althans de singleplayer, scoort alleen op zijn hoge verwoestingfactor. De schade aan gebouwen gaat verder dan in andere shooters, maar niet zo ver als Red Faction Guerrilla. Huizen kunnen gevel per gevel gesloopt worden, maar alles gebeurt door voorgeprogrammeerde animaties. Terwijl je alle buitenmuren van huizen kan vernietigen, zijn de dunnere binnenmuren opeens onverwoestbaar. Het basisskelet van het gebouw blijft altijd overeind en dat heeft zijn impact op de gameplay. Waar je in een spel met totale vernietiging eigenlijk nergens veilig bent voor een vijandelijke tank, hoef je in Bad Company alleen maar een huis binnen te rennen en bescherming te zoeken achter een binnenmuur. Ik kan niet ontkennen dat gevels openknallen een gevoel van vrijheid maakt, maar dat is niet genoeg om het de hele rit interessant te houden. Het teveel aan ontplofbare objecten en granaatwapens maakt de strijd ook veel te makkelijk.

Dit blijft multiplayer gameplay

Je merkt dat de multiplayer als basis heeft gediend voor de singleplayer. De meeste secundaire wapens en items komen rechtstreeks uit de multiplayer en zijn niet zo geschikt voor singleplayer. Het healthsysteem is een goed voorbeeld. Bad Company werkt niet met hervulling, maar met een adrenalinespuit die je Pulp Fiction-achtig recht in je hart ramt. Dat je borst er na enkele uurtjes ongetwijfeld als een plak bloedige Emmenthaler moet uitzien, maakt niet veel uit, maar de oneindige voorraad van deze spuitjes is niet normaal. Waarom dekking zoeken voor een bataljon domme Russische schutters als je op elk moment een naald in je hart kan rammen die je weer gezond maakt? De ‘power tool’, een haast magische boor waarmee de ingenieurklasse voertuigen kan herstellen, verstoort dan weer het evenwicht tijdens tankgevechten. Terwijl een eskader tanks je voortdurend onder vuur neemt, kan jij simpel vanachter het stuur springen, je tank gebruiken als dekking en hem zo met de ‘power tool’ kunstmatig in leven houden. Ook de verrekijker, waarmee je bommen uit de lucht bestelt, is te krachtig omdat hij je tijdelijk onkwetsbaar maakt wanneer je de bom naar zijn doelwit leidt. Dat zijn elementen die de multiplayerwedstrijden ongetwijfeld leuker maken, maar niet in een singleplayer kunnen.

Twijfelachtig

Had het avontuur van Battlefield: Bad Company meer afwisseling en een beter uitgewerkt plot gekregen, dan had EA een topper in handen. De kracht van Bad Company ligt ondanks de beloftes nog steeds bij het online gedeelte. En op dat gebied weten de Zweden perfect hoe ze publiek moeten vermaken. De voertuigen besturen supervlot – dit is de eerste game waarin de cockpitview ook werkt - en hier zal de vernieling hopelijk wel voor wat lol zorgen. Echt tegen de vlakte gaat DICE dus niet.

Conclusie en beoordeling

None

Ik had op gebied van singleplayer wat meer verwacht. Maar begrijp me niet verkeerd, op het gebied van multiplayer is het een perfect spel!
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • hartstikke mooi
  • vernielen blijft leuk
  • Minpunten
  • geen variatie in missies
  • behalve slopen valt er niks te doen
  • geen goed verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren