1. World in Conflict (PC)

World in Conflict (PC)

We hebben ondertussen veel RTS games gehad, bijvoorbeeld Command & Conquer, Company of Heroes, The Lord of the Rings: battle for Middle-Earth, Supreme commander noem maar op. We kennen de gameplay van die games ondertussen wel, bouw rustig een basis, bouw daarna wat units, verdedig je basis met versterkingen en roei de vijand uit. World in Conflict gooit het over een hele andere boeg, met wat verfrissende vernieuwde gameplay.

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af aan het einde van de jaren 80 tijdens de Koude oorlog. Wij weten dat de Koude oorlog nooit een ‘echte’ oorlog is geworden, maar gewoon een machtstrijd tussen de VS en de Sovjet-Unie die op niks is uitgelopen. Maar in World in Conflict is dat anders, de Russen weten dat ze de Koude oorlog gaan verliezen en willen daarom de hulp van Europa hebben door te dreigen dat ze Europa anders binnenvallen als ze niet mee willen werken. Europa wil niet meewerken en dus vallen de Russen Europa binnen. Amerika reageerdt door extra troepen naar Europa te sturen om NATO te ondersteunen. De Russen vallen daarna maar Amerika aan en daar zijn de Amerikanen niet zo blij mee. Jij moet vechten als luitenant Parker en de Russen terugdrijven in Europa, Amerika en Rusland zelf.

Gameplay

Zoals ik al eerder zei pakt World in Conflict het heel anders aan qua gameplay, je hoeft hier namelijk niet eerst rustig een basis op te bouwen, maar gaat gelijk de actie in. Je bestelt een paar units, dropt ze ergens en aan de slag, dit werkt steeds weer opnieuw omdat je steeds de kosten van je unit lanzaam terugkrijgt nadat een unit is uitgeschakeld. Je kunt op ongeveer dezelfde manier ook artillerie en bombardementen ‘bestellen,’ om zo de vijand het leven zuur te maken. Je voert opdrachten uit door punten op de kaart tegelijkertijd innemen en zo een soort basis te vormen, als je een unit in een rondje zit worden er automatisch bunkers en machinegeweren gebouwt, 1 anti-air turret, 1 anti-tank bunker en een machinegeweerbunker, hoe meer units er in het rondje staan hoe sneller alles gebouwd word. Dit systeem werkt perfect en de camera bestuur je zelf in een soort ‘first person’ besturing dus die staat zoals je het zelf wilt. De maps zijn gigantisch en alles kan kapot gemaakt worden en worden gebruikt. Zo kunnen soldaten zich camoufleren in het bos en kun je op jouw buurt die weer wegbranden met een Napalm bombardement. Je hebt een groot arsenaal aan units onder je beschikking en ze hebben een soort steen-papier-schaar balans, de een is ervoor gemaakt om de ander te verslaan. Zo maakt een APC gewone infantrie af maar een tank rekent op zijn beurt weer af met die APC. Zo werkt het meestal, als er geen sprake is van bonussen zoals de eerder genoemde camouflage van de soldaten. Elke unit heeft ook 2 abilities, een aanvallende, een verdedigende. Die abilities kunnen een belangrijk verschil maken op het slagveld, waardoor je dus kan winnen van units die eigenlijk beter zijn dan jouw unit.

De multiplayer

Zoals de meeste games heeft World in Conflict natuurlijk ook een multiplayer. Hierbij zijn de veldslagen nog groter dan in de singleplayer. Je werkt met hetzelfde objective-systeem als in de singleplayer met de eerdergenoemde ‘rondjes’ die je moet innemen en zo de frontlinie telkens een beetje opschuift, als de vijand van de kaart is geveegd heeft jou partij gewonnen. Je kunt met 16 mensen in een map tegen elkaar knokken. Je hebt 4 verschillende ‘klassen’ die je kunt kiezen, support, armor, infantery en air. De namen spreken al voorzich welke units je kan kiezen om mee te strijden. Het is van belang dat alle mensen klassen kiezen die op elkaar zijn afgestemt en niet dat iedereen armor gaat kiezen want dan ben je een schietschijf voor de tegenstander. Je moet ook goed met elkaar samenwerken en elkaar ondersteunen. Als iemand bijvoorbeeld met zijn tanks op de tegenstander afgaat moet iemand anders anti-air meesturen, anders worden de tanks in 10 seconden veranderd in een hoop schroot. Om het samenwerken gemakkelijker te maken kun je ook gebruikmaken van een headset om met elkaar te praten. Je kunt dezelfde bombardementen als in de singleplayer ‘bestellen’ met als klap op de vuurpijl een nucleare bom om het leger van de tegenstander met de grond gelijk te maken. Dit recept zorgt voor geweldige en chaotische veldslagen op ongekende schaal.

Conclusie en beoordeling

None

World in Conflict is een vernieuwende en grootste RTS. Er zijn veel vernieuwende elementen toegevoegd om af te wijken van de 'standaard' RTS gameplay en het pakt zeer goed uit. Als klap op de vuurpijl is er ook nog een geweldige multiplayer mode toegevoegd. Echt een aanrader voor iedereen die een leuke RTS zoekt voor een mooie prijs.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • goed verhaal
  • mooie cutscenes
  • grote maps en veldslagen
  • vernieuwende gameplay
  • grootse multiplayer...
  • Minpunten
  • singleplayer toch iets te kort
  • die soms té chaotisch wordt

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Klinkt wel vet!!

  • Vet!!

  • Gratis op het internet?

    Ik hoop het!

  • nice

  • Ik vind de stripboeken van DC comics over het algemeen niet zo spectaculair. Ik had liever gezien dat Marvel ze zou maken, die hebben toch wat meer kwaliteit in huis.

  • sick :D

  • Zou wel leuk zijn als ze dan die comics digitaal bij de game leveren, of zelfs gewoon los bij de game :)

  • jmmer had het liever van marvin gezien

  • Marvel is toch ietsjes leuker :)

  • leuk

  • Best wel kicks eigenlijk!

  • cool :P

  • Eerst maar de game

  • @Weslii



    Uhm… Nee. Over het algemeen heeft DC+Vertigo een betere kwaliteit. Ik heb Marvel en DC comics thuis staan en de DC verhalen vind ik over het algemeen beter.

  • Wie zit er nou te wachten op een strip over de game??? Ik heb liever gewoon de game :p die strip kan me gestolen worden ;)

  • grappig :)

  • Wel tof…maar geef mij maar liever de game

  • @Destron



    Legt aan wie de schrijver is. Ik vind een superheld met goede en slechte kanten in het karakter leuker dan een superheld die gewoon alleen goed doet. Bij DC doen de superhelden echt zelden iets verkeerd, terwijl bij Marvel soms de superhelden ook hun donkere kant laten zien.



    Frank Miller heeft The Dark Knight geschreven en gaat met die versie van het Batman verhaal een beetje in tegen die typische DC superhelden en hij zet Batman wat donkerder neer, en eigenlijk alles zet hij in een wat realistischer en donkerdere aura weer, en dat vind ik leuker dan dat zoetsappige.



    Lees voor de rest maar weinig strips, ik vind animatie series veel leuker eigenlijk…als ze een beetje goed zijn. Spider-man uit 1994 is naar mijn mening de beste Spider-Man animatie serie die er ooit is gemaakt.





  • Ik had eigenlijk gehoopt dat er bij de special edition ( als er eentje uitkomt) al gelijk aardig materiaal zou bijzitten .. wie weet..



    Hopelijk kunnen we ze in europa ook krijgen als ze uitkomen

  • Ik lees van beide uitgevers weinig series en je hebt wel een beetje gelijk. Sure, ze hebben misschien teveel do-good comics, maar de miniseries en oneshots zijn daar nog altijd beter + ze hebben Vertigo imprint wat zo'n beetje geen superhelden comics heeft. Eigenlijk zijn van beide publishers de meeste comics slecht, maar DC heeft net iets minder crap dan Marvel.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren