1. Assassin's Creed (PC)

Assassin's Creed (PC)

De stad ligt groezelig en vervallen onder me. Wat ooit een machtige nederzetting was, is anno 1191 niets meer dan een ruïne. Een siddering loopt over mijn arm; het lijkt wel alsof er een beklemmende deken van angst over de stad is gelegd. De meedogenloze macht van Damascus’ heerser in combinatie met de heersende pest zorgen ervoor dat het leven van deze mensen verschrikkelijk moet zijn. Door de walgelijke geur van de rottende lijken verplaats ik mijn blik opnieuw naar het geharnaste figuur op het plein. Ik adem nog eenmaal diep in en spring dan over de rand van het gebouw. Mijn doelwit draait zich om, onze ogen ontmoeten elkaar voor een fractie van een seconde en dan hoor ik die ene kreet die ik niet wilde horen. Ze weten het, ik ben hier om hem te vermoorden.

En dat is ook precies wat er zal gebeuren. Hoofdrolspeler Altaïr hoort namelijk bij een geheimzinnige organisatie van sluipmoordenaars die zichzelf de taak op hebben gelegd het Heilige Land te beschermen tegen iedereen die onrecht aandoet. Nadat Altaïr door zijn eigen overmoed echter wordt gedegradeerd in de orde, geeft zijn meester hem de keuze om zijn aanzien te herstellen. Hiervoor moet hij negen belangrijke mannen vermoorden die niet veel goeds met het Heilige Land in het vooruitzicht hebben. Dit is echter nog maar het topje van de ijsberg, want Assassin’s Creed heeft op het gebied van zijn verhaal veel voor de speler in petto. De negen personen die jij zult moeten ombrengen hebben allemaal iets met elkaar te maken en vooral naar het einde toe zal je langs talloze verrassende plotwendingen worden geleid. Daarnaast bevat het verhaal een opvallende link naar het heden, waardoor je in twee verschillende tijden een spannend en meeslepend verhaal beleeft.

Toch zal jouw avontuur zich voor het overgrote deel aan het eind van de 12de eeuw afspelen. Hier zul je je al klauterend, rennend, springend en moordend door en over de middeleeuwse stad voortbewegen. Vooral wanneer je voor de eerste keer een spectaculaire sprong op grote hoogte maakt, maakt dit een gevoel van trots los. Wanneer je de overkant dan net niet haalt, als wanhoopspoging een uitstekende baksteen pakt en sierlijk verder omhoog klimt, is het plaatje helemaal compleet. Het ‘free-runnen’ gaat zo soepel en je bent zo vrij in je doen en laten dat je je bijna een middeleeuwse Spider-man voelt. Het is even wennen aan het feit dat je maarliefst drie toetsen in moet drukken om te rennen, maar wanneer je er aan gewend bent, wil je niet meer anders. Altaïr klautert namelijk kerken op alsof het de normaalste zaak van de wereld is en springt hier even makkelijk weer vanaf. Dit wordt trouwens weergegeven met een waanzinnig ‘blur-effect’, waardoor deze dodemanssprong vooral de eerste keer indrukwekkend is.

Dit kan je echter over de hele grafische kant van Assassin’s Creed zeggen. Wanneer je aan de voorwaarde voldoet een goede PC te hebben, zal deze game op dat punt een grote indruk achterlaten. Naast de soepele bewegingen en mooie vormgeving van Altaïr, zullen ook de steden en haar inwoners je niet teleurstellen. Elk van de drie steden draagt een eigen sfeer met zich mee. Het lekkere Arabische van Jeruzalem vind je terug in de warme kleuren, Damascus voelt vooral koud en onwelkom aan en ook Acre is met zijn vele rivieren en de omliggende zee prachtig om te aanschouwen. Daar komt nog eens bovenop dat de inwoners van deze steden erg realistisch en natuurgetrouw zijn neergezet. De uitstekende en sfeervolle voice-acting helpt hierbij door elk personage een ander accent of zelfs een andere taal te geven. Een kleine kanttekening is dat de game niet voorzien is van ondertiteling, waardoor de dialogen soms niet verstaanbaar zijn. Toch is het totaalplaatje zo compleet, dat je je als speler gemakkelijk kunt verplaatsten naar het Heilige Land in 1191. En dat is zeker een complimentje waard.

Daarom is het ook zo opvallend dat de absolute hoogtepunten van deze game zo dicht bij de dieptepunten liggen. Voordat het mogelijk is een doelwit om te leggen, is het zaak de omgeving van top tot teen uit te kammen. Je zult talloze kerken en andere hoge gebouwen moeten beklimmen om de omgeving in kaart te brengen. Hierna is het de bedoeling dat je als een echte sluipmoordenaar informatie wint over de plaats waarop jouw vijand zich bevindt. Waar het in kaart brengen van de omgeving na verloop van tijd al saai wordt, spannen deze missies helemaal de kroon. Je zult voor elke moord verplicht twee (en later zelfs drie) opdrachten moeten voltooien. Deze variëren van het ontzettend makkelijke afluisteren tot het veel moeilijkere omleggen van personen zonder gezien te worden. Doordat er negen verschillende opdrachten bestaan (vier meer dan in het origineel), kun je er voor jezelf nog enigszins variatie inbrengen. Toch wordt het, vooral naar het einde toe, een routine en voelt het bijna aan als werk.

Het is daarom zo grappig dat het echte werk van Altaïr, het vermoorden van zijn doelwitten, voor de speler totaal niet aanvoelt als werk. Sterker nog; elke keer dat ik op het punt stond mijn doelwit om te brengen, kreeg ik weer kriebels in mijn buik en ging mijn hart sneller kloppen. Elke keer dat je oog valt op de toekomstige plaats delict, is het weer spannend omdat je steeds een geheel nieuw scenario voor krijgt geschoteld. De hoeveelheid bewakers, het aantal onschuldige burgers en de bereikbaarheid van het doelwit; geen enkele keer kom je in dezelfde scène terecht. Toch is er bij elke moord één overeenkomst: jouw doelwit moet koste wat het kost dood. Iets wat dan ook ontzettend veel euforie oproept wanneer het eindelijk is gelukt. Je voelt je machtig en groots, maar je beseft al snel dat dit nog maar het eerste deel van jouw opdracht is; je moet namelijk ook weer levend ontsnappen van de overige bewakers.

Dit kun je simpelweg doen door weg te rennen, maar ze allemaal omleggen is vaak even makkelijk. Dit gebeurt via een enerzijds uitgebreid, maar anderzijds eentonig vechtsysteem. Als sluipmoordenaar krijg je vanzelfsprekend toegang tot een uitgebreid assortiment aan moordwapens. In de praktijk maakte ik echter enkel gebruik van counter attacks bij het verslaan van grote groepen vijanden en van werp- en verborgen messen bij een eenzame opponent. Hoewel er bij deze counter attacks toch een hoop van je gevoel voor timing wordt gevraagd, blijft het redelijk simpel om in je eentje groepen van dertig soldaten naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Wanneer het allemaal toch tegenzit, is het simpel genoeg om in een ‘strategisch geplaatst washokje’ te duiken, want dan ben je plotseling geheel onvindbaar voor deze pientere bewakers.

Toch ben je elke keer opnieuw opgelucht wanneer het je gelukt is de vijand om te leggen. Helaas komen er meteen na het beëindigen van dit bloedbad nieuwe soldaten op je af, waardoor je, hoe moordzuchtig je ook mag zijn, liever maakt dat je wegkomt. Wanneer je eerder dacht dat je hart niet sneller kon kloppen, lijkt het door de opzwepende muziek alsof je hart bijna explodeert. Je wordt helemaal in het spel getrokken tijdens deze achtervolging en het voelt alsof niet Altaïr, maar jij degene bent die over de daken rent en spring om te ontsnappen aan de vijand. Op het moment dat je ontdekt dat dat gelukt is, overspoelt een gevoel van euforie je. Het is je gelukt: het Heilige Land is weer een stapje dichter bij vrede en daar heb jij voor gezorgd. Altaïr; sluipmoordenaar en engel des doods.

Conclusie en beoordeling

None

Assassin’s Creed is een game met een vreemde eigenschap. Op elk vlak laat de game veel positieve kwaliteiten zien, maar op bijna elk vlak laat het spel ook een paar steekjes vallen. Toch weet Assassin’s Creed met zijn sterke verhaal, prachtige beelden, ongelooflijke sfeer en spannende moorden de speler tot het einde te boeien. Ondanks dat het spel niet foutloos is, weet het je toch te overtuigen. En zeg nu zelf: iedereen moet toch eens als een middeleeuwse moordenaar van de hoogste kerk van Jeruzalem zijn afgesprongen?
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Je waant je echt in de middeleeuwen
  • Vrijheid bij het verkennen van de stad
  • Ongelooflijk spannende moorden
  • Sterk en mysterieus verhaal
  • Audiovisueel een parel
  • Minpunten
  • Voorbereidende werk wordt een saai routine
  • Punten als het ontbreken van ondertiteling, het eentonige vechtsysteem en de soms wel erg domme vijanden

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Tof voor de fans. :)

  • Nice!

  • Dat pakket was toch al eerder verschenen en kreeg je bij de soundtrack? Dat Neversoft daar nu pas mee komt zeg.



    Anyways, ik kijk mee uit naar het Dragonforce pakket de 21e verschijnt =D

  • Leuk… nog nooit van Flyleaf gehoord.

  • allé er zal weer kunnen gerocked worden in de huiskamers

  • Dragonforce 21e :O? Eindelijk weer eens iets uitdagends na TTFAF…

  • Oh ja, hier had ik de cd voor aangeschaft, maar daar zat ie niet bij. Was wel zuur, maar goed, de cd was wel weer tof. :P

  • Leuk. Alleen vind die 6 euro nog steeds best wel veel voor een pakket van 3 nummers.

  • Dragonforce 21e :O? Eindelijk weer eens iets uitdagends na TTFAF…

    My thoughts exactly, hoewel het Guitar Virtuoso pack ook aardig lastig is.



    Ach, fack GH3: Rock Band FTW!

  • inderdaad Payaso, inderdaad. Highway Star Vocals 100% (wel op easy, maar who gives)

  • nice

  • niet nice!

  • Ik wacht op GH 4

  • Ik ga hem niet downloaden, besteed m'n punten liever aan nummers voor Rock Band. :D

  • Wordt toch eens tijd dat ze die liejdes gewoon gratis laten downloaden.

  • Waarom 6 euro voor alleen dit omg rip off again!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren