1. The House of The Dead 2 & 3 Return (Wii)

The House of The Dead 2 & 3 Return (Wii)

House of the Dead vereist een Amerikaanse aanpak. Ik zal het uitleggen. In Nederland zou het bijvoorbeeld zo kunnen gaan…

Het wordt al een beetje donker, wanneer een moeder en haar kind Floris-Claudimir (F-C) een willekeurige supermarkt binnenlopen… F-C: ‘Mama, kijk dan hoe raar die man er uitziet!’ Moeder: ‘Foei F-C, zoiets mag je niet zeggen!’ F-C (geschokt): ‘Maar kijk dan mama! Zijn hoofd hangt er gek bij en hij eet zomaar van de vleeswaren, dat mag toch niet?’ Moeder (twijfelend): ‘Dat is wel een beetje vreemd ja. Zeg, meneer? MENEER!’ Klant 1: ‘Hrrrrr…’ Moeder (verontwaardigd): ‘Weet u niet dat het ongezond is om rauw vlees te eten? Bovendien lijkt het me onwaarschijnlijk dat u al heeft afgerekend… Geeft u eens antwoord, meneer!’ Klant 1: ‘Grrrrr… GROM!’ Moeder (fluisterend): ‘F-C, laten we gaan, volgens mij is dit zo’n nieuwe Nederlander over wie je van die verhalen leest in de krant. Ik waarschuw de bedrijfsleider wel even.’

Bedrijfsleider: ‘Meneer, gaat u daar eens even weg, u mag niet eten in de supermarkt!’ Klant 1 (zich omdraaiend, valt aan) Bedrijfsleider: ‘Auw! Foei! Zomaar bijten hè, dat is niet netjes hoor! Hé, geeft u mijn arm eens even terug!’ Klant 2: ‘Even dimmen bedrijfsleidertje, volgens mij valt dit nog net onder de vrijheid van meningsuiting hoor!’ Klant 1 (bijt bedrijfsleider dood): ‘Grrrrr… *smak*’ Klant 2: ‘Dat was niet aardig van u, meneer. Hé, stop die lever eens even heel snel terug waar hij hoort, anders bel ik de politie! En dan mag u zelf al die troep opruimen.’

Het mag duidelijk zijn: deze aanpak werkt niet. Hoe zou dit in Amerika verlopen? Ongeveer zo…

Customer 1: ‘That’s a strange looking guy…’ Customer 2: ‘Yeah… I guess you’re right! LET’S BLOW HIS HEAD OFF!!!’

En dat is nu precies de manier waarop je House of the Dead 2&3 Return (HD2&3R) moet spelen. Eerst schieten, dan pas vragen stellen. Beide games zijn regelrecht uit de arcadehal gekopieerd en dat is goed te merken aan de intensiteit ervan. Vaak zit je met zwetende handjes te spelen. Dit effect wordt versterkt, doordat de games in een groot aantal korte scènes zijn verdeeld, die elkaar in een rap tempo opvolgen. In elke scène krijg je een aantal zombies voor je loop, die je zo snel mogelijk moet neerschieten. Hierbij is het van belang snel in te schatten welke zombie je als eerste moet aanpakken, want je hebt steeds maar een paar seconden en als je de verkeerde keuze maakt, mag je zelf je lichaamsdelen weer bij elkaar zoeken (bij wijze van spreken dan). Meestal is het verstandig zombies die dichtbij staan het eerst neer te schieten, maar sommige komen sneller op je af dan andere en je moet ook goed opletten of een zombie iets in zijn handen heeft waar hij mee kan gooien. En de ene zombie is sneller ‘dood’ dan de andere. Deze diversiteit doet de beide games goed. Bovendien zijn het niet alleen zombies die je belagen, maar mag je je ook uitleven op bijvoorbeeld vleermuizen en roofvogels.

Ook aan de graphics is te zien dat het (oude) arcadegames betreft. Deze zijn namelijk zelfs voor Wii-begrippen erg matig te noemen. Het is jammer dat het hier een regelrechte kopie betreft en dat men niet de tijd genomen heeft de graphics wat te verbeteren. Laat ik het zo zeggen: in elke scène waarin er opeens een zombie voor je neus verschijnt, schrik je. Is het niet vanwege de onverwachte aanval, dan wel vanwege de korrelige graphics wanneer een zombie zo dichtbij komt. Reden te meer om ze zo snel mogelijk uit te schakelen. De afwisseling qua omgevingen is wel weer aardig te noemen. Kijk je bijvoorbeeld naar House of the Dead 3, dan zal je beginnen in de buitenlucht, waarna je een soort laboratorium binnengaat. Dit laboratorium bevat een aantal verschillende afdelingen, met elk een heel eigen sfeer en met zombies en eindbazen die daarbij passen. Die eindbazen (waar ik verder niets over zal verklappen) vereisen altijd een specifieke aanpak. Ze hebben meestal maar één zwakke plek en zijn behoorlijk taai.

De games speel je met de standaard Wii-controller, maar het is ook mogelijk de ervaring wat te verlevendigen door een Wii Zapper te kopen. Ook kun je de fun-factor wat verhogen door een vriend uit te nodigen. Samen spelen is bij zo’n game een stuk leuker namelijk en je kan elkaar mooi de schuld geven als een zombie langer overeind blijft staan dan goed voor je is. Een ander voordeel van samen spelen, is dat je een soort rolverdeling kan aanhouden. Het is aan te raden één van de spelers de voice-acting te laten doen, want wat de personages in dit spel zeggen, komt vrij vertaald neer op ‘grutjes wat een gemene zombies, wie doet er nu zoiets, mammie wil dat ik voor het donker thuis ben en mijn broek is nat’. Je kunt je wel voorstellen dat je je niet echt meer ‘de held’ voelt na een cut-scène waarin zoiets gezegd wordt door jouw personage. Sterker nog, je gaat misschien wel sympathie voelen voor de zombies en dat is af te raden als je wilt overleven. Het spel wordt dus een stuk leuker als één van de spelers bijvoorbeeld als een soort Duke Nukem ‘come get some’ gaat grommen bij elk headshot en het schieten desnoods een beetje aan de ander overlaat.

Een vraag die zich makkelijk aan je op kan dringen bij zulke arcadegames, is: hoe lang blijft dit leuk? Beide games zijn namelijk weliswaar heel intensief, maar ook erg kort. Een doorsnee speelsessie duurt ongeveer een half uur en eindigt ermee dat je dood bent. Iedereen die deze games wel eens in de arcadehal gespeeld heeft, weet namelijk dat de overlevingskans kleiner is dan wanneer je bij onweer in een harnas in de regen in een open veld gaat staan roepen dat de dondergod Thor een idioot is. Sega heeft ervoor gekozen de levensduur van de games wat op te rekken, door na elke ‘game over’ extra levens of een extra credit beschikbaar te stellen wanneer je de game weer gaat spelen. Hierdoor zal je steeds dichter bij het eind komen en blijft het leuk om te spelen. Nouja… een poosje dan.

Conclusie en beoordeling

None

House of the Dead 2&3 Return bevat twee intensieve, korte arcadegames met verouderde graphics en een belabberde voice-acting. Iedereen die zombies een warm hart toedraagt (niet letterlijk opvatten), moet deze games echter een keertje proberen. Gewoon omdat ze leuk zijn om te spelen, zeker samen met een vriend. En de hoofdpersonen zijn zulke halve garen dat je zelfs met een goed gevoel sterft.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • intensiteit
  • leuk met een vriend samen
  • Minpunten
  • kort houdbaar
  • verouderd

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • er zijn zo mensen die muziekgames leuk vinden, ik niet

  • Ik vind muziekgames leuk, maar ze moeten imo niet meer gaan vragen voor DLC.

    Het is zo wel duur genoeg.

    Je betaalt voor de game zelf, voor de accessoires, en ook nog voor de DLC.

    ALs dat duurder wordt zou de winst zomaar kunnen dalen doordat minder mensen nieuwe nummers gaan aanschaffen.


  • En de consument zo nog meer belasten? Wat een fliflafloe-o :(.

  • Tis weer crisis zenne, ze moeten weer overal gaan schooien. Meneer rijdt dan wss met een peperdure auto en woont in een kast van een villa <_<

  • Eens!

  • Jammer…

  • Warner moet niet zo zijken, ze hebben toch miljoenen?!

  • Ik hink op twee gedachten: allereerst denk ik dat er met meer geld grotere namen in games kunnen verschijnen, Led Zeppelin, Pink Floyd, The Beatles, enzovoorts. Daar wil ik best die paar extra punten voor betalen.



    Maar voor andere nummers niet xD

  • Best klote als de DLC nog duurder wordt. Twee euro per nummer is al niet zo goedkoop…

  • Ze moeten blij zijn de artiesten, via games verdienen ze tenminste nog wat met muziek.

  • Ja, nóg maar meer geld.

  • Muziekgames moeten al die grote namen gewoon lekker droppen en zich concenteren op indie-bands en kleine ongecontracteerde bands. Zo kom je tenminste nog nieuwe leuke muziek tegen, zijn die kleine bands weer geholpen en worden de kosten ook nog eens gedrukt.

    Met alle respect voor de liefhebbers, maar AC/DC, Van Halen en Metallica, hoe goed ook, hebben hun beste tijd wel eens gehad.

  • Te weinig?

    Wtf -_-'

  • ontwikkelaars en publishers van videogames, verdienen een behoorlijk stuk minder dan degenen uit de muziekwereld of filmwereld. En nu willen ze dat gat dus nog groter maken….



    De gamesindustrie is de grootste entertainment business in de wereld, maar wordt als een klein kind misbruikt door de gierige multi miljonairs uit de twee andere entertainment industrieen.

  • Dat kan dan 2 dingen betekenen:



    1) Minder liedjes in het originele spel (want ik zie ze het spel nog niet aan 80 euro verkopen, zeker niet al je nog al die accessoires erbij telt)



    2) Meer betalen voor de DLC



    Dit zou een slechte ontwikkeling zijn voor iedereen behalve Warner natuurlijk -_-





  • fok die muziek games zijn nou al veel duurder dan de andere.



    ook nog meer geld betalen

  • Ik wil niet nog meer ervoor dokken :(

  • Ja hoor, dan wordt er natuurlijk weer van onze centen afgesnoept die vervolgens regelrecht in de dikke portemonnee belanden van de multi-miljonairs. Belachelijk.

  • Achja er zijn op dit moment meer dan genoeg muziekgames, dus keuze zat!

  • bagger sgut

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren