1. Medal of Honor: Airborne (PC)

Medal of Honor: Airborne (PC)

Na het debacle van Pacific Assualt in 2004 had ontwikkelaar Electronic Arts aardig wat goed te maken. De met veel bombarie aangekondigde Multiplayer van het laatstgenoemde deel was namelijk alles behalve vermakelijk. Eerlijk gezegd had Pacific Assualt ook wel 'Houten Klazen' Assault genoemd kunnen worden, verwijzend naar de manier waarop de personages door het beeld huppelden. De ontwikkelaar had langzamerhand ook wel in de gaten dat de serie richting de prullenbak ging en besloot voor het volgende deel, Airborne, wat meer tijd uit te trekken. Inmiddels zijn we alweer een halfjaar verder en kunnen we ons de volgende vraag stellen: Is Airborne weer een goed Medal of Honor deel? Of kan je de DVD van het spel gebruiken als frisbee voor Brutus, de Duitse Herder?

Net zoals in de vorige delen van Medal of Honor stap je in schoenen van een Amerikaanse soldaat die samen met zijn wapenbroeders Europa moet terugveroveren van de Nazi's. Dat dit geen pretje geweest moet zijn word al snel duidelijk. Elke missie begint met een korte maar nogal droge beschrijving van het slachtveld. De ontwikkelaars hebben hier vast mee geprobeerd je de indruk te geven dat Oorlog geen spelletje is. Helaas zitten wij hier wel een spelletje te spelen en voelt het nogal stijf aan. Dit gevoel word nog eens versterkt door het feit dat je deze 'Briefings' niet kan overslaan, zelfs al heb je de missie al eens met succes voltooid. Over het algemeen is er weinig mis met een briefing natuurlijk, zo lang het maar bij het spel past. Helaas is Airborne verre van een realistische shooter en moeten we ons dus afvragen wat voor nut deze briefings hebben. Meestal ren je toch naar het dichtstbijzijnde doel wat netjes is aangegeven op het kompas, de voorloper van GPS. Gelukkig duren de briefings net lang genoeg om even koffie te gaan zetten, wat opzich weer een pluspunt is.

Goed, we hebben de briefing beluisterd en genoeg koffie bij de hand, 'Lets kill some Krauts!'. Eenmaal in Europa aangekomen kom je erachter dat de Duitse Wehrmacht niet alleen is. Vijanden heb je in alle soorten en maten met verschillenden wapens. Sommige van de vijanden lijken zo uit het antieke Wolfenstein 3D te komen. Vooral de Nazi's uit de laatste paar levels lijken een wapen 'Upgrade' uit Kasteel Wolfenstein te hebben gehad, inclusief raketwerper.

Gelukkig neem je het in Airborne niet op zijn 'B.J. Blazkowicz' tegen de Duitsers alleen met zakmes op. Er zijn veel verschillende wapens te vinden in Airborne en dit wapenarsenaal is waarschijnlijk één van de grootste pluspunten van het spel. Alle wapens klinken erg geloofwaardig en schieten daarnaast ook erg lekker weg. Vooral als je toegang krijgt tot de machinegeweren voel je je net een eenmansleger. Wat het feest compleet maakt is het feit dat alle wapens extra mogelijkheden door het spel heen krijgen. Is je Thompson machinegeweer aan het begin van het spel nog een proppenschietertje van de kermis, zodra je richting de laatste twee missies van het spel komt is het een heus massavernietigingswapen. Hoewel de Duitsers zeker niet dom zijn laat hun Intelligentie het vooral in de eerste paar missies afweten. De vijanden rennen recht in de vuurmond van een machinegeweer en ook hun collega's laten zich niet afschikken door een aantal doden en rennen af en toe vol overgave het vuur in voor 'Die Heimat'.

Helaas duurt het tot de laatste twee missies in Duitsland voordat de Duitsers echt goed gaan schieten. Helaas is de meeste schade hierdoor al aangericht. Airborne kan je in één middagje gemakkelijk uit spelen. Hoewel dit behoorlijk kort is word je wel getrakteerd op mooie plaatjes. Airborne is gemaakt met de Unreal Engine 3 en dit is vooral te merken tijdens de nachtelijke missies. Reflecties worden natuurgetrouw weergegeven op de helmen en vooral tijdens de parachutesprong uit het vliegtuig is het spel een feest voor het oog. Je kunt in Airborne overal landen maar dit brengt ook een paar lelijke plaatjes met zich mee. Soms zie je dan namelijk ook meteen de beperkingen van de vrijheid aangezien je de randen van het level nogal gemakkelijk kan zien. Qua herspeelwaarde is brengt Airborne een stuk meer dan zijn voorgangers. Zoals al eerder vermeld bied het spel je de mogelijkheid om zelf je landingsplek te bepalen. Zo kan je naast de verschillende paden die je kunt nemen ook 'Skill drops' verdienen. Dit zijn moeilijk te bereiken terwijl je met de parachute uit het vliegtuig springt maar geeft wel een extra uitdaging aan het spel. De beloningen voor deze speciale plekken zijn dan wel weer gering, een aantal flut 'Artworkjes'. De ontwikkelaar wilde hier duidelijk een langere speelduur mee uitlokken.

De grote ster van Allied Assualt, het beste deel van de serie, was de Multiplayer. In Airborne werkt het allemaal iets anders. Zo word er vooral de nadruk gelegd op het veroveren van punten op de map en deze vervolgens te verdedigen. Ook hier speelt het parachutespringen een grote rol aangezien je namelijk net zoals in de Singleplayer je eigen landingsplaats kan kiezen. Dit zorgt voor een paar leuke momenten zoals vlak achter een Duitse tegenstander landen en hem een slag met de kolf van je wapen te verkopen. Helaas is het aantal servers zeer laag, zelfs na een aantal grote patches die het tij moesten keren. Waarschijnlijk heeft dit veel te maken met de Multiplayer bom, die Call of Duty 4 heet.

Conclusie en beoordeling

None

Medal of Honor Airborne is niet de opvolger van Allied Assault geworden waar toch stiekem op werd gehoopt. Het spel bevat gewoon veels te veel kleine foutjes om in de buurt te komen van een klassieker. Toch is het zeker geen slecht spel maar verre van een topper. Budgetbak Aanrader!
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Wapens schieten lekker weg
  • Grafisch
  • Herspeelwaarde
  • Multiplayer
  • Minpunten
  • Veels te korte Singleplayer
  • Weinig servers in
  • de Multiplayer
  • Veel kleine foutjes bij genoemde pluspunten.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • veels te eng voor mij:P

  • Een game waar ik echt ontzettend naar uitkijk! ;)

  • Voorspelt wat goeds :)

  • \"Transmepolitan\"



    Transmetropolitan - dickfags.



    Maar goed, Warren Ellis is een held. Wat hij ook doet - het is goed. Win win win.



  • Kan echt niet wachten op dit spel!

  • Hehe, iets teveel horror voor mij helaas, hou niet zo van het genre, maar wel tof dat ze (op z'n minst) twee schrijvers voor het verhaal hebben ingehuurd.

  • Nou dan zal het toch heel wat worden. Ik kijk er al naar uit.

  • Kan wel wat worden inderdaad. :)

  • zal eens moeten googelen wie Warren Ellis juist is. nog nooit van gehoord

  • Verwachte er eerst niet veel van..

    Maar na E3 kijk ik hier hier toch wel meer en meer naar uit.

    Hoop dat hij FEAR kan kloppen. =D

  • lol een beetje ego uitspraak :P

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren