1. Hotel Dusk: Room 215 (NDS)

Hotel Dusk: Room 215 (NDS)

Los Angeles, 1979: “Ben ik hier soms in het getto beland?” Enkele gedachten van die strekking dwalen door mijn hoofd in het eerste uur na aankomst in Hotel Dusk; een grauw, vervallen hotel dat net zo goedkoop oogt als je voor een nachtje betaalt. De gastheer is een onvriendelijke brompot, de meubels hebben losse poten en tot overmaat van ramp is het interieur consequent afgewerkt met een indrukwekkende laag stof. Wie had kunnen weten dat deze plek, in die ene nacht dat ik er ben verbleven, toch erg bijzonder is geworden?

In eerste instantie lijkt Hotel Dusk op een “ouderwetse” point & click game, zoals Another Code van dezelfde ontwikkelaar. De puzzels in beide games zijn dan ook vergelijkbaar: je klikt op voorwerpen om ze te gebruiken en combineren, waarna soms een (touchscreen) minigame wordt geactiveerd. Over het algemeen zijn de puzzels van een aangenaam niveau, dus niet te makkelijk of te moeilijk. Af en toe zijn ze enigszins frustrerend, omdat je een bepaald voorwerp nodig hebt dat je eerder hebt gezien maar nog niet kon oppakken. Als je vergeten bent waar dat voorwerp ligt (of als je überhaupt niet weet welk voorwerp je moet gebruiken), zit er niets anders op dan het hele hotel kamer voor kamer te gaan doorzoeken. Het aantal van dit soort onplezierige momenten is echter een stuk minder dan in Another Code, dus we kunnen gelukkig constateren dat de ontwikkelaar heeft geleerd.

Maar de essentie van Hotel Dusk is niet wat het lijkt. Ondanks dat de game dus inderdaad leunt op point & click spelmechanismen, is er in tegenstelling tot Another Code een ander aspect dat werkelijk de boventoon voert: praten. Je hebt het goed gelezen; tijdens je verblijf in Hotel Dusk ben je voornamelijk bezig met het aan-, uit-, en verhoren van de verschillende hotelgasten en medewerkers. Eigenlijk is de game meer een boek dan een game. Nou oké, dat is wellicht een ietwat overdreven stelling; laten we het erop houden dat Hotel Dusk een aardig geslaagde combinatie is van die twee media.

Behalve dat het spel is opgedeeld in verschillende hoofdstukken, doet Hotel Dusk ook op meerdere andere manieren denken aan een boek. Op de eerste plaats is er sprake van een redelijk complex verhaal. Hotel Dusk vertoont nog de meeste gelijkenissen met een Agatha Christie-boek. Het verhaal bevat namelijk bedrog, gevreesde geheimen, moord, leugens, valse namen, mysteries en ga zo maar door. Door middel van tientallen goed gedoseerde spanningsbogen krijgt het verhaal een spanning die een verslavende werking heeft. Van de andere kant moet je geen stukje literatuur van het allerhoogste niveau verwachten. Inderdaad, net zoals een Agatha Christie-roman. Iedere persoon in het hotel heeft een eigen achtergrond die ze soms liever verborgen houden. Daarnaast kom je stukje bij beetje meer te weten over de mysteries in het overkoepelende verhaal, waarin de verbitterde ex-politieman (en beroepssarcast) Kyle Hyde op zoek gaat naar zijn voormalige partner. Waarom Kyle hem zoekt, terwijl hij zijn partner zelf drie jaar geleden met een paar kogels heeft doorzeefd, is slechts één van de vele mysteries die het verhaal zo spannend maken. Na zijn aankomst in Hotel Dusk komt Kyle enkele opvallende links tegen, die wijzen naar de omstandigheden van drie jaar geleden. Tijd voor Kyle om zijn figuurlijke politiepet wederom op te zetten en zijn twee belangrijkste politietechnieken te gaan gebruiken: andermans spullen doorzoeken en mensen verhoren.

Bij het verhoren van die mensen zie je al snel een tweede reden waarom deze game veel weg heeft van een boek: de personages. Net als in een boek komen die als het ware tot leven in je hoofd. Ieder personage heeft zijn eigen karaktertrekken, waarbij de schrijvers goed hebben gelet op gedrag, denkwijze en taalgebruik. Na een tijdje heb je zoveel met ze ondernomen en gepraat, dat je hun gedrag kunt voorspellen. Dat zijn de eerste tekenen dat je als het ware aan ze gaat hechten, en je zult het dan ook jammer vinden om ze te verlaten omdat je bijvoorbeeld even gaat eten. De ontwikkelaar heeft overduidelijk veel aandacht aan de personages gegeven, wat heeft geleid tot een buitengewoon indrukwekkend resultaat. Het spel laat overigens duidelijk zien dat fictieve personages zonder veel visuele ondersteuning als het ware tot leven kunnen komen. Als je wel eens een boek leest, wist je dat natuurlijk al, maar het geeft mij een mooi bruggetje om de volgende alinea aan de grafische stijl van deze game te wijden.

Die is namelijk nogal apart. De achtergronden zijn uitgevoerd in kleur waarbij voornamelijk gebruik is gemaakt van het bruin dat typerend is voor Los Angeles in de jaren ’70. De personages zijn echter afgebeeld in zwart-wit, met een rafelige witte rand om hun contour. Het lijkt alsof de personages uitgeknipte schetsen zijn, die voor de achtergrond zijn geschoven. Al met al zorgt deze stijl voor een grimmige sfeer die prima aansluit bij het mysterieuze verhaal en de verbitterde hoofdpersoon. De sfeer is, niet heel verrassend, net als die in een typische detectiveroman.

Conclusie en beoordeling

None

Het zijn vooral de hartverwarmende personages die ervoor hebben gezorgd dat Hotel Dusk voor mij een bijzondere plek is geworden. Ik heb ze na talloze gesprekken goed leren kennen. Daarmee is meteen het zwakste punt van het spel genoemd: behalve een sporadische puzzel ben je een groot deel van de speeltijd bezig met praten. En daar moet je nu eenmaal van houden, hoe cliché dat ook klinkt. Ik vond het zelf helemaal geen probleem, maar hoe zit het met jou? Bekijk het zo: als je zonder veel moeite en verveling door een Agatha Christie-boek heen komt, zul je Hotel Dusk eveneens kunnen waarderen.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Spannend verhaal
  • Personages
  • Meeste puzzels zijn leuk
  • Unieke én functionele grafische stijl
  • Digitaal boek
  • Minpunten
  • Weinig invloed op gesprekken
  • Geen alternatieve verhaallijnen
  • Geen grote wendingen in verhaal
  • Soms frustrerende puzzels

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dat is goed ook aangezien deze game er op hd heel goed uitziet.

  • Dit lijkt me echt helemaal niks, maar vreemd dat ze dit niet in het begin deden…

  • Heb jij hem dan al gespeeld? De game ziet er gewoon prachtig uit en de gameplay is gewoon goed.

  • Inderdaad, de game ziet er in HD geweldig uit! Verder zijn Trophies natuurlijk ook weer een mooie toevoeging.

  • De game zelf heb ik nog niet gespeeld maar de mogelijkheid om de moeilijkheidsgraad te selecteren en natuurlijk de Trophies zijn een mooie toevoeging.

  • Mijn neef heeft hem, is wel lollig

  • Er komt bij de patch: ''Trophies'' vreemd dat ze dat niet meteen al gedaan hadden.

  • Moeilijkheidsgraad is altijd fijn om even in te komen.

  • Yay, kan ik hem ook eindelijk uitspelen op Easy ;$

    En trophies zijn altijd tof natuurlijk.

  • Als die Trophies heeft dan koop ik het.

  • lol

  • Ken het hele spel niet. Heb ook geen playstation 3 hoor;)

  • Eindelijk, die levels op Hard trek ik namelijk echt niet!

  • Wel relaxt, die moeilijkheidsgraden. Is toch altijd fijner als je dat hebt, hoef je niet als je opnieuw begint dat simpele eerste leveltje weer te spelen. :)

  • Kom maar snel met die patch indeed. Ik zie ook eigenlijk niet in waarom het nog niet in de game zat.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren