1. Guitar Hero III: Legends of Rock (PS3)

Guitar Hero III: Legends of Rock (PS3)

Het begint langzaam aan een serie te worden zoals we dat eigenlijk zouden verwachten van Electronic Arts. Net als de FIFA’s en de NBA’s komt nu ook van Guitar Hero elk jaar een nieuw deel uit. Deeltje drie werd echter niet gemaakt door Harmonix, die met het nog ambitieuzere Rock Band aan de slag is gegaan, maar door Neversoft. Deze studio kennen de meeste gamers van de Tony Hawk-serie, maar zouden ze de verantwoordelijkheid voor deze inmiddels toch al legendarische serie ook kunnen dragen?

Weet je, ik ga niet uitleggen wat Guitar Hero is. Als je dat nu nog niet weet, moet je eens onder die rots vandaan komen. Na twee delen en één spin-off is Guitar Hero gigantisch groot geworden en het is waarschijnlijk de populairste muziekgame in Amerika en Europa. Nou vooruit, even snel dan: Met een plastic gitaartje speel je bekende –en minder bekende- rock nummers mee door op het juiste moment op de juiste knoppen op de hals van de gitaar te drukken. Zo, klaar. Dan kan ik me nu helemaal storten op dit derde deel, Guitar Hero III: Legends Of Rock.

Legends Of Rock, dat klopt wel, ja. Na de spin-off Guitar Hero: Rocks The 80s krijgen we deze keer wel weer een gevarieerde mix van klassieke rock en de wat nieuwere rock. In het hoofdgedeelte van de game vinden we de meeste legendes terug, en het beste van alles, deze keer hebben we niet zo veel meer te maken met covers. Paint it, Black (officieel mét komma) van The Rolling Stones, Even Flow van Pearl Jam, Welcome To The Jungle van Guns N’ Roses, Bulls On Parade van Rage Against The Machine, One van Metallica, het is maar een kleine greep uit de enorme lijst legendarische muziek –en bands waarvan je de originele nummers mee kunt spelen. Maar ook de ietwat nieuwere rock is niet vergeten, voor de MTV generatie om het zo maar te zeggen. When You Were Young van The Killers, Miss Murder van AFI, The Metal van Tenacious D, Raining Blood van Slayer, Before I Forget van Slipknot en Knights Of Cydonia van Muse zitten ook allemaal origineel in de game gepropt.

Bij de bonustracks vinden we vooral de underground bandjes. Deze bonustracks moet je in de game kopen met het geld dat je verdient in de Career modus, maar daarover later meer. Hier vinden we een aantal loeimoeilijke nummers, waaronder fan-favoriet Through The Fire And Flames van Dragonforce. Alleen de échte Guitar Heroes zullen dit nummer kunnen doorspelen, de rest zal het tijdens de intro al afleggen. Heerlijk. Opvallend zijn het aantal buitenlandse tracks die er tussen zitten. Hier Kommt Alex van Die Toten Hosen is bijvoorbeeld Duits, en Avalanche van Heroes Del Silencio is Spaans. Verder vinden we vooral een hoop hardrock en metal, waaronder Rise Against, In Flames, Lacuna Coil en The Fall Of Troy.

Met de muziek zit het dus zeker wel goed. Neversoft heeft ook een aantal nieuwe modi in de game gestopt en een aantal bekende modi aangepast, en over het algemeen is dit zeker geslaagd. De game speelt overigens nog vloeiender doordat de hammer-on’s en pull-off’s nu makkelijker te raken zijn, en je merkt al snel dat je solo’s er uit gooit die je in Guitar Hero II nooit had kunnen halen. Hierdoor worden bepaalde nummers wel een tikkie makkelijk, maar het speelt oh zo lekker. De Career modus is een beetje gepimpt, maar het principe is nog steeds hetzelfde. Je begint als underground bandje, en in de nieuwe tussenfilmpjes zie je hoe je band telkens populairder wordt en meer geld toegestopt krijgt. Dit geld kun je gebruiken om in de shop bonustracks te kopen, of nieuwe gitaren, verschillende paletten voor je personages (meer dan ooit tevoren), making-offs en nieuwe personages.

Er is wel iets aan te merken op de moeilijkheidsgraad. De balans is nogal zoek. De eerste twee delen stonden bekend om hun uistekende moeilijkheids-opbouw, maar Neversoft heeft hier geen kaas van gegeten. Het grootste gedeelte van de game zal je met gemak door kunnen spelen als je al meerdere delen gespeeld hebt, tot je bij de laatste vier á vijf nummers komt. Deze zijn echt belachelijk moeilijk en niet leuk om te spelen. Neversoft, zoveel mogelijk noten in één nummer gooien om het moeilijker te maken is niet de goede manier. Af en toe heb je geen idee meer wat je nu speelt terwijl er een barricade aan driedubbele noten op je afkomt. Lekker meespelen is er niet meer bij, je vingers breken zul je! Op zich ben ik echt niet weg van een uitdaging, maar men had het iets meer moeten uitsmeren over de gehele tracklist zodat je kunt wennen aan de stijgende moeilijkheidsgraad. Dit is gewoon een klap in je gezicht.

In de Career modus zien we een aantal keren een nieuwe modus terug; de Battle modus. Deze is iets minder geslaagd maar nog steeds wel een leuke toevoeging. In plaats van de bekende Star Power krijg je power-ups, die je naar je tegenstander kunt knallen. Degene die als eerste dood is, verliest. Op zich een leuke modus, maar over het algemeen is het meer een kwestie van geluk hebben dan dat je daadwerkelijk beter bent in de game. Vooral op de Expert modus zul je af en toe engelengeduld moeten hebben om onder het spervuur van power-ups uit te komen, want de computer zal zo’n beetje iedere noot raken.

Maar goed, in de Career modus zul je Battles moeten doen tegen bekende gezichten als Tom Morello van Rage Against The Machine en Slash van Guns N’ Roses. Leuk detail, deze personen zijn helemaal ge-motion captured en de nummers die je tegen ze moet spelen hebben ze speciaal voor de game geschreven. Het feit dat je beide personages zelf kunt zijn door ze te kopen in de winkel, is de kers op de taart. Natuurlijk is de Battle modus ook tegen elkaar te spelen, net zoals de vernieuwde Co-op modus. Deze keer kun je écht samen spelen in een speciaal geselecteerde tracklist die geoptimaliseerd is voor dubbelspel. Wat ik wel een rare keuze vind, is dat er hier een aantal nummers te vinden zijn die alléén maar in co-op te spelen zijn. En het zijn ook echt nummers die je graag wilt spelen, zoals Sabotage van The Beastie Boys en, een persoonlijke favoriet van mij, Monsters van Matchbook Romance. Een goedkope manier om spelers een extra (draadloze) gitaar te laten kopen? Een beetje wel ja, maar het goede nieuws is dat dit voor het eerst in de franchise online te spelen is.

Online is de game een feest, maar vooral als je de Xbox 360 versie van de game hebt. Want op één of andere manier kun je op de PlayStation 3 alleen tegen vreemden spelen. Bij de Xbox 360 kun je gewoon tegen je vrienden in je friends-list spelen. Niets van dit alles op de PlayStation 3, je kunt alleen een snel potje tegen vreemden doen. Heb je iemand gevonden waar je denkt dat het goed mee klikt, dan heb je pech, want de kans is vrij groot dat je diegene nooit weer online treft. Aan de andere kant is het spelen geheel lag-vrij en is online spelen gewoon erg leuk om te doen. Vooral als je aan het winnen bent. Het is dan wel weer iets minder leuk dat men halverwege de match besluit om te kappen met de match zodra men er achter komt dat men aan het verliezen is.

De PlayStation 3 valt wel vaker buiten de boot. De Xbox 360 heeft namelijk een berg achievements die de speelduur een heel stuk verlengen. Ja, dat zie je eigenlijk altijd bij multi-platform games, maar zuur is het wel. Hierdoor voelt de PlayStation 3 versie altijd de ‘mindere versie’. Maar iets dat nog veel erger is, zijn de graphics. Niet dat deze lelijk zijn, nee, ze zijn juist prachtig. De lead-gitaristen zien er stuk voor stuk geweldig uit, lekker cartoony maar met een hoop detail. Behalve de drummer, volgens mij is Neversoft een aantal frames vergeten te animeren want die ziet er echt niet uit. Het nadeel aan deze mooie graphics is de ‘lag’. Simpel gezegd loopt het beeld achter op de muziek. Dit kan echt niet met een ritme-game, waarbij beeld en geluid één horen te zijn zodat je optimaal presteert. Nu zal je zeker noten missen doordat je met de muziek mee zit te spelen, terwijl de noten nog niet op het punt van aanslaan zijn beland. Nu kun je de game zo calibreren dat het een stuk minder is, maar het is echt slordig en helemaal goed wordt het nooit. Dit werd in de praktijk bewezen toen een vriend van me de Wii-versie had gekocht. Deze heeft mindere graphics, maar totaal geen lag. De game speelt hierdoor zoveel lekkerder en natuurlijker, en ik vraag me af waarom ik ook alweer dat apparaat van 600 euro heb gekocht…

Conclusie en beoordeling

None

Guitar Hero III is zeker een vette game, het is alleen zo jammer dat de PlayStation 3 weer eens aan het kortste eind trekt. De lag is hierbij de grootste boosdoener, maar wie weet is dit snel opgelost door middel van de patch. De soundtrack is in ieder geval zeker geslaagd, en de online modus is onderhoudend en in het geval van de Xbox 360 versie gewoon geniaal. De nieuwe toevoegingen zijn over het algemeen gewoon leuk en de game zit gewoon barstensvol content. Alleen die schoonheidsfoutjes, al die kleine foutjes, dat is gewoon heel erg jammer. Harmonix kon het toch beter…
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Lekkere soundtrack.
  • Bekende gezichten.
  • Verslavend.
  • Minpunten
  • Moeilijkheidsgraad.
  • Lag op PS3 versie(op Hd-tv).
  • Kleine schoonheidsfoutjes.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • very nice….

  • Dit spel lijkt me best leuk, de hele tijd hordes zombies af the knallen. Maar ik ga toch liever voor de horde mode in GOW, want oorlog is toch meer mijn ding:D

  • die spel wordt zo gruwelijk vet!!

  • Dit spel word inderdaad erg hip online! !! Dit is een spel dat je op je verlanglijsje mag zetten!!!

  • Valve, de makers van onder andere Half-Life en Counter-Strike



    Orginele Counter-Strike is niet door Valve gemaakt afaik, maar wel overgnomen >.>

  • Bah, this reminds me, moet nog steeds me gehackte steam account eens proberen terug te krijgen, is ondertusse alweer 6 maanden geleden gebeurt maar ben zo lui om actie te ondernemen!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren