1. Devil May Cry 4 (PS3)

Devil May Cry 4 (PS3)

Als je net een nagelnieuwe console in huis hebt gehaald en je het geluk had net op tijd het geld in je beurs te hebben voor de versie die je hartje zo begeerde, namelijk de PlayStation 3 60GB, dan ben je opgetogen genoeg. Toch kriebelt er iets, moet ik het de komende tijd stellen met oude PlayStation 2-spelletjes? Wanneer je zo'n nieuw apparaat hebt, moet er ongetwijfeld van genoten worden. Na veel smeken en zielig doen, moest mijn moeder wel toegeven. Ik mocht Devil May Cry 4 halen om dan toch van mijn PlayStation te kunnen genieten. Het zal toch geen onnodige impulsaankoop zijn geweest?

Deze smeekbede was goed geweest voor een game zoals ik die als voormalig Nintendo-gamer (hoewel, voormalig?) nog nooit had meegemaakt. In Devil May Cry 4 hak je allerlei sinistere wezens in de pan, van demonen tot de grootste gedrochten. Door middel van een knoppencombinatie hier en daar ontstaan allerlei combo´s, die een zeer belangrijk element vormen in het spel, waardoor deze duivels geen schijn van kans maken. Naarmate je vordert, kun je je nieuwe foefjes eigen maken, zowel met de kwaliteit als de kwantiteit zit het hier helemaal goed. Leuker wordt het echter als je er eigenhandig wat van maakt. Als fanatiek speler zul je namelijk meer plezier aan de game beleven als je zelf gaat ontdekken wat je allemaal kan: trek het afzichtelijke monster naar je toe, lanceer hem de lucht in, spring hem achterna, sla hem twee of drie keer, pomp een serie kogels door zijn lijf en straf hem af met een meedogenloze smak tegen de vlakte. Het ultieme doel voor een fanatiek speler: elke missie met een zo hoog mogelijke beoordeling afsluiten, waarbij tijd, vaardigheid en het ontdekken van allerlei verborgen zaken een rol spelen.

In het spel zelf zijn er twee aspecten die een hoofdrol spelen, ten eerste de goed uitgewerkte gameplay die zich huisvest op combo's en ten tweede de presentatie. Presentatie en de Devil May Cry-reeks gaan immers hand in hand. Tijdens het spelen merk je hier veel van door de extravagante combinaties van aanvallen, trekjes en grapjes van

de personages. Maar vooral in de erg filmische scènes tussendoor krijg je hier veel mee te maken. Ik noemde de actie tijdens het spelen al extravagant, in de tussenfilmpjes wordt er daar nog een schepje bovenop gedaan.

Doordat Devil May Cry 4 er grafisch vrij indrukwekkend uitziet, komt het allemaal overtuigend over. De lichteffecten zijn vrijwel altijd oké en alles is behoorlijk gedetailleerd, zeg maar hetgeen wat je op technisch gebied mag verwachten van een echte PlayStation 3- of Xbox 360-game. Het geluid is ook een stap in de goede richting om je nog meer te laten genieten van het o zo belangrijke cinematische onderdeel, muziek speelt een minder belangrijke rol dan de fantastisch ingesproken stemmen en geluidseffecten. Wel moet ik een kanttekening plaatsen over het geluid op het moment dat je over in-game begint, daar klinkt het goed, maar wordt het al gauw storend dat je constant hetzelfde aan moet horen. Steeds weer datzelfde gitaar-gejengel wordt vlug saai en soms tergend irritant.

Daarentegen ben ik over het algemeen uiterst positief over hoe dit spel gepresenteerd wordt en kan ik niets anders geven dan een pluim. Waarin alle

elementen van de voorstelling die de ontwikkelaars ervan gemaakt hebben samenvallen, daar heb je het verhaal. Het vertelt over Nero die in aanraking komt met Dante, een oud Devil May Cry veteraan met een excentrieke persoonlijkheid. Nero, die dezelfde eigenschappen vertoont, zal uiteindelijk in een conflict tussen goed en kwaad terechtkomen waarbij hij zijn leven in de waagschaal moet leggen voor zijn geliefde Kyrie. Als speler zul je afwisselend spelen met Dante en Nero om deze vete tot een goed einde te brengen. Het verhaal is interessant, sleurt je mee door de geweldige manier waarop het is neergezet en neemt zo nu en dan boeiende wendingen aan. Teleurstellend zal het verhaal nooit zijn, het bevat een duidelijke lijn en een goede, afsluitende ontknoping. Het enige waar je later over kan treuren, is dat het afgelopen is, maar zelfs dan biedt het spel je nog genoeg uitdaging en verrukking.

Conclusie en beoordeling

Capcom heeft in het vierde deel van zijn Devil May Cry serie alle belangrijke componenten op de juiste plaats weten te prikken. Het verhaal is leuk genoeg om te volgen en de manier waarop het gebracht wordt, is zodanig aantrekkelijk dat het je op de juiste wijze kan boeien. Nadat je het hebt afgesloten staat je nog genoeg aan extra materiaal te wachten en zal het door de variabele gameplay fijn zijn je nog meer te verdiepen in deze titel. Wel moet gezegd worden dat deze game geen 10- of een 9,5 verdient, ondanks dat het slechts één klein minpuntje bevat. De uitwerking is nagenoeg perfect, maar de vernieuwing blijft uit, daarom zou het niet eerlijk deze game naast een innovatieve game ook zo'n hoof cijfer te geven. Vandaar de 9+, een cijfer waarbij je gerust mag zeggen dat we me een topper te maken hebben. Nee, dit was zeker geen onnodige impulsaankoop.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • I. Leuke, variabele gameplay
  • II. Uitmuntende presentatie, bovengemiddeld typerend voor een spel
  • III. Het verhaal mooi verweven met de presentatie
  • IV. Aan het eind van verhaal nog genoeg te doen
  • Minpunten
  • I. Geluid in-game soms tergend repetitief

Dit artikel delen

Over de auteur

VIP

Reacties

  • Echt baaaaadddd………………

  • nou..

  • bad/nice ass tanya

  • Maar bovenal is het een perfect visitiekaartje om de game aan een breder publiek te slijten.



    Ik wilde net zeggen…

  • leuke foto :P

  • mijn tong is bijna even lang als die van haar:P



    ik kan met mijn tong mijn neus aanraken xD:)

  • Ze kan bad-ass acteren dat ze wil, ze heeft de uitstraling van een blonde bimbo… Kan echt niet op tegen Kari. Maar goed we zullen wel zien.



    Een breder publiek te trekken….:')

  • lekker ding? dus niet

  • Op die foto ziet ze er anders wel spastisch uit :P niet echt zo badass

  • Ik vind het best hoor dat ze haar voor die rol hebben…

  • Nou, het enige wat mij opviel van al die vrouwen in RA3 is dat het dikke tieten gehalte wel erg hoog is

  • mooi toch



    En Jenny McCarthy is totaal gestoord, serieus.

  • lool die foto

  • De foto zegt genoeg…

  • Liever de oude Tanya zeker wel, maarja zit er dus niet in. Jammer!

  • McCarthy staat bij het publiek vooral bekend als een lekkere blonde bimbo.



    You got that damn right!

  • Maar bovenal is het een perfect visitiekaartje om de game aan een breder publiek te slijten.



    Had liever de ouwe Tanya weer teruggezien maar ja, ze doen alles om de sales te boosten.

  • Tanja was altijd al bad-ass, dus ze zou wel moeten.

  • Ze ziet er op zijn zachtst gezegd inderdaad niet al te slim uit…

  • :D je kan dr tepel zien op die foto :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren