1. Ace Combat 6: Fires of Liberation (X360)

Ace Combat 6: Fires of Liberation (X360)

ACE COMBAT 6: FIRES OF LIBERATION

"FOX 2!"

"Garuda 1, Garuda 2 is vectors 210, angels 11, check six!" Je kijkt achter je en ziet je wingman's F-16 achter je vliegen. Op je radar zie je 4 vliegtuigen, en je besluit ze wel aan te kunnen. Samen met je wingman duik je vanaf 11000 voet naar beneden, recht op de vier puntjes af. "Garuda 2, Garuda 1 is engaged, target bearing zero-five-niner, 2 miles!" Nog geen kwartier later zit je midden in een heftige dogfight, en maak je de moeilijkste bochten en manoeuvres om de vele raketten te ontwijken. Je zit achter de staart van een Russische MiG aan, en je wingman dekt je rug. De MiG draait, vertraagd en versneld weer. Op 10 voet van de grond krijg je eindelijk een hard lock, het teken dat je kan vuren.

"GARUDA 1, FOX 2!"

Je kan het niet ontkennen. Straaljagers hebben op elk jongetje van ouder dan 3 een bepaalde uitwerking, een charme. Wie heeft er vroeger niet gedacht dat hij later wel piloot zou willen worden? Helaas neemt de Nederlandse Luchtmacht maar een zeer beperkt aantal vliegers aan, dus je zult je waarschijnlijk moeten vermaken met games als Ace Combat. En vermaken zul je, nu Ace Combat voor het eerst de keiharde wereld van next-gen instapt.

Levensecht

Ace Combat is een serie die altijd al heeft uitgeblonken wat betreft graphics. In de next-gen is het niet veel anders, en ik durf te stellen dat Ace Combat een van de best ogende games van 2007 is. De wolken zien er geweldig uit, de grond ligt vol met allerlei objecten als bomen en

gebouwen, de vliegtuigen zien er ultra-realistisch uit, en de effecten van bijvoorbeeld gelanceerde raketten hebben die geweldige cinematische Hollywood-look. Soms zul je even de game op pauze zetten om gewoon even te genieten van de geweldige graphics. Er is niets boven het zien van de witte rookstralen en rode flitsen uit duizenden raketten en kogels die langs je hoofd zoeven terwijl je op de kop boven een tegenstander hangt. Helaas worden de textures toch iets minder als je heel laag gaat vliegen, maar nog steeds verre van slecht. Een grafische uitblinker!

Hollywood-charme

Het geluid in Ace Combat is goed, maar heeft een schaduwkant. De effecten en de constante gesprekken op de radio (inclusief de typische microfoon-effecten) hebben de charme van films als Top Gun en trekken je recht de game in. De schaduwkant ligt hem in de conversaties en uitspraken van je medevliegers. Op zich is de voice acting wel aardig, maar hij kan vreselijk over the top zijn. Maar dan ook ECHT verschrikkelijk.

Dit is typisch Japans, en voor sommigen zal dit een behoorlijk storend punt zijn. Ik zelf had er niet heel veel last van, maar ik kan me voorstellen dat het voor een aantal mensen echt té is. Ook is het jammer dat je door de grote chaos om je heen soms niets mee krijgt van conversaties tussen teamleden. Je hoort jezelf ook nooit praten, wat op zich niet zo erg is, maar als Garuda 2, je wingman, je recht op de man af iets vraagt en je zegt helemaal niets terug, zal menig gamer zich even achter de oren moeten krabben. Dat zijn gewoon storende momenten, die voorkomen kunnen worden door bijvoorbeeld als schrijver dat soort vragen te ontwijken.

Instapmodel

Waar de échte charme van de serie ligt en altijd heeft gelegen, is op het vlak van de gameplay. Ace Combat is een game waar je makkelijk instapt, want je hebt de controls na een klein halfuurtje spelen helemaal onder de knie. Dan kun je je gaan concentreren op het uithalen van de gekste manoeuvres, en het zo stijlvol mogelijk je vijand uit de lucht schieten. Dit kun je doen met meer dan 15 verschillende vliegtuigen, waaronder de F-16, de F-18, de F-15 en de F-14, maar ook Russische straaljagers als de Su-27, MiG-29 en de Berkut. De schaal van deze Ace Combat is daarnaast nog even vermenigvuldigt met 20 sinds de laatste consolegame in de serie, The Belkan War op de PS2. De missies die je vliegt zijn echt kolossaal, soms zullen er zelfs zes verschillende slagen plaatsvinden op een kaart. En jij moet als piloot bij AL die slagen ondersteuning verlenen! Dit maakt de game erg prettig chaotisch en hectisch. Er zal altijd een bepaalde druk, een soort prestatiedrang op de speler staan, wat er voor zorgt dat de game nooit saai wordt. De game heeft een goed gebalanceerde moeilijkheidsgraad, maar heeft een frustrerend checkpoint-systeem. In een missie van ongeveer een uur zul een of twee checkpoints krijgen. Soms zul je dus echt de halve missie opnieuw moeten doen, omdat je aan het eind net voor het laatste doel kapotgeschoten wordt. Onnodig, frustrerend en storend. Het verhaal is net zo over-the-top als de voice acting, en mijn oordeel erover is ook hetzelfde; ik vond het zelf gaaf, maar mensen kunnen zich er aan storen.

Qua multiplayer is de game karig maar goed. Er zijn maar een paar online modes, en de co-op is leuk, maar zeer klein. Je kan niet de campaign met z'n tweeën spelen, en er is geen split-screen functie. Maar dat wat je krijgt is geweldig om te doen. De singleplayer ervaring wordt nog eens herhaald en verdubbeld, en de "voice acting" is hier wel echt en niet over the top. Vrienden van mij hebben de game ook gekocht, niet omdat ze van vliegtuigen hielden, of om de graphics, maar omdat ze het zo gaaf vonden om online te vliegen.

Té Top Gun?

Helaas is Ace Combat wel een behoorlijke Arcade game. Zelf ben ik altijd van de flightsims geweest, en ik zit nu zelf ook in de race om officier vlieger bij de Luchtmacht te worden, dus ik ben misschien bevooroordeeld. Desalniettemin vind ik het soms nogal storend dat veel aspecten van AC6 niet eens dicht bij een semi-realistische aanpak komen.

Neem bijvoorbeeld de load-out. Missiles; 119 Special Weapon; 14. Uh-huh. Een echte F-16 heeft bijvoorbeeld 9 "hard-points" waaraan wapens gehangen kunnen worden. Nu snap ik ook wel dat dat veel te weinig is voor missies zoals die in AC6, maar 50 is zat. Zeker gezien het feit dat je in de missie zelf even naar een lijn op de map kan vliegen, landen en herbevoorraden. Ook de ingame interface kan anders.

Nu heb je linksonder een radar, rechtsonder je damage en loadout, rechtsboven je punten en tijd en linksboven een soort camera waarmee je je doel ziet. Ik vind dit echt veel te vol. Ikzelf had ervoor gekozen om de radar, damage en loadout op de radarschermen in de cockpit zelf te proppen. Die zijn nu totaal onfunctioneel, en kunnen gewoon gevuld worden met die info, waardoor de rest van je scherm een stuk leger en aangenamer is, zeker in drukke dogfights waar je veel bij rond kijkt. In 3rd person view, en HUD-only (waarbij je de cockpit zelf niet ziet) kunnen deze elementen gewoon blijven, omdat je beeld dan van zichzelf al leger is. Maar dat zijn kleine schoonheidsfoutjes die na een tijdje spelen al niet meer zo storen en dus niet heel erg af doen aan het geheel.

Conclusie en beoordeling

Ik vind Ace Combat 6 een topper. Alles voelt heerlijk aan, en werkt gewoon goed. De graphics zijn fenomenaal, de gameplay loopt als een trein, en het geluid is meeslepend. Er zitten echter meerdere schoonheidsfoutjes in, en het is zeker wel een game die je moet aanspreken. Gamers die niets met vliegtuigen hebben, of niet houden van over-the-top Japans zullen zeker de singleplayer van deze game niet geweldig vinden. Ace Combat gaat om die Top Gun ervaring, het ervaren van een zeer cinematische weergave van vliegen. Is dat je ding, haal Ace Combat dan, je zult geen spijt krijgen!
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Graphics
  • Sfeer
  • Geluid
  • Zeer subjectief) Verhaal
  • Online
  • Nog subjectiever) Vliegtuigen
  • Minpunten
  • Online karig
  • Voor sommigen iets té over-the-top
  • Checkpoints schaars
  • Subjectief) Niet realistisch
  • Ingame interface kan beter, wat mij betreft.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren