1. Mass Effect (X360)

Mass Effect (X360)

Ik ben iets langer dan een jaar een zelfingenomen criticus geweest. Dat begon op 23 oktober 2006, en eindigde op 17 januari, 2008. Ik kwam toen tot de conclusie dat mijn vermeende wil om, onder andere, games te bekritiseren te beoordelen egocentrisch en zwak was. Een writers block en het verliezen van de ‘fun’ in gamen waren het gevolg van het verwerpen van die waarheid. Tot nu. Tot ik op de zeventiende van januari ‘het licht zag’. De reden hiervoor is voor de hand liggend. Mass Effect is mijn licht; Mass Effect heeft me het genot van plezier teruggegeven.

Voorheen heb ik het spel altijd sceptisch bekeken. Ik was bang voor de beloofde omvang van het spel. Het ietwat lineaire rollenspel Fable vond ik destijds geweldig, het uitermate open rollenspel TES IV: Oblivion vond ik minder leuk dan de eerdergenoemde, maar kwalitatief stukken beter. Dat laatste spel is zelfs nog steeds goed voor meer dan 200 uur gameplezier in één wereld. Mass Effect zou een heelal bevatten. Uiteindelijk bleek het spel niet de voorspelde content te bevatten, wat voor mij een opluchting was. Doch weet ik nu wel beter. Als de Mass Effect met deze inhoud me al zo kan exalteren, kan ik eerlijk gezegd alleen maar naar meer smachten.

Als commandant Sheppard heb ik namelijk al meer dan 70 uur door de ruimte gereisd en nog steeds ontdek ik nieuwe dingen. Het meest intrigerende en verslavende is zonder twijfel hoe je het verhaal constant blijft beïnvloeden. Zelfs bij het samenstellen van je personage ben je al bezig het verloop ervan om te buigen: dan ben je de ‘enige overlevende’, dan ben je weer die ‘gewetenloze schurk’, enzovoort. Ook tijdens de talloze in-game gesprekken leidt onderhand ieder woord tot een ander einde van de conversatie. Je blijft maar keuzes maken. Heerlijk. Het is fenomenaal hoe de makers dit revolutionaire conversatiesysteem wisten te bewerkstelligen. Vooral omdat dit concept alleen al voor een ongekend hoge replaywaarde zorgt. BioWare, hier neem ik mijn roze petje voor af.

Daarnaast verdienen de makers een gigantische pluim voor het fantastische verhaal van Mass Effect. Als je het durft toe te laten, houdt dit verhaal je vele uren in zijn ban. Vooral omdat het zich op zo veel manieren kan ontplooien. Na (en zelfs tijdens) mijn eerste speelsessie wilde ik constant alles opnieuw doen om te zien hoe het dan zou aflopen. Ik vroeg me dan af of ik weer op een dergelijke manier betrokken zou raken met de personages - of ik dat überhaupt zou proberen is natuurlijk een ander verhaal. Het maakt geen moer uit hoe je het speelt; het blijft grandioos om zo veel vrijheid en invloed te hebben in een videogame.

De speelwijze van het spel is ook dermate vrij dat je naar hartelust de ruimte kan gaan verkennen, wanneer en hoe lang je maar wilt. Dit concept lijkt enerzijds veel op dat van Oblivion, terwijl ze anderzijds als dag en nacht van elkaar verschillen. Zo kun je verscheidene sterrenclusters en –systemen bezoeken, om daar vervolgens planeten te bezoeken. Helaas kun je niet op elke planeet landen. Daarbij is er op die planeten vaak niets anders te doen dan grondstoffen analyseren en een vijandige basis onschadelijk maken. Daarentegen is er over elke planeet wel een hoop interessante informatie te lezen. Het concept is dus ietwat beperkter, maar toch uitgebreider dan dat van een Oblivion.

In contrast met het voorgaand beschrevene, is het vechtsysteem aangenaam diepgaand en uitgebreid. Zo strijd je altijd in een team van drie personen en heeft elk van de beschikbare teamgenoten totaal andere kwaliteiten dan de ander. De een is goed met wapens, terwijl de ander weer uitblinkt met de zogeheten biotics – dat zijn bepaalde ‘magische’ krachten waarmee je bijvoorbeeld een vijand met telekinese kunt optillen of omverwerpen. De mogelijkheden in gevechten zijn hierdoor enorm divers. Gelukkig beschikken je teamgenoten over een uitstekende intelligentie, zodat je ze nauwelijks bevelen hoeft te geven tijdens een schermutseling met de ook redelijk slimme vijanden. Tevens zorgt de kijkhoek van de derdepersoon voor een mooi en duidelijk beeld van de prachtige slachtvelden.

Eerlijk gezegd is ‘prachtig’ een understatement. De grafische prestaties van Mass Effect zijn namelijk de beste die er momenteel op Microsofts console te zien zijn. Het detail van de werelden, de levensechte gezichts- en lichaamsanimaties en het geweldige gebruik van kleur; het totaalplaatje is echt geweldig om te zien. De soundtrack komt trouwens nóg beter uit de verf. BioWare wilde als soundtrack een hommage aan de muziek uit oude sciencefictionfilms componeren. Dit mag echter niet als een eerbetoon gezien worden, want de muziek van Mass Effect doet die van diens inspiratiebron verbleken. De combinatie van beeld en geluid in dit spel is dermate harmonieus, dat ik dikwijls vergat dat ik op een veel te harde bank een computerspelletje zat te spelen.

Helaas heeft alles een keerzijde. In Mass Effect zijn het de framerate en graphics die zo nu en dan mankementen vertonen. Denk dan aan details die niet op tijd verschijnen of beeld dat enorm hakkelt als er veel activiteit op het scherm is. Gelukkig wordt dit nooit hinderlijk of vervelend, maar het had verholpen kunnen worden. Uiteindelijk heb ik bijster weinig aan te merken op Mass Effect, en ontzettend veel te danken. Het spel heeft me namelijk een belangrijke waarheid onder ogen doen zien: ik móét geen plezier hebben omwille van plezier. Mass Effect heeft me betoverd met een mooi verhaal, prachtige graphics en heerlijke muziek. Daarnaast is de game het bewijs van hoe een interessant en vernieuwend conversatie- en combatsysteem gebruikt dient te worden. Al met al bleken mijn verwachtingen ongegrond. Mass Effect is hèt spel dat ik nodig had om een eindeloze sleur aan routine-schiet- en rollenspellen te doorbreken. Het is een ongekend hoogtepunt in mijn collectie.

Conclusie en beoordeling

BioWare schotelt gamers met Mass Effect een werkelijk adembenemend avontuur voor. Het fantastische en van keuze afhankelijke verhaal; de graphics; de sfeergevende muziek; het revolutionaire gesprekssysteem en het vernieuwende en goed functionerende vechtsysteem zijn stuk voor stuk elementen van een ongekende succesformule met een enorme replaywaarde. De bittere smaak van een ingekakte framerate of te laat ingeladen graphics zijn twee druppels halfvolle yoghurt in vanillevla: ze zijn niet op hun plaats, maar vallen totaal niet op in dat heerlijke product!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Het meeslepende en beïnvloedbare verhaal
  • De graphics
  • De muziek
  • Het gesprekssysteem
  • Het vechtsysteem
  • De replaywaarde
  • Kunstmatige intelligentie van bondgenoten en vijanden
  • Minpunten
  • Kleine technische mankementen

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.

Reacties

  • Wat vraagt dit spel van je pc?



    on: Kan niet wachten, nu maar hopen dat mijn pc hem aankan :D

  • Hoewel ik al lang geen RTS games meer heb gespeeld lijkt me dit toch wel weer tof.

  • dit lijkt me idd ook super tof

  • Nou, die ken ook weer op het lijstje… zucht…

  • cool shit

  • DOW1 en COH waren beide erg vet. Vooral COH, en ze hebben ongetwijfeld van de 2 voorgangers geleerd zodat deze minstens zo vet wordt. Oftewel, dit is de enige RTS waar je naar uit hoeft te kijken naast SC2.

  • Komt ook al op m'n nu al erg lange lijstje… :P

  • Hmmm, om eerlijk te zijn staat deze soort gameplay me niet aan. Ik hou juist van een kamp uitbouwen en de vijand te overrompelen met men tanks en soldaten.

  • Doe mij maar Red Alert 3.

  • Lijkt me een leuk spel worden. Ik heb met het eerste deel al erg veel plezier gehad, en dat squad-systeem staat me ook erg aan.

  • Zal wel weer vet worden, maar ik zal hem niet gaan spelen. Tenzij ze mij overtuigen met een 360 versie.

  • Nou, die ken ook weer op het lijstje… zucht…

  • Vette shit!!

  • hopelijk hebben ze de req niet al te hoog zitten

  • niks voor mij

  • Deze wordt zo goed! 1 van de games van 2008 :)

  • ik krijg zo'n zin in dit spel!

  • Ik vind dat dit spel maar weinig aandacht krijgt. Ok het is een redelijk nieuwe serie als je het gaat vergelijken met een C&C of een Total war, en Starcraft 1 was een legende dus ik snap wel dat deze series veel aandacht krijgen. Maar deze serie wordt volledig onderschat. Het is gebasseerd op de Warhammer 40k serie de moeder van alle SF-wargames. Dus met de units zit het wel goed. Ook is dit iniversum al zo diep uitgewerkt dat hier geen matig C&C verhaaltje tegenop kan. Ook verwacht ik dat starcraft niet heel vernieuwend en bijzonder zal zijn. Meer van het zelfde, maar goed, veel mensen willen nu eenmaal meer van het zelfde. Maar om een lang verhaal kort te maken, ik hoop dat deze game nog meer onder de aandacht gebracht gaat worden want ik denk dat veel mensen anders misschien wel de topper van 2008 mis gaan lopen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren