1. The Legend of Zelda: Phantom Hourglass (NDS)

The Legend of Zelda: Phantom Hourglass (NDS)

De recensie die je nu gaat lezen, is eigenlijk geen recensie. Een Zelda-game ga ik namelijk liever promoten dan recenseren, aangezien ik al jaren een groot fan ben van deze legendarische serie. Zoals iedere professionele marketeer zou doen voor zijn product, moet ik wel even een slagzin bedenken: je weet wel, zo’n zinnetje dat telkens terugkomt en uiteindelijk met de naam van het product wordt geassocieerd. Zullen we voor de nieuwste DS-telg van de serie samen op zoek gaan naar een passende slogan?

Eerst moeten we natuurlijk wel weten waar we precies mee te maken hebben. Phantom Hourglass is het twaalfde deel in de alom geprezen Zelda-reeks, en is onlangs verschenen op de DS. Ondanks dat de game een ouderwets vogelperspectief hanteert, zijn de beelden in dezelfde tekenfilmachtige stijl als het wonderbaarlijke tiende deel, The Wind Waker. De stijl is tot in de kleinste details doorgevoerd en wordt werkelijk prachtig in beeld gebracht; een behoorlijke prestatie op zowel artistiek als technisch gebied.

“U zult uw ogen niet geloven!”

Phantom Hourglass steunt op dezelfde pijlers als zijn voorgangers. Dat houdt in dat je op avontuur trekt in één grote wereld, gemotiveerd door een lekker fantasievol verhaaltje. De game opent met een scène waarin je ziet hoe kapitein Tetra, die de veteranen nog wel kennen uit The Wind Waker, wordt gekidnapt en wordt meegenomen op een akelig spookschip. Ook jij valt overboord en spoelt later aan op een klein eilandje, alwaar de pret kan beginnen. Je krijgt hier al snel het vermoeden dat het opsporen van het spookschip, grootsere zaken op je pad zal brengen dan je aanvankelijk dacht. Uiteindelijk zul je zeilen over de oceaan, mensen verhoren in diverse dorpjes en zal je moed tot het uiterste worden getest

in zogeheten kerkers; de gevaarlijkste diepten van de aarde en een huis voor het kwaad. Intussen vind je steeds meer voorwerpen waarmee je sterker wordt of nieuwe plekken kunt bereiken. De Zelda-fan heeft het allemaal al eerder meegemaakt, maar deze beproefde spelopzet staat nog steeds als een huis.

“Hebben we u ooit in de steek gelaten?”

“Oud maar vertrouwd”

Gelukkig is het vrijwel standaard in een Zelda-game dat er een handjevol nieuwe elementen wordt geïntroduceerd. In Phantom Hourglass betreft het dan vooral de besturing, want aan dit avontuur komt merkwaardig genoeg geen knop te pas. Het werkt verrassend eenvoudig met het aanwijspennetje: wijs waar je naartoe wil lopen, tik op het voorwerp dat je wilt gebruiken of por de persoon met wie je een gesprekje wilt aanknopen. Het werkt vreselijk vanzelfsprekend: doe gewoon wat het eerste in je opkomt en je zult zien dat de game je meteen begrijpt. Neem bijvoorbeeld de boemerang: je tikt om te beginnen op het boemerangicoontje, vervolgens teken je simpelweg een pad over het speelveld, en de rest gaat vanzelf. Of je wilt belangrijke informatie onthouden? Doe niet moeilijk, maak gewoon een notitie op je landkaart. Deze intuïtieve interface heeft een vreemd verslavende werking, en is meteen één van de redenen waarom het moeilijk

is de game neer te leggen. De besturing is in wezen heel simplistisch, maar toch voelt het als een stap in de goede richting, zo zonder knoppen. Het voelt logisch.

“Voelen is beleven”

De besturing is echter niet het enige dat is versimpeld in verschijning: ook de beruchte kerkers hebben een licht aangepaste formule. Ze zijn op de eerste plaats een stuk korter dan je gewend bent, wat uiteraard geschikt is voor een handheld, en daarom zijn de bekende landkaart en kompas ook niet meer te vinden. Je vindt in iedere kerker alleen nog een nieuw voorwerp. De kerkers krijgen hiermee een lekker luchtige sfeer, die ook buiten de kerkers eigenlijk wel aanwezig is. Het verhaal is dan ook niet zo duister als in de 3D-delen, maar ook het zeilen over de oceaan (waarvoor je overigens alleen maar een koers op je kaart hoeft te tekenen) geeft een heerlijk rustgevend gevoel, dat uiteraard nog wordt versterkt door de grafische stijl. Het voelt allemaal zo heerlijk onbezorgd.

“Zelda: luchtig genieten”

Zo nu en dan zal het zweet je toch uitbreken, want vooral de enorme bazen zullen je (soms letterlijk) het vuur aan de schenen leggen. Het verslaan van iedere baas vereist een unieke strategie, en geloof me als ik zeg dat je keer op keer wordt verrast door de inventieve manier waarop je dan je voorwerpen moet gebruiken. Het is steeds weer briljant bedacht. Maar het houdt niet op bij de bazen: Phantom Hourglass introduceert namelijk een nieuw kat-en-muis-achtig spelelement dat je gegarandeerd naar het puntje van je stoel zal doen bewegen: de Ocean King-tempel. Deze tempel staat centraal in zowel het verhaal als het spelconcept. Je keert er herhaaldelijk terug, maar iedere keer dien je dieper af te dalen in het met bewakers overladen gangenstelsel. Die bewakers mogen je koste van kost niet te pakken krijgen, en je bent alleen voor ze veilig in schaarse Veilige Zones. Voeg hier nog een best strakke tijdslimiet aan toe, en je hebt te maken met een van de spannendste, maar ook leukste, toevoegingen

aan de serie in jaren. Maar let dus op: ondanks de luchtige eerste indruk zul je ook de nodig zenuwslopende momenten moeten doorstaan.

“Aangenaam van buiten, intens van binnen”

Tussen al die spannende momenten door kan er ook regelmatig gelachen worden, vooral om de laffe fratsen van je reisgenoot: kapitein Linebeck. Stel je een tekenfilmversie voor van Jack Sparrow, en je krijgt al een behoorlijk idee van zijn doen en laten. Hij houdt het verhaal eigenhandig interessant, want de meeste andere personages zijn jammer genoeg nogal inwisselbaar. De meereizende elf Ciela is af en toe zelfs irritant, omdat ze je te weinig tijd geeft om een puzzel zelf op te lossen doordat ze te duidelijke hints geeft. Het is jammer dat ervaren spelers niet de mogelijkheid krijgen haar lek te prikken met de stylus (ik stel ook maar iets voor). Wat ik persoonlijk nog iets erger vindt, is dat de grote schurk Bellum überhaupt geen karakter heeft. Je ziet hem pas voor eerst tijdens het eindgevecht, en zelfs dan maakt hij geen blijvende indruk. Dat is jammer, omdat hiermee tekort wordt gedaan aan één van de sterkere punten van de serie.

Er zijn nog wel een aantal kleine tegenvallers. Zo is de muziek minder divers en van een lagere kwaliteit dan we van een Zelda-game mogen verwachten, en bovendien speel je het spel al in ongeveer twaalf uurtjes uit. Daarna kun je nog wel enkele zijmissies doen, maar de houdbaarheid daarvan is eveneens beperkt. En die online speelstand is wel geinig, maar heeft eigenlijk geen significante toegevoegde waarde. Toch haalt dit allemaal niet weg dat Phantom Hourglass een dijk van een game is: het gemak waarmee de interface zich laat bedienen, de bijna perfecte verwevenheid van de puzzels met de actie, en het zalige gevoel van onbezorgdheid, zorgen er samen voor dat dit spel speelt als een trein.

“Raast als een sneltrein”

Conclusie en beoordeling

Oei, dat had ik niet verwacht. Moet je eens zien hoeveel potentiële leuzen we hebben om te gebruiken! Het is bijzonder dat een game zo veelzijdig is dat je iedereen op de één of andere manier er wel warm voor kunt maken door één van de slogans te gebruiken. Phantom Hourglass is daarom een waardig nieuw deel in de serie, met dezelfde oude vertrouwde Zelda-elementen, maar het spel bevat ook de nodige nieuwigheidjes. Die zijn stuk voor stuk uitstekend geïmplementeerd en daardoor is de game rijk aan momenten van verwondering, die de wat minder geslaagde onderdelen snel doen vergeten. Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dan dat de beste reclame voor deze game niet bestaat uit een of andere afgezaagde slogan, maar uit de vijf magische letters die op de voorkant van het hoesje schitteren. Je kent ze wel: de vijf magische letters die al langer dan maar liefst twee decennia garant staan voor kwaliteit, vooruitgang en grootsheid.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Voorwerpen en baasgevechten bijzonder verfrissend
  • Ocean King-tempel voegt echt iets toe aan de serie
  • Luchtig sfeertje
  • Speelt heerlijk weg
  • De fratsen van Linebeck
  • Minpunten
  • Snel afgelopen
  • Ongeïnspireerde schurk
  • Teleurstellende muziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Jaja ze werken weer aan een onderdeel die je er weer bij moet kopen zodat hun weer wat dikke inkomsten binnen kunnen halen!

  • Nintendo…

  • Online storage..

  • Hoe groot is ong. één zo'n Wii Virtual game dan?

  • Online storage..

  • Ik kan prima een stuk of 5 WiiWare spellen + een stuk of 10 Virtual Console (N64, SNES, NES, MegaDrive) spellen kwijt op de Wii maar SD-kaart ondersteuning (lezen naar en toevoegen aan het Wii-menu) is erg welkom.

  • Zo een game is echt belachelijk groot vergeleken met de werkelijke \"rom\". Zelfs de oude NES games zijn groot (en ja ik heb ze legaal gekocht). Nintendo doet bij elke VC game een geoptimaliseerde emulator gebruiken. Ik begrijp ook niet waarom ze het zo doen want het is toch veel handiger om de noodzakelijke emulators al in de wii firmware te bouwen.



    Daarnaast zit bij elke VC game ook een vereenvoudigd boekje. Het is mij echt niet duidelijk hoe ze het bestand zo groot kunnen krijgen. Bij een wiiware game is het natuurlijk anders daarvan kan ik me nog enigzins voorstellen dat die wat groter zijn.

  • Online storage zal idd het beste zijn maar ik vind dat je voor opslag niet afhankelijk moet zijn van internet. ze hadden het gwn van het begin af serieus moeten doen. het werk zo gwn niet. het enige wat ze kunnen doen is meschien weer met memory cards. die zijn niet zo duur. of verder gaan met die SD cards maar dat vind ik ook niet egt heel goed. het is gwn onhandig

  • Online storage kan makkelijk voor dingen als de VC.



    Hebben we het echter over de WiiWare data dan kan dat problemen opleveren voor landen waarin het breedband-internet niet zo goed is geregeld als in NL.



    Waarschijnlijk gaan ze gewoon werken met grote SD-kaartjes. Dat zou de meest logische zet zijn en die dingen kosten geen hol meer, een officiële 8 of 16 GB SD-kaart zou het meest logisch zijn imo.


  • tjah ik heb in mijn wii maar een 2gb sd kaart gezet, de ruimte van mn wii zat al aardig snel vol

  • fak de wii

  • Viel wel te verwachten dat ze daar ooit problemen mee zouden krijgen. Iig goed dat ze er iets aan proberen te doen.

  • Online storage kan.

    Maar zie ik nintendo niet voor aan…

  • eerst zien dan geloven

  • Hm. als ze dit weer verpesten ben ik bang dat ikk mn vertrouwen in ze kwijtraak…

  • Hm. als ze dit weer verpesten ben ik bang dat ikk mn vertrouwen in ze kwijtraak…

  • Online storage en grotere SD-kaartjes. Wel jammer dat dit nodig is.

  • Eerlijk gezegd vind ik ze een beetje dom bij Nintendo. Zij waren toch degene die dat downloaden van klassiekers toch een beetje geïntroduceerd heeft? Hoe in vredesnaam kan je dan verwachten dat een armzalige 512 Mb genoeg moet zijn. Mijn koffiezetapparaat heeft onderhand meer geheugen!! Ik hoop dat ze er een aardige optie voor hebben want het is echt veel en veeeeeeeel te weinig.

    Ik hoop eigenlijk niet zo op on-line storage …. Dan ben je namelijk altijd afhankelijk van je internet verbinding. Geen verbinding is geen game spelen.

  • In de Wii kunnen toch Usb sticks? Update de Wii zo dat voortaan alle(of een aantal) VC/Wiiware etc games op een USB kunnen worden gezet en probleem opgelost.

    Of praat ik nou lulkoek?…

  • Hadden ze van tevoren wel moeten zien aankomen natuurlijl. 512 mb is echt niks. Toch een harde schijf dan maar?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren