1. Assassin's Creed (PS3)

Assassin's Creed (PS3)

Mijn naam is Altaïr Ibn-La’Ahad en ik ben een assassin.

Vandaag ondernam ik voor de tweede keer in een korte tijd een reis naar St. Jean d’Acre. Maar, niet zomaar een reis, een reis met een opdracht. Al Mualim heeft mij de opdracht gegeven om een belangrijke man, William of Montferrat, te doden. Bewapend met een klein zwaard, een lang zwaard, een verborgen zwaard en werpdolken ga ik op pad.

Nadat de oude heer was uitgesproken loop ik het immense kasteel uit dat gevestigd is op een bergtop. Het liefst zou ik een nog een uur naar het gebouw kijken, maar ik moet verder. Als ik het paadje afwandel kom ik in het kleine dorp,Masyaf, het dorp van de assassin’s, dat gebouwd is op dezelfde berg. Ik ben zelfverzekerd en begin te rennen. Met R1 en het kruisje ingedrukt klim ik op gebouwen en spring er weer net zo gemakkelijk vanaf. Als een kip zonder kop ren ik naar beneden, ik spring op een muurtje en val met een schitterende “Leap of Faith” naar beden. De “Leap of Faith” is in feite een koprol in de lucht en met je rug in een hooiberg of hooikar vallen. Het klinkt simpel en dat is het ook, als je weet waar en wanneer je een “Leap of Faith” kan gebruiken.

Als ik dan na een hoop gestuntel Masyaf ben uitgelopen, klim ik op een paard en rijd ik het pad af richting The Kingdom. The Kingdom, een wat uitgestorven gebied met een prachtige natuur. Grote bergen, palmbomen en vervallen gebouwen maken telkens weer indruk op me. Alles is schitterend vormgegeven en bovendien kleineert de omgeving je. Al het groots en moois laat je klein en onbelangrijk voelen. Maar ik ben belangrijk, ik heb een doel, ik moet verder, want mensen hebben mij nodig. Met een tevreden blik zet ik mijn paard in galop en ik reis verder door dit kleurrijke gebied.

Helaas hebben de lokale soldaten het niet zo op paarden in galop. Ze houden me nauwlettend in de gaten en kijken of ik niks verkeerd doe. Ik ga in de “blend”-mode. De blend houdt in dat je, jezelf als een monnik gedraagt. Heel langzaam en rustig rijd ik door het landschap. Rustig rijden is jammer genoeg niet mijn ding, aangezien mij nog een lange reis voor de boeg staat, ik ga in galop. De soldaten hebben mij opgemerkt, maar ik rijd door zodat ze mij niet te pakken kunnen nemen. Achter mij hoor ik nog wat kreten, zoals “Assassin!” en “Kill him!”. Hierdoor wordt meteen de hele omgeving geïnformeerd en rennen ze als bloedhonden achter mij aan. Alsof ze een kans maken mij te pakken te nemen, mijn paard gaat toch veel sneller, nee slim zijn ze niet. Zodra ik denk eindelijk rust te hebben, kom ik de volgende soldaten alweer tegen en begint het spelletje opnieuw.

Wanneer ik de soldaten weer eens heb afgeschud, rijd ik langs een hooikar en zie ik een tempelier staan, nu kan ik het niet maken om door te rijden, die tempelier moet en zal sterven. Ik stap van mijn paard af en trek mijn zwaard. Met een druk op de L1 knop krijg ik hem duidelijk in mijn vizier, met R1 en het vierkantje val ik agressief aan. Door op het juiste moment de knop in te drukken maak ik een vette combo, ik steek mijn zwaard dwars door het lichaam van de tempelier, er volgt een hoop bloed en een kreunende tempelier. Zo snel als ik ben stap ik weer op mijn paard en vervolg mijn reis naar Acre.

Zodra ik St. Jean d’Acre nader valt mij de grauwe sfeer als eerste op. Waar Jeruzalem en Damascus vol met kleuren zitten is Acre grijs en grauw. Grote stadsmuren doemen als eerste op, ze zien er dreigend uit, maar niets is minder waar, het is gewoon steen, door mensen gedolven en bewerkt. Minder levendig is Acre daarentegen niet, zelfs buiten de stadspoorten loopt het over van het volk. Mannen, vrouwen en soldaten, ze zijn er allemaal. Ik besluit van mijn paard af te stappen om geen mensen over te rijden en geen aandacht te lokken van de soldaten.

Ik ben dan wel veilig aangekomen, de stad moet ik nog zien binnen te komen. Over de muren heen klimmen is jammer genoeg geen optie, maar geen getreur, ik heb nog vier opties weten te bespeuren. Ik kan met de monniken meelopen, waarvan ik hun “collega” de vorige keer heb gered uit de klauwen van de soldaten. Ik kan over de houten balken in de poort naar binnen springen, dit vereist wel het nodige klimwerk en trekt ook de nodige aandacht. Maar niet zoveel aandacht als de derde en de vierde optie met zich meebrengen. De derde optie is namelijk om een paar soldaten te vermoorden en daarna Acre binnen te rennen. Daarbij komen natuurlijk ook nog de soldaten die me achtervolgen en zo ben ik nog wel even bezig om te ontsnappen. De vierde optie is om alle soldaten te vermoorden. Als ze allemaal dood zijn kan ik op mijn gemakje de stad binnen lopen zonder achtervolgd te worden, alleen is het risico hier te groot, want ik ben god niet, ik ben een mens.

Om mezelf en andere mensen te sparen, kies ik voor optie 1, ik loop met de monniken mee. Als ik bij hun sta, druk ik op het kruisje om aan te geven dat ik met hun meeloop. Op ons gemakje lopen we Acre binnen. Eenmaal binnen de stadsmuren ga ik weer uit de groep, dit door nog eens op het kruisje te drukken. De monniken vervolgen hun reis en ik ga opzoek naar het assassin’s bureau. De vorige keer in Acre had ik het bureau al opgezocht, nu hoef ik er alleen maar heen te lopen.

Als ik het assassin’s bureau binnenloop, staat daar Fakir, de leider van het bureau in Acre. Hij geeft mij wat meer toelichting over plekken waar ik meer informatie kan vinden over William of Montferrat. Dit zijn over het algemeen plekken waar veel mensen te vinden zijn, zoals een markt of een kasteel. Dat is deze keer niet anders, bovendien krijg ik toestemming om in het rijke district van Acre te zoeken naar informatie.

Het rijke district van een stad ziet er altijd verzorgder uit dan de arme en middelklasse districten. Waar je in het arme en het middelklasse district vaak versleten gebouwen en mensen in vodden zit lopen, zie je in het rijke district verzorgde gebouwen, meer soldaten en mensen in mooie kledij lopen. Bovendien vind je er de mooiste, hoogste en meest imposante gebouwen die je in een stad kan vinden. Ja, als burger moet je toch echt in het rijke district wezen.

Zodoende baan ik mij een weg naar het rijke district. Om een goed overzicht van het gebied te krijgen heb ik een zogenaamde “viewpoint” nodig. Deze vind je op de top van hoge gebouwen, je kunt de viewpointen ook herkennen aan adelaars, die altijd rond een viewpoint heen vliegen. Als ik op het dak van het bureau sta, zie ik een kerk. Niet zomaar een kerk, een kerk die uitsteekt boven heel Acre, misschien wel de grootste kerk van het hele heilige land. Een zodanig hoog gebouw kan natuurlijk niet anders dan een viewpoint zijn, dus baan ik mij een pad richting de kerk. Jammerlijk genoeg heeft de kerk geen directe verbindingen met andere gebouwen dus moet ik van beneden af aan naar boven klimmen. Op zich niet zo’n groot probleem, maar rond een kerk is het altijd druk, dus kan ik het mijzelf niet veroorloven teveel aandacht trekken. Ik loop een rondje rond de kerk en zie dat het een levendige boel is. Bij de gesloten deur probeert iemand aandacht te trekken door openbaar zijn beklag te doen over de kruistochten en koning Richard. Rond de kerk loopt ook een groepje Franstalige soldaten. Als ze het hoekje om zijn begin ik met klimmen. Helaas vinden de burgers van Acre dit niet tolereerbaar dus beginnen ze met stenen te gooien, nadat er een paar stenen mis waren word ik dan toch geraakt en val ik een aantal meters naar beneden. Ik besluit om ergens anders de kerk op te klimmen, als ik wegloop staren mensen me na, meer niet.

Zodra ik een rustig plekje zie waag ik het er weer op. Ditmaal word ik niet bekogeld, dus klim ik rustig naar het dak. Jammerlijk genoeg ben ik niet alleen op het dak, er lopen een paar soldaten rond. Dit is geen probleem voor mijn werpdolken. Met de vierpuntsdruktoets selecteer ik mijn werpdolken, met L1 stel ik mijn doelwit vast en met het vierkantje werp ik een dolk. Stuk voor stuk ploffen ze met wat gekreun neer, totdat er opeens een tempelier voor mijn neus staat. Deze hebben een betere uitrusting en sterven daardoor minder snel, dus ben ik geneigd mijn zwaard te trekken. Na een intens gevecht steek in mijn zwaard door zijn buik en valt hij neer. Nu kan ik mijn weg naar de top vervolgen. Het enige wat mij nog rest is om de kerktoren te beklimmen, dit verloopt zonder problemen, als ik op het kruis op de top sta heb ik een mooi overzicht over Acre. Je ziet de schaduwen van wolken over de stad heen trekken, een zee, waarboven vele meeuwen heen vliegen en natuurlijk de bergen achter de stad. Een plaatje om nooit meer te vergeten. Ik observeer mijn omgeving en zie een paar dingen om aan meer informatie te komen. Als ik klaar ben neem ik een Leap of Faith, ik val tientallen meters naar beneden en plof dan zacht neer in een hooikar.

Er zijn vier manieren om aan informatie te komen. Ten eerste kan ik mensen zakenrollen, deze mensen hebben een brief of een kaart bij met informatie over mijn doelwit. Ten tweede kan ik ook mensen bespieden, ik ga op een bankje zitten en luister hun gesprekken af. Ten derde kan ik ook nog mensen ondervragen. Deze mensen staan meestal hun “leider” te promoten op een plek waar het druk is. Als deze klaar zijn met hun toespraak, begin ik hen te slaan totdat ze mijn vragen beantwoorden. Zodra ik genoeg weet verschijnt er een vlijmscherpe dolk in hun maag en zullen ze vergaan van de pijn en dood op de grond vallen. Zodra soldaten erachter komen dat hij is vermoord, ben ik uit het zicht. Ten slotte zijn er ook nog informanten, dit zijn mijn collega’s, zij geven mij opdrachten, die meestal bestaan uit vlaggen verzamelen of onopgemerkt mensen vermoorden, in ruil voor informatie over mijn doelwit.

Als ik de hooikar ben uitgelopen, ga ik op pad om informatie op te halen. Mijn eerste doel is om de man voor de kerk te ondervragen. Als hij is uitgepraat loop ik even achter hem aan en begin dan pas met slaan. Natuurlijk geeft hij zich niet zomaar over en vecht terug, maar tevergeefs, hij geeft zijn eigen over en geeft informatie. Zodra ik voldoende informatie heb vermoord ik de beste man en loop rustig door. Als ik even later door een andere staat loop zie ik dat een oud vrouwtje lastig gevallen wordt door een viertal soldaten. Mijn hart laat het niet toe om het oude vrouwtje mishandeld te laten worden. Ik begin te rennen en spring op één van de soldaten, terwijl mijn dolk door zijn nek gaat. De andere soldaten slaan meteen alarm en trekken hun zwaard. Als ik opsta wordt ik meteen geslagen, waardoor ik een paar stappen naar achter moet doen, tijdens die paar stappen trek ik meteen mijn zwaard en begin ik terug te vechten. Ondertussen komen er nog een aantal andere soldaten aangelopen, sommige komen zelf van hun wachtposten op het dak af om hun collega’s te helpen, maar dit hadden ze beter kunnen laten. De ene combo volgt de andere op. Zodra ik klaar ben, ligt er rondom mij een dozijn soldaten. De één ligt er te vergaan van de pijn, de ander is al morsdood. Burgers rennen nog steeds in paniek rond en ze blijven maar schreeuwen. Het vrouwtje dat ik heb gelopen staat er nog steeds. Ik loop naar haar heen en ze begint tegen me te praten. Ze zegt dat ze me voor eeuwig dankbaar is. Niet snel daarna lopen leden van de familie de bocht om, zij zullen mij vanaf nu helpen als er soldaten achter mij aankomen, maar dan moet ik wel door de desbetreffende straat lopen. Ze zullen de soldaten vastpakken en ophouden zodat ik verder kan rennen, natuurlijk kan ik ook stoppen met rennen en op mijn gemakje de soldaten van hun leven beroven.

Actie ten top zou je zeggen, maar in mijn ogen gebeurt dit te vaak. Soms lijkt mijn leven wel heel erg lineair. Eerst een viewpoint zoeken, daarna informatie halen en af en toe nog wat oude vrouwtjes of monniken redden. Keer op keer herhaalt dit ritueel zich, soms vraag ik me dan ook wel eens af of mijn leven niet wat meer differentiatie kon hebben. Maar dit gevoel verdwijnt onder de zon als ik besef dat mijn onderzoek klaar is en ik terug kan reizen naar het assassin’s bureau. Daar krijg ik te horen of mijn plan stabiel genoeg is en ik op pad kan gaan om William te vermoorden.

Zodoende begin ik aan mijn terugreis naar het bureau. Ik klim het dak op en ren over de daken richting het bureau. Dit rennen, stopt als mijn aandacht wordt getrokken door een vlag. De vlag schittert in de zon en ik kan het niet laten om deze achter te laten. Zo behendig als ik ben baan ik mij een weg over een paar houten palen, totdat ik de vlag heb ingenomen. Een vlag van de tempeliers, ééntje om aan mijn verzameling toe te voegen. Dan vervolg ik mijn reis naar het bureau. Ik loop naar binnen en Fakir vraagt me hoe het gaat. Ik antwoord dat ik genoeg informatie heb om een sterk plan te maken. Als ik mijn plan heb uitgelegd gaat hij akkoord. Hij geeft mij een veer mee, zodat ik de veer in het bloed van William kan dopen en kan bewijzen dat hij echt dood is. Fakir wenst me succes en ik ga rusten zodat ik helemaal fit en alert ben als ik William ga vermoorden. Ik kijk uit naar de moord en ga slapen. Slapen tot de tijd is aangekomen om mijn missie te voltooien.

Conclusie en beoordeling

Al met al is Assassin’s Creed een schitterend spel geworden. Ongelooflijk mooie graphics, bijgestaan door een goede soundtrack, prachtige animaties, overweldigende omgevingen, levendige steden, sterke storyline en een goede gameplay. Het is dan wel weer een domper dat sommige dingen weer net iets te vaak voorkomen en alles wel heel erg ééntonig wordt. Dit kun je voorkomen door minder te spelen, maar een spel als dit laat dat niet toe. Voor je het weet is het over, maar dan heb je wel de ervaring van het jaar achter de rug en geloof me, die wil je niet missen.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Graphics
  • Soundtrack
  • Animaties
  • Omgevingen
  • Storyline
  • Gameplay…
  • Minpunten
  • maar soms iets te repetitief.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Lijkt me een tof spel maar 1 ding klopt niet.

    Die opgezetten snoepzakken zijn echt niet toffer dan pkmn…

  • Heb nooit echt wat gezien in die Viva Piñata games, maar zal wel aan mij liggen.

  • Leek me geen reet aan totdat ik de demo speelde in na 4.5 uur ineens doorhad dat ik het dus toch erg leuk vond. Toen kon ik niet opslaan en sindsdien haat ik de game :P



    Ok, het is gaaf!

  • Haha lol @ Koekiemonster.



    Leuk tussendoortje, maar geen 40 euro's waard.

  • Het overzicht op de ds lijkt me ook een ramp…

  • ik vind het een tof spel en beter dan de 360 versie. echt typisch iets voor de DS

  • Mijn DS komt games te kort, dus deze komt in de collectie eind deze week.

  • Ik vond hem op mijn 360 niet al te veel aan. Dus ik ga mij niet aan de DS versie wagen.

  • Mensen die nooit Viva Pinata hebben gespeeld kunnen niet oordelen hoe de game is. Zo'n gast zei dat hij te kinderachtig was en vreselijk saai, totdat hij hem speelde :D Plotseling in de ban van de pinata's

  • Leuke review, toch jammer van de minpunten Rare had dat echt wel kunnen verwachten…

  • Ik vond het een leuk spel dus waarschijnlijk ga ik het op de DS kopen.

  • Wanneer je zo naar die plaatjes kijkt, ziet het er inderdaad uit alsof het één grote pixelbrij wordt. Jammer…

  • ik heb ehm op de ds vet ik had hem ook al op de xbox360

    en proud link hoezo koop je gewoon niet een r4ds kaartje heb ik ook net zo chil

  • viva pinata vind ik sowieso een kut concept:P dus ga het ook nie kopnxD al helemaal niet voor de DS:P

  • @Narutotjuhh

    alleen mensen die het nog nooit echt gespeeld hebben zeggen dat :P

  • Zonder echt negatief te doen over de DS, maar hier is het scherm gewoon te klein en heeft een te lage resolutie.



    Na de pracht van de 360 is dit maar een fractie van het origineel.



    DS is prima voor puzzelgames e.d. Wellicht dat de DS2 straks wel dit soort games kan tonen.


  • Ik heb VP voor de 360 verkocht, dus ik denk niet dat ik voor deze game zal gaan.

  • meeste gamesite en bladen zeggen toch dat dit spel beter is dan zijn broer op de xbox360.



    Veel mensen hier zeggen ook dat de DS het niet aan kan kwa resolutie.. WTF XD ik speel alleen maar RTS enzo op mijn DS



    Anno 1700, Sim City, Theme Park, EN ZO vooort



    Haters! :@




  • @koekiemonster

    ik heb nog nooit langer dan drie kwartier met een demo kunnen doen (Halo Trial)



    on-topic: leuk als je geen 360 hebt, maar ik heb toch al niets met die meppoppen!

  • Korte maar degelijke recensie, als ik het zo eens lees lijkt de 360 versie toch een pakje beter op vrijwel alle vlak. Al vind ik wel dat dit er voor een DS game goed uitziet qua graphics. Maar bij Trouble in Paradise heb je wel een handige zoomfunctie en erg veel ruimte in je tuin zodat het ook qua overzicht veel handiger is.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren