1. Super Paper Mario (Wii)

Super Paper Mario (Wii)

De Wet van Murphy is iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben. Je fiets is gestolen, je hebt geen geld bij je om een buskaartje te kopen en het is ijzig koud buiten. Op zo’n dag lijkt het leven onmogelijk gecompliceerd en zou je het liefst naar een ver, onbewoond eiland willen vliegen. Daar staan ook dagen tegenover dat je helemaal in je element bent: je tentamen ging goed en je hebt een leuke date geregeld. Of je besluit even een nieuwe game te kopen, natuurlijk. Dat zijn de dagen dat je het leven gevoelsmatig compleet onder controle hebt. Het leven zoals God het ons heeft geschonken, biedt echter niet de mogelijkheid die uiteenlopende dagen zelf te plannen. Tenzij je Mario heet, want het ene moment is zijn leven lekker simpel en overzichtelijk, maar met één knip van zijn vingers ziet alles er een stuk gecompliceerder uit.

Mario moet na die knip namelijk zomaar met een nieuwe dimensie rekening houden. Zijn wereld bestaat dan opeens uit drie dimensies, in plaats van twee. Die derde dimensie levert onze Italiaanse vriend een hoop extra problemen op. Hij komt zomaar interessante dingen tegen die hij eerst niet zag, en hij moet nu ook van voor naar achter bewegen. Dit alles doet hij in omgevingen die erg lijken op die uit het vorige deel in de Paper Mario-reeks, waar hij nog een voorspoedige, vrolijke indruk maakte. Toen hoefde hij tenslotte nog geen rekening te houden met die deksels duivelse derde dimensie. In Super Paper Mario liggen de zaken echter anders. Zal Mario zich door deze zware proef heen weten te slaan? Of heeft ook Mario voor een keer een dipje in zijn leven, en reageert hij dit via zijn nieuwe game af op jou en mij?

Super Paper Mario is een vervolg op twee delen die al verschenen op de Nintendo 64 en de GameCube, en inhoudelijk gebruikt de game dan ook dezelfde elementen als beide voorgangers. Dat betekent dat je al puzzelend, vechtend en zoekend een weg door redelijk lineaire en korte 2D-levels probeert te vinden, ondersteund door een luchtig verhaal dat vaak de draak steekt met allerlei gametradities. Het verhaal moet je daarom vooral niet te serieus nemen. Nieuw in dit deel is dus dat je met een druk op de knop de camera een kwartslag naar links kunt draaien, en de wereld opeens drie dimensies heeft.

Van de buitenkant lijkt Super Paper Mario heel erg op de vorige spellen in de serie. Alles ziet er namelijk uit alsof het van papier is gemaakt. Dit levert de nodige geinige beeldgrapjes op, zoals deuren die ‘live’ op de achtergrond worden getekend, een brug die tevoorschijn komt omdat een laagje papier van het scherm wordt gehaald, of een eindbaas die lijkt op een kartonnen knutselwerk. Voor meer van deze voorbeelden verwijs ik je met alle genoegen door naar de talloze recensies van het voorgaande deel, want de nieuwigheid van het papierthema is er intussen wel vanaf. Paper Mario-veteranen zullen nergens verrast worden door verbluffende nieuwe beeldgrapjes.

In Mario’s leven spelen grapjes echter een belangrijke rol, want zoals Wijze Toad altijd zegt: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Gelukkig voor hem is er in SPM genoeg volk aanwezig dat de nodige onzin uitkraamt, precies volgens de Paper Mario-traditie.

De humor lijkt ook wel een beetje op wat je al eerder bent tegengekomen, maar gelukkig blijft die typisch droge humor, soms met verwijzingen die alleen oudere spelers zullen begrijpen, altijd leuk. Tenminste, bij vlagen dan. Want soms schiet je zomaar in de lach bij het aanschouwen van bepaalde situaties (vooral Luigi heeft wat dit betreft een glansrol), terwijl op andere momenten de plank pijnlijk wordt misgeslagen met té krampachtige pogingen tot grappig zijn. Het is dus een beetje wisselend: soms is het grappig, soms niet, maar gezien het feit dat er weinig ‘comedy’-games bestaan, kunnen we concluderen dat het humorgehalte ver boven het gemiddelde ligt. Het zou ook kunnen dat ik sommige passages niet grappig vond omdat ik een van die mindere “Murphy-dagen” had. Wellicht dat je humeur dus de spelbeleving beïnvloedt.

Meestal is het juist andersom: de spelbeleving beïnvloedt je humeur. Van een kleurrijk spel bijvoorbeeld word ik vrolijk, terwijl ik moe word van saaie strategiegames. Opvallend genoeg heeft Super Paper Mario heel wat verschillende effecten gehad op mijn humeur, wat alles te maken heeft met de behoorlijk wisselvallige kwaliteit van de gameplay. Sommige hoofdstukken van de game zijn erg leuk om te doen, zoals het eerste. Zodra je daar de mogelijkheid krijgt om het beeld een kwartslag te draaien, en zo voor een beperkte tijd in 3D te spelen, komt de ene na de andere originele spelsituatie op je af. Met zo’n prachtige gameplayconstructie kan de levelontwerper zich flink uitleven, iets dat hij ook zeker heeft gedaan.

Een paar hoofdstukken later was zijn inspiratie blijkbaar op, want de 2D-3D-puzzels gaan in herhaling vallen. Je krijgt wel nog een aantal nieuwe vaardigheden, maar deze hebben de makers rechtstreeks uit de Grote Budgetbak Der Afgezaagde Vrijspeelbare Onderdelen gevist. Denk bijvoorbeeld aan het leggen van bommetjes, krimpen tot pixelgrootte en slaan met een hamer. In die latere hoofdstukken schotelt de game je steeds meer standaardpuzzels voor, die bij die standaardvaardigheden horen. En daar komt nog eens bij dat de levels eveneens een steeds een conventioneler karakter krijgen naarmate je de game doorspeelt. In de eerste hoofdstukken kom je nog wel enige leuke spelopzetten tegen, die aansluiten op het 2D-3D-thema, maar later vervallen de levels in “vind voorwerp A t/m F en breng naar punt G” en meer van dat soort ouderwetse wantoestanden. In die levels is de unieke 2D-3D-constructie helaas gedegradeerd tot een extraatje.

Als je denkt dat het hierbij ophoudt, heb je het mis, want ook het gevechtsysteem is gedegradeerd. Van het complexe turn-based systeem uit eerdere delen is niet veel overgebleven: het vechten gebeurt nu niet meer in een apart scherm, maar gewoon in het speelveld. Zoals het hoort in een Mario-game vind je daar voldoende schildpadden en andere pechvogels om naar hartenlust te mishandelen, zonder dat je wordt onderbroken door de introductie van een nieuw scherm. En ja, dat voelt lekker! De keerzijde is dat het vechten (in vergelijking met het GameCube-deel) een flink stuk naar de achtergrond is geschoven, ondanks dat je nog steeds ervaringspunten kunt verdienen. De nadruk ligt in dit deel namelijk meer op het puzzelen. In principe zou dat juist voor broodnodige verfrissing kunnen zorgen, maar het is jammer dat die puzzels na een tijdje dus een beetje in herhaling vallen. Het is zonde dat men bij het verschuiven van de verschillende spelelementen zoals puzzelen, vechten en lezen, de balans uit het oog heeft verloren.

Dat laatste geldt eigenlijk ook wel voor de hele game: de balans is een beetje zoek. Bij vlagen is het verhaal grappig, op andere momenten is het langdradig. De puzzels weten je te verrassen, maar lang niet altijd. En ook de grote pijler van de game, het switchen tussen 2D en 3D, wordt later in de game naar de achtergrond gedrukt zodat een overschot aan minderwaardige vaardigheden meer aandacht krijgen. En wat wil de game nu precies zijn? Een platformgame? Iets met puzzels? Maar aan de hoeveelheid dialogen te zien lijkt het wel een RPG… Echter, voor een platformgame bestuurt Mario niet strak genoeg, voor een puzzelgame zijn de puzzels te herhalend en voor een RPG zijn meer ingrediënten nodig dan enkel enorme lappen tekst. Deze verschillende elementen smelten dus niet altijd even mooi samen tot een vast geheel.

Is dat erg? Nou, het zorgt er zeker voor dat je constant het gevoel hebt dat er meer in had gezeten. De game is bij vlagen een beetje saai en gooit soms enkele vreemde momenten op je af. Zo moet je bijvoorbeeld vijf minuten achter elkaar een knop indrukken, zodat je een kapotte vaas kunt afbetalen. Intussen gebeurt op het scherm helemaal niets boeiends. Maar hier staan ook minstens evenveel leuke en inspirerende momenten tegenover. Zo zie je maar weer dat Mario ook maar een mens is: de ene dag is hij chagrijnig en dan heeft hij niet veel zin jou te entertainen. De volgende dag is hij vrolijk en die vrolijkheid wil hij maar al te graag met jou delen.

Conclusie en beoordeling

None

Het grootste deel van de tijd ben ik zelf echter een vrolijk iemand; ik probeer het leven zo positief mogelijk te bekijken. Want zoals Wijze Opa altijd zegt: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Zo ook deze game: de leuke momenten zal ik proberen te herinneren en de saaie stop ik weg in een hoekje van mijn brein. Die saaie momenten zijn gelukkig beperkt in aantal, zodat ze wel in dat hoekje passen. Als jij net als ik overwegend vrolijk bent, is het de moeite waard om Super Paper Mario in huis te halen. Ben jij daarentegen een enorme chagrijn, laat hem dan maar lekker aan je voorbijschieten. Houd jezelf echter niet voor gek, want een chagrijn die zich anders voordoet, wordt hier niet vrolijk van. Het spelen van deze game brengt je ware aard vanzelf naar boven.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Grappige momenten
  • D-3D-switch is prachtig idee
  • Dat enkele leuke puzzels oplevert
  • Zorgeloos sfeertje
  • Prachtige rol voor Luigi
  • Minpunten
  • Saaie momenten
  • D-3D-switch speelt een steeds kleinere rol
  • Puzzels vallen in herhaling
  • Andere vaardigheden erg standaard
  • Levelkwaliteit is wisselvallig
  • Handjevol vreemde spelsituaties

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Grappig. :)

  • goed bedacht

  • Ghehe.. Straks kun je ook Guildwars in zo'n window doen:O

  • Je zult eerder een wipe door dit krijgen XD Bejeweled spelen midden in een raid :P

  • wat kut

  • meesterlijk :D

  • lol

    die add on is wel gaaf

  • Goed gevonden, hoewel ik me er niet mee ga bezighouden.

  • @broodje kroket: ik denk dat je je geld die je in je donald duck verzameling steekt beter in iets anders kan steken Haha. PWNED!

  • wel grappig

  • Geniaal :').

  • best vet maar als healer toch maar niet downloaden

  • haha

  • We smoke herbs!

  • Ga hem denk ik wel downen. Leuk voor als je een stuk moet vliegen namelijk of moet wachten op battlegrounds.

  • absoluut brilliant.

  • PopCap

    <We Smoke Herbs>

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren