1. Crash Bandicoot: The Wrath of Cortex (PS2)

Crash Bandicoot: The Wrath of Cortex (PS2)

De game-icoon Crash Bandicoot heeft in de loop der tijd een hoop hoogte- en dieptepunten meegemaakt. In het prille begin, zo’n elf jaar geleden, werd de buidelrat gezien als de onofficiële mascotte van Sony en werden bijna alle, door Naughty Dog ontwikkelde games, goed ontvangen. In 1999 keerde het tij echter, toen de serie werd verkocht aan uitgever Vivendi, die de geroemde serie tot niets meer dan een dertien-in-een-dozijn platformer maakte.

Het spel werd aangevallen op zijn gebrek aan vernieuwing, iets wat eens het sterkste punt van de serie was. Bij mij bleef echter de vraag in mijn hoofd rondspoken of het niet oneerlijk is een serie, die net van uitgever en ontwikkelaar veranderd is, af te kraken op zijn gebrek aan vernieuwing. Daarnaast is dit voor een grote massa de eerste Crash-game die ze spelen. Is het dus niet veel beter deze game te beoordelen op hoe hij speltechnisch in elkaar steekt? Pas dan kom je er achter dat Crash Bandicoot: The Wrath of Cortex een best aardige game is.

Laten we beginnen met het gegeven waar deze game om draait. Het kwaadaardige masker Uka-Uka vindt dat het tijd is om voor eens en altijd met Crash Bandicoot af te rekenen. Dr. Neo Cortex vindt daarom een kwaadaardige tegenhanger van Crash uit, genaamd Crunch. Door hem te combineren met de vier elementen denkt de gestoorde professor Crash om zeep te helpen. Natuurlijk is dit een onzinnig verhaal, dat niet eens plotwendingen of een verrassend eind kent. Maar goed, als de rest van het spel maar goed is, zullen we maar denken.

Om de pret niet te bederven zal ik dan maar meteen aan de beste kant van het spel beginnen: zijn presentatie. Het uiterlijk van het spel ziet er meer dan goed uit. Felle kleuren, een soepele framerate, leuke karakters en een enkele cutscene maken dat het spel een klein feestje voor het oog wordt. Daarnaast is alles lekker duidelijk weergegeven, al moet gezegd worden dat de camera soms een raar standpunt inneemt, waardoor je geen idee hebt of de afstand die je moet overbruggen één of tien meter is.

Net zoals het met de visuele kant wel snor zit, heb ik ook over de muzikale kant van het spel weinig te klagen. Elk level kent zijn eigen deuntje, waarvan de meeste ook nog eens fijn in de oren klinken. Wat daarnaast opvalt, is dat de cutscenes allemaal gesproken zijn en ook nog eens in de Nederlandse taal! Vooral voor het jongere publiek zal dit een hemels geschenk zijn.

Er zijn echter wel twee minpunten aan de gesproken dialogen. Ten eerste lopen de beelden totaal niet gelijk met het geluid, waardoor een personage soms nog 15 seconden doorklept met zijn mond dicht. Daarnaast is het taalgebruik ronduit kinderachtig te noemen. Wanneer de kwaadaardige tegenpool van Crash tegen je praat, zul je vaak ‘beledigingen’ zoals “Slapjanus!” of “Domoor” horen. Het is begrijpelijk dat het ontwikkelteam geen grove scheldwoorden in het spel stopt vanwege jonge kinderen, maar “Domoor” is dan wel weer het andere uiterste.

Daar waar de presentatie meer dan acceptabel is, is de gameplay dat maar net. De game bevat 25 verschillende levels, verdeeld over vijf werelden. Elk element heeft een eigen wereld en Dr. Cortex zelf ook. Wanneer je één level hebt gespeeld, verwacht je dat alle levels ongeveer dezelfde gameplay hebben: ren van punt A naar B, waarbij je ondertussen vijanden aanvalt, Nitro-kisten ontwijkt, over afgronden springt en boxen kapot trapt. Ondanks dat het spelmechanisme niet perfect is – vooral het snel afgaan en het lineaire spelverloop zijn punten van kritiek – is het wel vermakelijk om te doen en overleef je een spel, waarbij deze gameplay overheerst, makkelijk.

De makers dachten daar blijkbaar anders over, dus stopten ze zoveel mogelijk verschillende spelelementen in dit spel. Het resultaat hiervan is dat de levels met de normale gameplay gereduceerd zijn tot ongeveer tien. De overige vijftien levels verschillen van stukken waarin je als Coco speelt, tot levels waarin je een mijnkarretje, bal, helikopter, onderzeeboot, jeep of vliegtuig bestuurt. Deze stukken waarin je een ander personage of voertuig bestuurt, zijn vermakelijk om te doen en zorgen voor variatie in het spel, maar het idee dat je één spel aan het spelen bent, ben je totaal kwijt. De ontzettend lange laadtijden zorgen ervoor, dat je daadwerkelijk het gevoel krijgt dat je 25 aparte spelletjes speelt. Twee minuten wachten op één level is abnormaal lang, maar in The Wrath of Cortex de normaalste zaak van de wereld.

Wat het spel uiteindelijk bij elkaar houdt, zijn de gevechten met Crunch. Op dat moment realiseer je je dat de vijf voorafgaande levels daadwerkelijk dienden om tot een spannend, intens maar bovenal vermakelijk gevecht met jouw vijand te komen. Deze gevechten lijden echter, net zoals de rest van het spel, onder een wisselvallige moeilijkheidsgraad. Ik merkte dat ik levels uit de eerste werelden zelfs moeilijker vond dan bepaalde stukken uit de latere werelden. Soms zal je in het begin van het spel gefrustreerd naar het beeldscherm staren, terwijl je een latere wereld fluitend doorkruist, wat natuurlijk erg vreemd is.

Nadat je het vijf keer tegen Crunch hebt afgelegd, is het spel afgelopen. Na tien uur heb je echter niet het gevoel dat je iets hebt bereikt. Waarschijnlijk voelden de makers dat ze het spel iets langer moesten laten duren, dus hebben ze vijf extra levels achter het spel ‘geplakt’. Ook heb je de mogelijkheid om relikwieën en edelstenen te verzamelen. Deze stimuleren je om de levels meerdere keren door te lopen, waarbij je probeert een goede tijd neer te zetten en alle kratten proberen kapot te trappen. Toch verhullen deze toevoegingen niet dat je net een kort en niet erg bijzonder avontuur hebt meegemaakt.

Conclusie en beoordeling

None

Wanneer ik na een krappe tien uur het eindscherm bereikt heb, had ik een wisselvallig gevoel. De presentatie van het spel is goed, maar qua gameplay schiet het spel helaas te kort. Waar het ontwikkelteam probeert veel verschillende spelelementen in de game stoppen, faalt het jammerlijk. Het gevoel overheerst dat dit spel niet één geheel vormt, maar 25 aparte leveltjes. Dat de gevechten met Crunch leuk zijn, het besturen van de verschillende voertuigen vermakelijk is en het spel volledig Nederlandstalig is, kan dan helaas niet meer baten. Om dan nog maar even de vraag uit de inleiding te beantwoorden: of ik dit spel nu beoordeel op zijn ‘gebrek aan vernieuwing’ of hoe het speltechnisch in elkaar steekt, ik kom tot dezelfde conclusie. Crash Bandicoot: The Wrath of Cortex is een vermakelijke, maar een niet bijzondere platformer.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Presentatie verzorgd
  • Leuke eindbazen
  • Nederlandstalig
  • Besturen verschillende voertuigen
  • Minpunten
  • Spel voelt niet aan als één geheel
  • Lange laadtijden
  • Kort
  • Verhaal
  • Lineair
  • Kinderachtig taalgebruik

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren