1. Castlevania: Portrait of Ruin (NDS)

Castlevania: Portrait of Ruin (NDS)

De Castlevania-reeks heeft zijn wortels in ongeveer dezelfde tijdsperiode waarin vele bekende topseries zoals Super Mario, Metal Gear en Zelda geboren zijn, maar wordt desondanks zelden of nooit in dat rijtje genoemd. Het feit dat de serie het tot nu toe heeft overleefd in de nogal wispelturige game-industrie, getuigt toch van de nodige populariteit. Dit is natuurlijk geen toeval, want de kwaliteit van de serie is van een hoog niveau. Voorlopig zie ik ook nog geen reden waarom de serie het niet nog de nodige jaren zal volhouden.

Castlevania-games zijn een combinatie tussen platform en actie, uitgevoerd in 2D en gezet in een gotick-achtige setting. Dat betekent dus dat je vooral bezig bent met het bevechten van allerlei enge fantasiewezens, zoals weerwolven, zombies, vampiers, waterdraken en –als terugkerend hoogtepunt in ieder deel- De Dood in hoogsteigen persoon. Ook in Portrait of Ruin, het nieuwste deel uit de serie, is het gevecht van Jonathan en Charlotte tegen De Dood weer een van grootste proporties.[p]Je vecht dus wederom tegen de Dood, maar daarbij heb je voor eerste keer twee personages onder de knoppen, namelijk de leeghoofdige vechtjas Jonathan en de overbezorgde heks Charlotte. Je speelt met beide karakters tegelijk, maar eigenlijk bestuur je één direct. De ander huppelt wat achter je aan, en doet zijn of haar uiterste best behulpzaam te zijn tijdens de gevechten. Meestal lukt dat hem of haar voor geen meter, wat resulteert in een snel leeglopende magiemeter. Bovendien doet het tweede, oncontroleerbare personage af aan de illusie dat de speler totale controle heeft in het doorkruizen van het kasteel en alles wat daarmee gemoeid is. En laten we eerlijk zijn, is dat niet altijd een belangrijk aspect geweest van de reeks?[p][screenright id=75897]Godzijdank zit er een X-knop op de DS, die mooi symboliseert dat je met één druk hierop een kruis trekt door je teamgenoot. Op die manier kun je als vanouds het kasteel doorlopen met één personage die alleen een actie uitvoert als jij dat zelf wil. Voor de spaarzame momenten (pak hem beet drie situaties in de hele game) dat je de gecombineerde krachten MOET gebruiken, druk je gewoon weer even op de X-knop. Eigenlijk is Portrait of Ruin op de ouderwetse manier, met één personage, dus een stuk beter de pruimen.[p]Een andere nieuwigheid is dat de omgevingen zich dit keer niet beperken tot het kasteel van Dracula. Via magische schilderijen zul je namelijk ook bezoekjes brengen aan exotische locaties zoals een gekkencircus en een vervloekte Egyptische tempel. In feite zijn deze schilderijen maar een goedkope truc om wat meer variatie om de omgevingen te verwerken, maar die truc werkt prima. Daar staat trouwens tegenover dat het kasteel van Dracula donkerder en kleiner is dan in voorgaande delen, waardoor het kasteel meer als één geheel overkomt, in plaats van een verzameling van gebieden.[p][screen id=75895]Het toevoegen van deze schilderijen brengt ook een nadeel met zich mee: de spelwereld voelt een stuk meer lineair aan. Nu heeft Castlevania stiekem natuurlijk altijd een behoorlijk lineaire spelopzet gekend, maar de illusie van vrijheid werd iedere keer uitstekend opgewekt doordat je al zoekend kris kras een weg door het kasteel moest vinden. Nu is de totale wereld echter opgedeeld in subwerelden (de portretten). Ga je een portret binnen, dan hoef je daarbinnen alleen maar van Aanvang naar Baas te gaan, en daarna hoef je (om de verhaallijn te voltooien) hier niet meer terug te keren. Ieder keer dat je in een dergelijk schilderij bent, wordt de lineaire aard van de game naar mijn smaak iets te duidelijk voelbaar.[p]Eigenlijk moet Portrait of Ruin het voornamelijk hebben van precies dezelfde elementen waar de serie al jarenlang zijn succes aan te danken heeft, zoals een gebalanceerd level up-systeem, heftige baasgevechten, een lekker pittige moeilijkheidsgraad en een adembenemende audiovisuele presentatie. De ontwikkelaar heeft al deze zaken tot een niveau gebracht, dat akelig dicht bij de perfectie ligt. De game wordt bijvoorbeeld continu moeilijker en vergt steeds meer vaardigheden van de spelers. Sommige baasgevechten zullen de nodige pogingen van je vereisen, maar toch wordt de game nooit frustrerend lastig en bovendien kun je Game Over-schermen telkens aan je eigen tekortkomingen wijten. [p]Ook de presentatie van de game is ijzersterk. De muziek is, net als in voorganger Dawn of Sorrow, van het allerhoogste niveau, zowel kwalitatief als qua composities. Op visueel gebied maakt Portrait of Ruin trouwens ook weer stap voorwaarts, met 3D-vijanden en talloze mooie effecten. Misschien is dit wel het mooiste 2D-spel ooit geproduceerd.[p][screenright id=75894]Ten slotte zijn ook de bonussen een eervolle vermelding waard, want daar kunnen andere games een voorbeeld aan nemen. Door Portrait of Ruin op een steeds moeilijker niveau te spelen, of door een moeilijker einde te voltooien, worden er steeds meer bonussen beschikbaar. Uiteindelijk zijn er dat een stuk of zes. Deze zijn allemaal speelbaar en in totaal kunnen ze de speelduur zomaar met een factor 3 à 4 verhogen! Bovendien nodigt het spel sowieso uit om meerdere keren te herspelen. Tel daarbij ook nog eens op dat echte verzamelaars uren bezig kunnen zijn om alle krachten en voorwerpen te verzamelen, en de speelduur kan oplopen tot in de vele tientallen uren.[p]Eigenlijk is er niet zo veel veranderd ten opzichte van de voorgangers, alleen zijn vele aspecten weer net iets verder richting perfectie gestegen. Alle “vernieuwingen” voegen jammer genoeg niets toe aan de heftige ervaring die deze game voor je in petto heeft. Gelukkig staan ze de klassieke beleving ook niet in de weg. Als de ontwikkelaars dan zonodig iets nieuws willen introduceren, kunnen ze wellicht beter eens een sterker verhaal verzinnen. Dat zou namelijk vrijwel zeker iets toe kunnen voegen aan de serie. Maar vooralsnog moeten we het gewoon doen met een nieuw deel, dat ook het vorige deel had kunnen zijn.">Castlevania-games zijn een combinatie tussen platform en actie, uitgevoerd in 2D en gezet in een gotick-achtige setting. Dat betekent dus dat je vooral bezig bent met het bevechten van allerlei enge fantasiewezens, zoals weerwolven, zombies, vampiers, waterdraken en –als terugkerend hoogtepunt in ieder deel- De Dood in hoogsteigen persoon. Ook in Portrait of Ruin, het nieuwste deel uit de serie, is het gevecht van Jonathan en Charlotte tegen De Dood weer een van grootste proporties.[p]Je vecht dus wederom tegen de Dood, maar daarbij heb je voor eerste keer twee personages onder de knoppen, namelijk de leeghoofdige vechtjas Jonathan en de overbezorgde heks Charlotte. Je speelt met beide karakters tegelijk, maar eigenlijk bestuur je één direct. De ander huppelt wat achter je aan, en doet zijn of haar uiterste best behulpzaam te zijn tijdens de gevechten. Meestal lukt dat hem of haar voor geen meter, wat resulteert in een snel leeglopende magiemeter. Bovendien doet het tweede, oncontroleerbare personage af aan de illusie dat de speler totale controle heeft in het doorkruizen van het kasteel en alles wat daarmee gemoeid is. En laten we eerlijk zijn, is dat niet altijd een belangrijk aspect geweest van de reeks?[p][screenright id=75897]Godzijdank zit er een X-knop op de DS, die mooi symboliseert dat je met één druk hierop een kruis trekt door je teamgenoot. Op die manier kun je als vanouds het kasteel doorlopen met één personage die alleen een actie uitvoert als jij dat zelf wil. Voor de spaarzame momenten (pak hem beet drie situaties in de hele game) dat je de gecombineerde krachten MOET gebruiken, druk je gewoon weer even op de X-knop. Eigenlijk is Portrait of Ruin op de ouderwetse manier, met één personage, dus een stuk beter de pruimen.[p]Een andere nieuwigheid is dat de omgevingen zich dit keer niet beperken tot het kasteel van Dracula. Via magische schilderijen zul je namelijk ook bezoekjes brengen aan exotische locaties zoals een gekkencircus en een vervloekte Egyptische tempel. In feite zijn deze schilderijen maar een goedkope truc om wat meer variatie om de omgevingen te verwerken, maar die truc werkt prima. Daar staat trouwens tegenover dat het kasteel van Dracula donkerder en kleiner is dan in voorgaande delen, waardoor het kasteel meer als één geheel overkomt, in plaats van een verzameling van gebieden.[p][screen id=75895]Het toevoegen van deze schilderijen brengt ook een nadeel met zich mee: de spelwereld voelt een stuk meer lineair aan. Nu heeft Castlevania stiekem natuurlijk altijd een behoorlijk lineaire spelopzet gekend, maar de illusie van vrijheid werd iedere keer uitstekend opgewekt doordat je al zoekend kris kras een weg door het kasteel moest vinden. Nu is de totale wereld echter opgedeeld in subwerelden (de portretten). Ga je een portret binnen, dan hoef je daarbinnen alleen maar van Aanvang naar Baas te gaan, en daarna hoef je (om de verhaallijn te voltooien) hier niet meer terug te keren. Ieder keer dat je in een dergelijk schilderij bent, wordt de lineaire aard van de game naar mijn smaak iets te duidelijk voelbaar.[p]Eigenlijk moet Portrait of Ruin het voornamelijk hebben van precies dezelfde elementen waar de serie al jarenlang zijn succes aan te danken heeft, zoals een gebalanceerd level up-systeem, heftige baasgevechten, een lekker pittige moeilijkheidsgraad en een adembenemende audiovisuele presentatie. De ontwikkelaar heeft al deze zaken tot een niveau gebracht, dat akelig dicht bij de perfectie ligt. De game wordt bijvoorbeeld continu moeilijker en vergt steeds meer vaardigheden van de spelers. Sommige baasgevechten zullen de nodige pogingen van je vereisen, maar toch wordt de game nooit frustrerend lastig en bovendien kun je Game Over-schermen telkens aan je eigen tekortkomingen wijten. [p]Ook de presentatie van de game is ijzersterk. De muziek is, net als in voorganger Dawn of Sorrow, van het allerhoogste niveau, zowel kwalitatief als qua composities. Op visueel gebied maakt Portrait of Ruin trouwens ook weer stap voorwaarts, met 3D-vijanden en talloze mooie effecten. Misschien is dit wel het mooiste 2D-spel ooit geproduceerd.[p][screenright id=75894]Ten slotte zijn ook de bonussen een eervolle vermelding waard, want daar kunnen andere games een voorbeeld aan nemen. Door Portrait of Ruin op een steeds moeilijker niveau te spelen, of door een moeilijker einde te voltooien, worden er steeds meer bonussen beschikbaar. Uiteindelijk zijn er dat een stuk of zes. Deze zijn allemaal speelbaar en in totaal kunnen ze de speelduur zomaar met een factor 3 à 4 verhogen! Bovendien nodigt het spel sowieso uit om meerdere keren te herspelen. Tel daarbij ook nog eens op dat echte verzamelaars uren bezig kunnen zijn om alle krachten en voorwerpen te verzamelen, en de speelduur kan oplopen tot in de vele tientallen uren.[p]Eigenlijk is er niet zo veel veranderd ten opzichte van de voorgangers, alleen zijn vele aspecten weer net iets verder richting perfectie gestegen. Alle “vernieuwingen” voegen jammer genoeg niets toe aan de heftige ervaring die deze game voor je in petto heeft. Gelukkig staan ze de klassieke beleving ook niet in de weg. Als de ontwikkelaars dan zonodig iets nieuws willen introduceren, kunnen ze wellicht beter eens een sterker verhaal verzinnen. Dat zou namelijk vrijwel zeker iets toe kunnen voegen aan de serie. Maar vooralsnog moeten we het gewoon doen met een nieuw deel, dat ook het vorige deel had kunnen zijn.">

Conclusie en beoordeling

None

Portrait of Ruin had ook het vorige deel in de serie kunnen zijn. Daar heb ik echter helemaal geen problemen mee, want zoals altijd is ook dit nieuwe deel een ijzersterke 2D actie/platformgame voor de doorzetters.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • veel vette, speelbare bonussen
  • nodigt uit om vaak te herspelen
  • audiovisueel prachtig
  • gebalanceerd
  • redelijk pittig
  • Minpunten
  • voelt lineair
  • slecht geïmplementeerde vernieuwingen
  • slap verhaal
  • stereotype hoofdrolspelers

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • eindelijk weer een goede game voor de psp :D

  • cool, misschien haal ik 'm

  • Nee niets voor mij .

  • bwah niet mijn ding voor de psp

  • wel vet

  • Heb hem thuis liggen, maar ga eerst DQIV uitspelen voor ik met deze begin. :)

  • Teh fack? Die onderste afbeelding, dikke hentai! :D

  • Wow, die omgevingen zijn echt wel erg mooi. Ziet er echt gaaf uit.

  • klinkt best oke, alleen hoe gaan de gevechten?

  • wéér een reden om een PSP te halen!

  • Ziet er goed uit. Alleen iwacht ik nog even voordat ik met The First Departure ga beginnen, zodat ik even rustig wat andere games kan uitspelen.

  • Dit is de enige game die ik dit najaar speel, de 'grote' titels boeien mij niet. Deze game bevalt me al meer dan Tales of Eternia deed.

  • Zo Jelle jij hebt veel goeie games te spelen de laatste weken.

  • Ik heb hem gehaald op de dag dat ie uitkwam!! Ik vind het wel een leuk spel!!

  • Oeh, ziet er leuk uit.

  • PSP gaat nog een mooie tijd te gemoet met games als deze (en deel 2).. en dan nog Restistance: Retribution, LocoRoco 2, Patapon 2, Kingdom Hearts: Birth By Sleep, Parasite Eve en Final Fantasy: Dissidia (en vast nog wel een paar). Alleen wel ff kijken welke van deze ik dan ga kopen:P

  • helemaal niet mijn ding

  • Ik haal hem denk pas over 2 weken als het weer wat rustiger wordt met mijn studie. Till the End of Time vond ik ook al tof.

  • Lijkt me een leuke Game, misschien eens spelen wanneer ik een beetje de tijd heb.

  • Aan het aantal comments blijkt maar weer hoe ondergewaardeerd deze game is… of juist hoe dood de PSP is. Een verborgen parel imo afgelopen week meegenomen uit een budgetbak omdat ik eigenlijk wel toe was aan wat old school rpg. Enige minpunt is eigenlijk dat ik stiekem hoopte dat het een turned based rpg (das natuurlijk een persoonlijke kwestie) was maar het bleek dus real time te zijn. Maar het verhaal maakte het meer dan waard om door te blijven spelen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren