1. Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 2 (Wii)

Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 2 (Wii)

Ergens in een woestijn stort iemand ter aarde. Het is een Wii bezitter en die is niet vrolijk. Dat kan ook niet anders met zand in je schoenen en een temperatuur van meer dan veertig graden. Hulpeloos kijkt hij in de richting van de brandende zon terwijl de zweetdruppels van zijn voorhoofd afrollen. Met een snelle armbeweging veegt hij de druppels weg. Een zucht volgt. Hoe moet het nu verder? Vervloekt zijt gij, oh brenger van droogte. Waar is de oase die mij verfrissing zal brengen? Oftewel, waar in deze gigantische zandbak vol slechte ports vindt ik een goede derde partij titel die mijn dorst zal lessen? Wat heeft die uitgedroogde stakker een mazzel, want in de verte ziet hij Dragonball Z Budokai Tenkaichi 2. Nee, het is geen fata morgana. Ren er naar toe en neem een lekkere duik. Wat ik probeer te zeggen, dit eerste vechtspelletje voor de witte spelcomputer is gewoon tof. Bij de eerste poging direct raak.

Die dorstige jongen was overigens wel zo slim geweest om zijn roze bril mee te nemen. Dat is toch echt een vereiste, zo’n bril. Dat wil dus zeggen dat als je niks hebt met Goku en zijn vrienden, over the top gevechten of andere Japanse eigenaardigheden, deze oase voor die types wel een fata morgana is. Deze game mag je classificeren als het ultieme fanproduct en dat is direct het grootste kritiekpunt; gamers die niks met de drakenballen hebben snappen totaal niet waarvoor dit spelletje dient. Als groot fan van de anime snap ik het wel en ik ben dan ook onder de indruk van dit videospelletje. Dit is dan ook de eerste keer, want zijn voorgangers waren niet briljant en dan zeg ik het nog netjes. Voorgaande spellen rond de serie misten een aantal typische DBZ elementen. De gameplay was altijd stroef, er waren maar een gering aantal spelfiguren te kiezen en weinig spelopties. Ondanks de gebreken kochten fans wel de games, maar stiekem waren ze van mening dat het allemaal beter kon.

De eerste Budokai Tenkaichi bewees dit al een jaar geleden op de PS2, maar het tweede deel doet dit nog beter. Het grote verschil is nu dat ook Wii eigenaren aan de slag kunnen met het eerste DBZ spel sinds Budokai 2 op de Gamecube. Alleen moeten de Nintendo fans wel even wennen natuurlijk, want het is geen traditionele fightinggame meer. Je bestuurt vanuit een derdepersoons perspectief je strijder in een 3D arena. Dat is best lastig, omdat de vrijheid die je nu opeens bezit je overweldigt. Met die vrijheid komt wel het echte gevoel uit de serie naar voren. Je kunt vliegen, van afstanden energie aanvallen lanceren of zelfs de omgeving vernielen. Dat laatste is bijzonder leuk, vooral wanneer je een tegenstander door een berg heen ramt. Maar dat hele aspect van vrijheid zal je eerst tegenwerken, doordat je de game speelt met een Wiimote en nunchuk. Oei, wat was dat lastig. Je ramt wat op de a en b knop, schudt met de nunchuk en paniekerig zwaai je de Wiimote heen en weer, maar dat zal weinig helpen. Het is vrij moeizaam om de besturing te doorgronden. En ondanks dat je geoefend hebt in de trainingmode, wordt je zonder al te veel moeite door notabene Raditz uitgeschakeld. Om niet pissig te worden, masseer ik op therapeutische wijze mijn kin. Een vraag spookte door mijn hoofd: waar ben ik in godsnaam aan begonnen?

Alle beginnende spelers worden afgeschrikt door de leercurve van het spel. Doordat je allemaal bewegingen en knoppen moet combineren met elkaar is het spel dan ook erg pittig te noemen. Heb je dan eindelijk door hoe je bepaalde aanvallen moet uitvoeren, worden deze met gemak ontweken door je tegenstanders. En omdat de game zich in een behoorlijk hoog tempo afspeelt, heb je geen tijd om na te denken wat je volgende aanval zal zijn. Het is gewoon vallen en opstaan met deze game, letterlijk en figuurlijk. Word je voor de zoveelste keer door een berg gemept? Het maakt niet uit. Sta op en ga verder. Hoe meer je vecht, hoe logischer de besturing wordt. Om maar een voorbeeldje te geven; wil je sprinten of tegenstanders achtervolgen? Schud met de nunchuk en ram dan op de a-knop om een vuistenregen te ontketenen. De Wiimote gebruik je weer voor energie aanvallen. Druk de z en b knop tegelijk in en haal de Wiimote naar achteren. Duw hem weer snel naar voren om een Kamehameha te produceren. Klinkt heel ingewikkeld, maar dat is het niet. Vooral na een paar dagen oefenen is het behoorlijk simpel. Nu ben jij die persoon die heel makkelijk vijandelijke aanvallen ontwijkt en snel een tegenaanval afvuurt. DBZ werkt beter dan verwacht met een Wiimote. Het duurt even voordat je het doorhebt, maar dan heb je ook wat.

De gameplay is dus prima, maar wat maakt Budokai Tenkaichi 2 de ultieme fangame? De mankementen die de vorige delen bezaten, zijn weg. Het gameplay gedeelte heb ik al uitgelegd en biedt je dus het echte DBZ gevoel qua snelheid. Waar in vorige Budokai games maar twintig tot dertig vechtersbazen aanwezig waren, zien we in Tenkaichi 70(!) unieke personages. Als je ook nog de transformaties zou meetellen, kom je zelfs op meer dan 120 figuren. Dit zijn personages die een belangrijke rol hebben gespeeld in de tv-serie, tv-specials of de films. Het is nu dus mogelijk om tegen een aantal filmschurken te vechten waaronder de machtige legendarische Super Saiyan Broly. Maar wat de game pas echt eer aandoet, zijn de graphics. Door middel van de cellshading techniek komen de Z-warriors tot leven en lijken ze precies op hun evenbeelden uit de anime. Nog nooit heb ik een DBZ spel gespeeld die de feel van de serie zo goed naar een videospel weet te vertalen. Het klopt allemaal en als fan ben ik nog nooit zo tevreden geweest. Zelfs de ingame transformaties en de speciale aanvallen zijn goed en overdreven in beeld gebracht. Dat wordt ook nog eens ondersteund door de originele stemacteurs uit de Amerikaanse en de Japanse versie. Die laatste optie is overigens alleen voor de liefhebbers. Na een tijdje wordt je ramgek van die stemmen.

Nee, er valt weinig te klagen. Zelfs op het gebied van spelopties is de game er sterk op vooruit gegaan. In de Dragon Adventure mode kun je alle saga’s, tv specials en films naspelen die zich hebben afgespeeld in het DBZ universum. Daarnaast kun je ook kiezen voor Ultimate Battle Z, waarin je verschillende uitdagingen moet voltooien om items te verdienen. Of je kunt ook meedoen in één van de drie toernooien en daar grof geld mee verdienen. Op de langere termijn blijft het spel ook leuk doordat je door middel van Evolution Z personages kunt volpompen met items zodat ze in level kunnen stijgen. Een lichte rpg element dat ervoor moet zorgen dat spelers deze game langer gaan spelen. Dat lukt ook, want het is al een paar maanden geleden dat ik deze game heb aangeschaft en ik speel het vaak genoeg. Het moge duidelijk zijn, Dragonball Z Budokai Tenkaichi 2 op de Wii is een tof spel geworden. Wat zeg ik nou, dit is de beste Dragonball Z game ooit gemaakt! Voor al mijn Wii broeders die dorstig in de woestijn rond zwerven: ga heen naar de oase die Spike heeft gemaakt en drink ervan. Het is werkelijk verfrissend. Maar pas op Wii eigenaren: je moet van dit soort Japanse onzin houden, anders mag je gaan zandhappen. Dat is een stuk vervelender dan zand in je schoenen.

Conclusie en beoordeling

None

Dragonball Z Budokai Tenkaichi 2 mag dan wel een PS2 port zijn, maar daar hoef je bij deze game niet zo op te letten en over te zeuren. Ontwikkelaar Spike verdient juist een schouderklopje. Waar andere ontwikkelaars hun games gemakzuchtig overzetten met wat aangeplakte Wii besturing, heeft Spike daadwerkelijk meer aandacht geschonken aan de besturing van deze game. Dat het wat onwennig werkt in het begin moet je maar voor lief nemen, want na wat oefening zul je met de vele vechters in de game behoorlijk soepeltjes kont gaan schoppen. De Wii besturing is dus geslaagd. Dat is zeer belangrijk, maar voor de fan moet de game ook het echte Dragonball Z gevoel hebben. Die is nog nooit zo duidelijk aanwezig geweest als in deze game. Een hoog tempo, energie aanvallen, transformaties, verwoestbare omgevingen, de originele stemmen; het zit er allemaal in. Als fan ben ik hardstikke tevreden. Nou, de muziek kan nog beter, maar dat is ook een van de weinige minpunten die ik zo snel kan verzinnen. En het verhaal kent iedere DBZ fan uit zijn hoofd, maar die kopen die game om die gevechten juist na te spelen. Fantastisch spel voor de fan.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Cell shaded grafische stijl
  • unieke characters + “echte stemmen”
  • Goed gebruik Wiimote
  • Ingame transformaties
  • Gaat wel een tijdje mee
  • Voor de fan een fantastische aanschaf...
  • Minpunten
  • maar je moet wel fan zijn
  • Verhaal ken je al
  • Muziek matig

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • bleegh nix an, laat Skate2 maar komen!!

  • inderdaad ja, dit zoek ik niet

  • En toch denk ik dat Skate 2 leuker is.

  • Ik ga voor de DS versie ;)

  • gatsiebah! Die game komt trouwens 12 dagen na mijn verjaadag uit :)

  • Ik heb ook idd liever skate 2

  • Lijkt me wel leuk .

  • De game komt 124 dagen voor mijn verjaardag uit!

  • Toch leuk voor de fans van een spookstad lol

  • ha nou mij lijkt hij wel stoer (H)

    ik ben benieuwd naar het eindresultaat.

  • Ik zou wel eens willen weten wanneer Skate 2 komt!

  • Speciaal voor de Wii en DS: Voor kleine kinderen dus.

  • Is dat een skate spel?

  • Dat gameplay filmpje was niet echt mooi.

  • @ Gertonics

    jij hebt zeker ook het licht uitgevonden?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren