1. The Elder Scrolls IV: Oblivion (PS3)

The Elder Scrolls IV: Oblivion (PS3)

Ik word wakker. Langzaam kijk ik om mij heen. Waar ben ik? Hoe kom ik in vredesnaam hier? Ik loop langzaam naar de tralies toe. Ik ben in de gevangenis, bedenk ik mij. Maar hoe? Een andere gevangene probeert mij op de kast krijgen, door allerlei bedreigingen en beledigingen naar mijn hoofd te slingeren. Plotseling klinken er voetstappen. Mijn celdeur gaat langzaam open. Een man, bewaakt door lijfwachten, stapt mijn cel binnen. Hij stelt zich voor als keizer van Tamriel, Uriel Septim VII genaamd. Snoodaards hebben het voor de zoveelste keer op zijn leven gemunt en hij probeert te ontsnappen door een geheime doorgang, en laat die zich nou net in mijn cel bevinden. Hij vertelt mij dat hij mij eerder heeft gezien in een droom. Vreemd, denk ik. Zou het toeval zijn dat we elkaar nu ontmoeten? Als de situatie dreigend begint te worden, overhandigt de keizer mij het keizerlijke amulet. Hij vertelt mij dat ik ermee naar een man genaamd Jauffre moet gaan, om de verloren erfgenaam te vinden. Hij zegt ook dat hij de dood in de ogen kijkt en jou daarom het amulet geeft. Even later weten zijn lijfwachten hem inderdaad niet te behoeden voor de dood, en ga je de vrijheid tegemoet, door te ontsnappen uit de gevangenis. Dit is een begin van een groot avontuur, veel groter dan je ooit had durven dromen…

Voorheen had ik niet veel met westerse RPG’s. Ik had Fable gespeeld bij mijn vrienden en vond de game nou niet bijster indrukwekkend. Ik had meer met Japanse RPG’s à la Final Fantasy. Na lang aarzelen besloot ik Oblivion te kopen voor mijn PS3, ook vanwege het gebrek aan goede games voor diezelfde PS3. Echter, nu ik er al meer dan 50 uur erop heb zitten, ben ik van mening dat mijn aankoop een zeer goede is geweest.

The lost heir

Dit vierde deel uit de Elder Scrolls-serie speelt zich af in de provincie Cyrodiil, met de hoofdstad van het gehele rijk, de Imperial City. Het zijn zware tijden voor het keizerrijk Tamriel. De keizer is vermoord door een mysterieuze sekte, en overal in het land openen zich Oblivion-poorten, waaruit de meest verschrikkelijke wezens komen. Jij moet de verloren Septim-erfgenaam vinden, want alleen hij kan de poorten voorgoed sluiten, door middel van het keizerlijke amulet. Ondertussen blijken verschillende steden onder de voet gelopen of staan op het punt om onder de voet gelopen te worden door de Oblivion-poorten. Natuurlijk moet jij deze steden uit de handen van de daedra zien te houden. Jij moet Tamriel behoeden voor de ondergang en uiteindelijk zul je ook Mehrunes Dagon, degene die verantwoordelijk is voor de Oblivion-poorten en de daaruit voortkomende dreiging, moeten verslaan. Het verhaal is nou niet echt bijster origineel, maar het is wel fantastisch uitgewerkt en je merkt ook dat over elke main quest is nagedacht, en dat je niet zomaar een opdracht krijgt.

Oogstrelend

Het eerste wat opvalt aan Oblivion zijn de oogstrelende graphics. Het is fantastisch om tijdens de schemering op je paard langs de waterkant, terwijl de zon ondergaat, te rijden. Dit zijn de Kodak-momenten die werkelijk onbetaalbaar zijn. Ook als je aanvalt spat er bloed op je zwaard, en pijlen die je met je pijl en boog hebt afgeschoten blijven uit het lijf van de tegenstanders steken. Het details-niveau is waanzinnig. Ook de Oblivion-wereld zelf is fraai uitgewerkt, met zwaveldampen, een roodgekleurde hemel en wezens die je niet graag op straat zou willen tegenkomen. Het geeft een beeld van hoe de hel er uit zou moeten zien en een dergelijk gevoel heb ik ook gehad toen ik in die Oblivion-wereld was.

Relax Playing Game

Maar nu komt het beste deel van dit spel aan bod, namelijk de vrijheid. Het begint al als je je eigen personage in elkaar knutselt, want je kan je eigen ras kiezen, klasse en sterrenbeeld. Alsof dit nog niet genoeg is, kan je ook het gezicht op een Sims-achtige manier bewerken, net zo lang totdat je tevreden bent over je personage. In Oblivion kan je besluiten om de main quest te doen, of gewoon dungeons leeg te roven, of je aansluiten bij een van de guilds. Het beste is een mix van allemaal te doen, want het zou verschrikkelijk zonde zijn als je je alleen maar zou focussen op de main quest, want dan mis je echt een hoop. Ga ook niet als een gek door de game rushen, want nogmaals, dat is gewoon zonde. Er zijn zoveel side quests, dat het gewoon onmogelijk is om dit spel uit te spelen, een groot pluspunt. Ook bepaal je helemaal zelf hoe je het spel speelt. Speel je als een mage, of als iemand wiens beste vriend een zwaard is, of misschien een mix van beide? De keus is helemaal aan jou. Of misschien speel je liever de bad guy in plaats van de nobele held, want dan kan je je aansluiten bij de Dark Brotherhood of de Thieves guild.

De spelwereld is waanzinnig groot en er is altijd wel een quest te doen, maar soms is het ook gewoon leuk om doelloos rond te lopen door de prachtige wereld. Er zijn een slordige 200(!) dungeons te vinden in het spel en allemaal met een buit die geplunderd dient te worden. Dit zegt eigenlijk al genoeg over de grootte van de spelwereld.

Diepe oceaan

Qua diepgang is deze game, zelfs voor doorgewinterde RPG-freaks, een enorm diepe oceaan. Je kan eigen spreuken creëren, potions maken, een vampier worden, je geld in een winkel investeren, je kunt mensen omkopen om informatie los te krijgen en nog veel, veel meer. Wat ook erg goed gedaan is dat de NPC’s hun eigen leven leiden en bijvoorbeeld gesprekken op straat met andere mensen aanknopen. Roddeltantes wisselen de laatste geruchten uit, de guards praten over de moord op de keizer, en dieven en bedelaars smiespelen in steegjes. Als jij bijvoorbeeld een stad van de ondergang hebt gered, zul je overal herkend worden als de Hero van Kvatch. Of als je een gezochte huurmoordenaar bent, zullen mensen angstig op jou reageren. Deze dingen versterken het gevoel dat je in een enorm levende wereld zit. Ook is het tof dat alle tekst gesproken is. In een hoop (Japanse) RPG’s zijn het allemaal lappen tekst die je te lezen krijgt. Hier is dat gelukkig niet het geval, al zijn het aantal verschillende stemmen wel een beetje karig. Helaas zijn er ook nog minpunten aan deze game en het grootste minpunt is de level-scaling. Natuurlijk, als je in level 2 zit kan je geen Minotaur tegenkomen, logisch ook, maar als je in de hogere levels zit is het jammer om niet het gevoel te krijgen dat jij een machtige krijger bent, of een machtige tovenaar à la Gandalf.

Conclusie en beoordeling

None

Dit is dus wat een videogame kan zijn. Als eentjes en nulletjes in goede volgorde staan kunnen ze een mens in extase brengen, net zoals de letters in de boeken van Tolkien. De minpunten kunnen zelfs geen krasje maken op deze indrukwekkende titel. Door de variatie en vrijheid is dit een must-play voor iedereen, zelfs voor gamers die nog nooit een RPG hebben aangeraakt.
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • Ongelofelijke diepgang
  • Replay
  • Oogstrelende graphics
  • Vrijheid
  • Gigantische spelwereld
  • Beleving van het geheel
  • Minpunten
  • Level-scaling

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • 240 Uur?! o_0



    Hoop maar dat Resistance 2 dan niet snel gaat vervelen na 20 uur ofzo :P

  • Als ik pixels van een Full HD-tv ga tellen ben ik ook 420 uur bezig.



    0_o

  • Online duurt cod4 veel langer maar singleplayer is dit langer

  • uhh 420 uur? ben ik wel even zoet

  • Zozo, maargoed, elke online game heeft een langere houdbaarheidsdatum. Restistance 2 gaat wel kont schoppen! ;D

  • Super nice, waar voor je geld die 3-games-in-één :D



    420 artixent ;)

  • 13x24= holy shit! Meer tijd dan ik in CoD heb gestoken!



    Maar wat ik me dan afvraag is of het wel die 420 leuk blijft.

  • Met online kun je natuurlijk oneindig spelen, maar als dit berust op het halen van alle medailles is dat wel echt HEEEEEEL veel speeluren.

  • Res. 2 blijkt telkens indrukwekkender te worden.

  • PR prietpraat.

  • Deze game is pas waar voor je geld. Wegwezen met al die games die je na zes uur heb uitgespeeld. Insomniac!!!!

  • Dat zijn inderdaad aardig wat uurtjes. Misschien wel wat overdreven die 420 uur, maar ik kan me voorstellen dat je met deze game voorlopig wel even zoet bent.

  • Als je dat haalt heb je gewoon geen leven…

  • That´s Awesome! Liek Euw My Gawd o_0

  • @Vice & Obibarca:

    Lezen!

    \"Die 420 uur zitten hem natuurlijk niet alleen in de singleplayer van Resistance 2, maar weerspiegelen de tijd die nodig zou zijn alle unlockables te vinden en elke klasse die de game rijk is tot een maximaal niveau te brengen.



    Volgens een vrijgegeven diagram (hierboven te zien) kost het de speler tien à vijftien uur om alle levels voor de online multiplayer te ontgrendelen. Om een klasse naar een maximaal niveau te tillen en alle upgrades voor die klasse te bemachtigen, zul je zo'n 60 tot 75 uur bezig zijn. Hou daarbij in het hoofd dat er meerdere klassen zijn en je hebt ongeveer een beeld hoe Insomniac op die 420 uur aan gameplay is gekomen.\"

    —————————–

    Dit is dus echt je geld waard.





  • Wauw! Da's niet niks!

  • die 420 uur is alleen als je levenloos bent, ik zelf ga nooit alles uitspelen als ik het verhaal heb uitgespeeld en de multiplayer niet meer zie zitten stop ik.

  • wAaaaaaaaaaaaahjoooh

  • Tuurlijk, dan is de lol er wel snel vanaf als het allemaal zo lang duurt.



    75 uur voor each class met maximaal 8 players online?? Denk dat het heel eentonig word. :/

  • lijkt me tof spel te worden

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren