1. Frontline: Fields of Thunder (PC)

Frontline: Fields of Thunder (PC)

Er zijn van die veldslagen die door iedereen onthouden worden. Een voorbeeld daarvan is de bestorming van Normandië, zowat iedereen kent die wel. Van alle oorlogen die er zijn geweest, zijn er echter een groot aantal gevechten vergeten. Eén van die veldslagen was de slag om Kursk, in dit zestien dagen durende gevecht stierven er duizenden Duitse en Russische soldaten en het was het grootste tank gevecht ooit. Nival Interactive dacht de gamer even wat kennis over deze slag aan te praten en kwam met Frontline: Fields of Thunder.

Zoals ik in de inleiding al zei, lag de ontwikkeling van de game geheel in de handen van Nival Interactive. Deze ontwikkelaar was al eerder bekend om de semi-populaire Blitzkrieg reeks. Dat deze game van dezelfde ontwikkelaar is, merk je meteen. De grafische stijl is namelijk tot op de puntjes hetzelfde als dat van Blitzkrieg 2. Dit zijn echter al games uit 2003 en 2005, toen was het nog best te doen qua graphics. Anno 2007 is dit echter heel erg achtergesteld en kan je er niet meer mee komen aanzeulen in een op zichzelf staande game. Hoewel de explosies in deze RTS soms nog wel zijn te pruimen, voelt alles heel oud aan en zal het eigenlijk alleen de fervente Blitzkrieg spelers aantrekken. Het grootste minpunt aan de graphics zijn nog wel de units. De infanterie zien eruit alsof ze uit Rollercoaster Tycoon 3 zijn geplukt en de tanks missen heel wat detail.

De graphics zijn natuurlijk niet waar een game om draait, er zijn namelijk genoeg games met graphics van lik men vestje, maar een gameplay die staat als een huis. De gameplay van Frontline staat echter als de toren van Pisa, zo scheef als het maar kan zijn. De besturing van de eenheden is immens moeilijk onder de knie te krijgen en alles is ongelofelijk slecht uitgebalanceerd. Waar in een normale RTS geldt dat elke unit zijn counterpart heeft, is die ongeschreven regel onze Russische vrienden die dit spel hebben gemaakt compleet ontgaan. Je units bestaan uit maar liefst drie verschillende soorten. Je hebt de tanks, de infanterie en de vliegtuigen. Die vliegtuigen zul je haast nooit gebruiken en dienen vooral als scouts. Wat overblijft zijn de tanks en de infanterie. Het is in deze game zo dat zodra iemand als eerste aanvalt, diegene het gevecht wint. Dit komt omdat je tanks en grondtroepen binnen twee of drie schoten al zijn uitgeschakeld en het maakt totaal niet uit waar of met wie je ze raakt. Hier komt nog eens bovenop dat de troepen die je in de levels tegenkomt van ongeloofwaardige grootte zijn. Wat er ook gebeurd, de tegenstander heeft altijd twee of drie keer zoveel man als jij. Dit maakt de game haast onmogelijk om uit te spelen.

Nog een punt dat meewerkt aan de moeilijkheidsgraad is het feit dat de makers ongelofelijk veel tijd aan de AI hebben besteed. In de meeste gevallen was dat positief geweest, maar met deze AI is het absoluut onmogelijk om ook maar even te spelen. De tegenstander zoekt automatisch punten om te flanken of gaat heel geniepig in de bossen staan. Dit zorgt ervoor dat zij als eerste aan kunnen vallen en ik noemde al eerder; wie als eerst aanvalt, wint het gevecht.

Wat altijd erg belangrijk is bij een strategiegame zijn de modi. Hierin kan je heel makkelijk onderscheid maken. Je hebt de aloude skirmish, de campaign en de online multiplayer. Als je de campaign gaat doen, krijg je eerst de keuze of je als de Sovjet Unie of als de Nazi’s wilt spelen. Antifascistisch als ik ben, koos ik natuurlijk eerst voor de Sovjet Unie. Ik kreeg een missie voorgeschoteld waarbij ik een aantal heuvels moest beschermen en zo gezegd zo gedaan, ik stuurde mijn tanks erop af. Bij deze missie krijg je al snel te maken met de niet uitgebalanceerde gameplay, de Duitsers kwamen opzetten met een leger van enorme proporties. Na voor de honderdste keer het onderspit gedolven te hebben, ging ik maar aan de Duitse campaign beginnen. Dat was deze keer een missie waarbij ik drie gebieden moest overnemen. Het was onmogelijk om te voltooien. Dankzij het enorme Russische leger voor me, dolf ik telkens weer het onderspit. Als je dus, net als ik, de campaign niet kan voltooien, ga je maar gefrustreerd over op de skirmish. Daar kom je echter al snel tot de conclusie dat je pas de maps om op te spelen vrij kan spelen door de desbetreffende missie uit te spelen in de campaign.

Conclusie en beoordeling

None

Frontline: Fields of Thunder is een game die nooit als alleenstaande game uitgebracht moest worden. De game ziet er hetzelfde uit en speelt precies hetzelfde als de Blitzkrieg reeks. Daarom had dit beter tot zijn recht gekomen als het een uitbreiding was van Blitzkrieg. Nu doet het zo goed als alles fout en mag dan ook niet meer genoemd worden. De welgeteld drie pluspunten die er te noemen zijn, vallen totaal weg bij de rest van de game. Deze game moet dan ook eigenlijk meteen doen waar hij het best in is, gedeïnstalleerd worden.
3,7
Score
37
Score: 35
  • Pluspunten
  • Geluid
  • Encyclopedia
  • Multiplayer
  • Minpunten
  • Graphics
  • Niet goed uitgebalanceerd
  • De infanterie
  • Niemand online bij multiplayer
  • Te moeilijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Limoenlichtje. Bladibladibla

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren