1. Virtua Fighter 5 (PS3)

Virtua Fighter 5 (PS3)

In 1999 werd Soul Calibur op de Dreamcast gereleased. De game maakte op mij en vele anderen een verpletterende indruk. Ik laat alle redenen daarvoor nu achterwege, want deze zijn al vele malen eerder opgesomd en uitgekauwd. Laten we het erop houden dat de conclusie is gerechtvaardigd deze game te respecteren als zijnde “legendarisch”. Met dit gegeven heb ik met veel passie tegen iedereen die het weten moest verkondigd dat Soul Calibur de beste fighting game was ooit gemaakt. Let wel tot 2003. In dat jaar werd de lang verwachte opvolger uitgebracht. Vier jaar naar dato waren mijn verwachtingen hoog gespannen, omdat dit immers een lange periode is voor het ontwikkelen van een opvolger. Ik herinner me nog het moment dat ik het tweede deel voor het eerst speelde en de enorme teleurstelling die dat teweeg bracht. De opvolger was grafisch een klein beetje opgepoetst, een enkele nieuwe character en dat was het dan. Teleurgesteld was ik, omdat ik jarenlang met eer en geweten de game heb verdedigd tegen iedere onwettende gamer die zijn neus ophield voor de Dreamcast. Teleurgesteld is misschien nog wel te licht uitgedrukt. Ik voelde me verraden. Mijn vertrouwen was beschaamd. Soul Calibur II was slechts een parodie op het eerste gelijknamige deel. Mijn affectie met het fighting-genre werd resoluut verbroken en voor enkele jaren heb ik amper meer een fighting-game gespeeld. Te pijnlijk. Te frustrerend.

Onverwacht in 2007 is mijn weggedrukte liefde herwonnen door een nieuwe vlam. Ze luistert naar de naam ‘Virtua Fighter 5’. Na lang sparen om een PS3 te kunnen kopen, kocht ik met enige aarzeling VF5 voor mijn gloednieuwe console. En mijn jongste liefde is heet, wild, moeilijk en lekker. Ik hou van VF5 en de liefde is wederzijds. En nee, ik ben niet zielig. Enkel oprecht gepassioneerd over een game. Een gevoel welke ik lange tijd niet meer heb gehad en waarbij ik openlijk twijfelde of er ooit nog een game zou komen die dit wederom (net als Soul Calibur destijds) bij me zou weten los te maken.

‘Overdrijf je nu niet een heel klein beetje, Hagedis Jee?’ wil je weten. ‘Nee, beste lezer. Ik overdrijf allerminst en ik zal uitleggen waarom.’

In professionele vechtstijlen zijn tactiek, aanval en verdediging essentieel voor het bereiken van de overwinning. In fighting-games draait het echter bijna altijd slechts op één onderdeel t.w. de aanval. Dit resulteert veelal in dom ‘button bashen’ waardoor iedere vingervlugge onnozele disstrateeg ver kan komen in een game en zelfs de game kan uitspelen op de hoogste moeilijkheidsgraad. En dit allemaal zonder enig gevoel voor stijl en waardering voor de schoonheid van een gevecht. Welnu VF5 straft dit belachelijke gaming-gedrag resoluut af. VF5 vraagt meer. Vasthoudendheid, klasse, inzicht en training worden geëist. Hoeveel games zijn er eigenlijk nog die dat verlangen? VF5 geeft je daadwerkelijk het gevoel een gevecht te hebben geleverd. Heerlijke gewaarwording, want dat is wellicht wel het enige wat een fighting-game moet omvatten.

Alle andere aspecten van de game zijn ook bovengemiddeld. Kleine opsomming: Grafisch erg mooi, realistische fighting-stijlen, aantrekkelijke characters, geen monsters en geen wapens.

‘En dat is alles, beste lezer. Meer is het niet en hoeft het ook niet te zijn. Virtua Fighter 5 is een heus vechtspel met een ijzersterke engine. En zo simpel zou het eigenlijk altijd moeten zijn.’

Ik heb eigenlijk maar één kritiekpunt. De game is kaal en behelst weinig opties. Het bijbehorende boekje vertelt op een ietwat ontspannen wijze dat het vijfde toernooi is begonnen en introduceert alle deelnemers. Na het lezen daarvan wordt duidelijk dat iedere character een trauma of drama heeft te verwerken en van daaruit zijn motivatie put voor het winnen van het vijfde toernooi. Deze introductie vergroot de verbondenheid met de characters en met sommige kan je jezelf wellicht identificeren. Het is daarom erg jammer dat je hiervan helemaal niets terug ziet in de game. Bijvoorbeeld de ‘Quest’ mode stelt namelijk niet de character centraal, maar de gamer die de character bestuurt. Zo moet je Arcade hallen aflopen en alle mede-gamers verslaan. En hoe meer gamers je verslaat, hoe hoger je ranking zult uitvallen. Een flauwe en gemakzuchtige invalshoek, vind ik persoonlijk.

Tevreden houd ik de game in mijn handen beseffend dat mijn liefde eindelijk is hervonden. En mijn trauma genaamd ‘Soul Calibur II’ is definitief verwerkt en niets meer dan een lachwekkend incident. Lang leve SEGA AM2! Lang leve Virtua Fighter 5!

Conclusie en beoordeling

None

Virtua Fighter 5 is een verplichting voor iedere gamer. Moeilijk, rechtvaardig, stijlvol, trainingsarbeid, realisme en zorgvuldig. Alles wat de hedendaagse gamer zou moeten willen.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Gameplay
  • Realisme
  • Snel
  • Intelligent (geen ‘button bashing’)
  • Uitdagend
  • Graphics
  • Minpunten
  • Geen online mode
  • Kaal
  • Weinig opties

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Leuk voor de Naruto-fans, not me. ;)

    Altijd vet als vecht-games er zo goed uitzien…:D

  • Ik koop hier geen PS3 voor, maar als ik er dan toch eentje heb, komt dit wel in mijn collectie. Jammer alleen van de dode stad en het gebrek aan online multiplayer.

  • een teleurstellende dag kwa games

  • bah

  • Als je van niet al te goede games houd, omdat je je er dan te goed door gaat voelen, is dit het helemaal.



    Best een knappe prestatie.

  • I LOVE NARUTO!

  • Niet voor mij !

  • Al had ik een PS3 had ik hem wel gehaald, moet toch nog ergens Naruto: Ninja Revolution 2 voor de Wii scoren…

  • Voor andere mensen is dit inderdaad een 7+, maar voor mij is het gewoon een dikke 8, alleen al omdat de gevechten zo super tof zijn. Online had wel echt veel toe kunnen voegen natuurlijk…

  • Ziet er wel leuk uit, alleen geen game voor mij.

  • Het enige wat ontbreekt is idd de online-mulitplayer, maar voor mij als Naruto fan is deze Game nog meer dan een 8 waard.

  • Niks voor mij.

  • Voor mij is dit spel ook gewoon een dikke 8. Vooral met vrienden die ook bekend zijn met de serie is het enorm leuk om te spelen!

  • Naruto begint ook aardig op melk te lijken ondertussen…

  • Als Naruto fan vindt ik ook wel dat het iets hoger punt mag zijn, :P



    Online multiplayer is helaas jammer, ook mis ik een soort tournament mode. Had heel erg vet geweest. Het verhaal wordt niet echt heel goed verteld. Af en toe wat cutscenes maar merendeel text based en dat is heel jammer. Ook wel jammer dat je wat belangrijke characters mist in de game, maar dat is te overzien.



    Nu hopen op deel 2 en dat deel 2 Naruto covert met de juiste personages en alles wat hierboven staat erin zit. Plus natuurlijk een deel van Shippuuden covert, dat zou heel erg stoer zijn.


  • ik heb em wel gehaald en ben het met de review eens….maar ik vindt het vechtsysteem echt goed passen bij de serie en het werkt heel goed…cker tegen een vriend is het echt supervet:D..voor mij is het cijfer een 8je;)

  • Blijf hem er super vet uit zien.

  • Ik vond het een must-have tot ik hoorde dat de verhaal lijn maar tot de helft ging en er geen online in kwam, dus leuk maar niet voor de volle pont

  • Vond de demo wel leuk en grappig :)

  • In je review kan ik niks vinden over de heel erg vervelende laadtijden na ieder gevecht en filmpje, ik heb mij er erg aan gestoord..

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren