1. LocoRoco (PSP)

LocoRoco (PSP)

In tegenstelling tot anderen speel ik videospellen om mezelf te ontspannen. Bij een MMO hebben veel spelers de intentie om zo snel mogelijk het hoogste level te bereiken. Ik ben niet zo, ik speel zo nu en dan een spelletje om van mijn liefdesverdriet, frustraties en andere moeilijkheden af te komen. Nu zullen de meeste lezers mij voor gek verklaren, want er bestaat nog zoiets als een paracetamol. Maar, het klinkt gek, er is een makkelijkere manier om van die depressie af te komen: LocoRoco!

Mojya: vliegende Bob Marley’s met rastaharen en afstotelijke oogjes. Om te voorkomen dat deze stoute monsters de planeet overnemen, schakelt de planeet de meest ondenkbare hulp in. Het heil wordt gezocht in de schattigste, kleinste bewoners van allen: de LocoRoco.

Om maar even meteen terug te komen op de eerste alinea: je bestuurt in feite de planeet, in plaats van de zorgeloze LocoRoco. Daarvandaan stamt dan ook de naam, want met de L- en R-triggers laat je het beeld respectievelijk naar links of naar rechts kantelen, waardoor de gekleurde slijmbal een kant op rolt. Wanneer je deze triggers tegelijk indrukt, zal je LocoRoco een sprongetje maken. Door deze taferelen manoeuvreer je op verschillende manieren door de level, ook wat de geheime kamers en verborgen beesten betreft.[p]Logischerwijs resteert nu de vraag: ‘wat is een LocoRoco?’ Nou, het is een klein rond wezentje met een mondje en twee ogen dat zich het beste laat omschrijven als een vloeibare blob. Door speciale soorten fruit te eten groeit jouw LocoRoco in omvang. Per level zijn negentien stukken fruit te vinden die uiteindelijk één grote reuzenblob vormen, dit doe je door op de ‘O-knop’ te drukken. Nu kom ik meteen even met de deur in huis vallen: het gekrijs wat de LocoRoco maken, wanneer je ze weer samenvoegt of deelt, is meesterlijk.[p][p]

Uiteraard verloopt de zoektocht naar vrijheid en samenbundeling niet zonder problemen: de Moyja en allerlei zitten je namelijk ontzettend in de weg. Echter, bij sommige momenten moet je met geen vijand in de buurt toch actie ondernemen om door een obstakel te komen. Denk hierbij aan te smalle tunnels waar je grote waterballon niet doorheen kan. De bliksemslag geeft je dan weer de mogelijkheid om met de kleinere balletjes door deze gangetjes te rollen. Een ander voorbeeld is een groot wezen dat alleen wakker wordt wanneer hij door een minimaal aantal LocoRoco wakker wordt gezongen. Meestal zul je dus weer terug moeten om op zoek te gaan naar een stuk fruit, zodat je het minimaal hebt bereikt. Dit heb ik een aantal keer meegemaakt, waardoor ik na lange zoektochten in verschillende kamers terecht ben gekomen. In deze kamers vind je niet alleen een heleboel fruit, maar ook nog eens speciale voorwerpen die nodig zijn voor je LocoRoco-huis. Deze kun je naar je eigen fantasie inrichten. Erg leuk en interessant is dit echter niet. Sterker nog, ze hadden het beter weg kunnen laten. Dat geldt trouwens ook voor de drie minigames, die zijn zelfs zo oninteressant dat ik daar geen woorden aan vuil wil maken.[p]In maar liefst vijf werelden (die ieder acht levels bevatten) kun je naar deze dingen op zoek. Elk level heeft zijn eigen thema, en elke wereld heeft zijn eigen LocoRoco. Zo heb je een ijsthema, waar je lekker snel met een roze bal doorheen glijdt, maar zo heb je ook een level dat zich in de ingewanden van een kikker afspeelt. De levels zijn in ieder geval afwisselend en ontzettend leuk om te spelen, ware het niet dat de LocoRoco hier het grootste aandeel in hebben.[p][p]Het blije uiterlijk van de LocoRoco en de aanstekelijke, infantiele muziek bieden je namelijk een dag vol plezier. Elk thema kent een ander liedje, die negen van de tien keer aanstekelijk werkt en een glimlach op je gezicht tovert. De taal waarin de LocoRoco’s zingen is niet te duiden en verschilt per kleurtje. De ene keer lijkt het gemodificeerd Frans, een andere keer doet het denken aan Japans (het originele gele bolletje) of aan een dronken smartlapper (het zwarte vachtige bolletje). Je krijgt in ieder geval de keuze uit vele LocoRoco’s die allemaal uniek zijn qua uiterlijk, stem en beweging. Een favoriet kiezen is dan ook erg moeilijk, want het zijn jouw kleine digitale vriendjes. Een ander aspect dat voor een hallelujastemming zorgt is het heerlijke, rustige design van de game. Nagenoeg alle levels bevatten felle kleurtjes en knuffelige figuurtjes. Alles verloopt ook soepel en de game kent geen kartelrandjes, haperende bewegingen of vervelende effecten.">Mojya: vliegende Bob Marley’s met rastaharen en afstotelijke oogjes. Om te voorkomen dat deze stoute monsters de planeet overnemen, schakelt de planeet de meest ondenkbare hulp in. Het heil wordt gezocht in de schattigste, kleinste bewoners van allen: de LocoRoco.[p]Om maar even meteen terug te komen op de eerste alinea: je bestuurt in feite de planeet, in plaats van de zorgeloze LocoRoco. Daarvandaan stamt dan ook de naam, want met de L- en R-triggers laat je het beeld respectievelijk naar links of naar rechts kantelen, waardoor de gekleurde slijmbal een kant op rolt. Wanneer je deze triggers tegelijk indrukt, zal je LocoRoco een sprongetje maken. Door deze taferelen manoeuvreer je op verschillende manieren door de level, ook wat de geheime kamers en verborgen beesten betreft.[p]Logischerwijs resteert nu de vraag: ‘wat is een LocoRoco?’ Nou, het is een klein rond wezentje met een mondje en twee ogen dat zich het beste laat omschrijven als een vloeibare blob. Door speciale soorten fruit te eten groeit jouw LocoRoco in omvang. Per level zijn negentien stukken fruit te vinden die uiteindelijk één grote reuzenblob vormen, dit doe je door op de ‘O-knop’ te drukken. Nu kom ik meteen even met de deur in huis vallen: het gekrijs wat de LocoRoco maken, wanneer je ze weer samenvoegt of deelt, is meesterlijk.[p][p]

[p]Uiteraard verloopt de zoektocht naar vrijheid en samenbundeling niet zonder problemen: de Moyja en allerlei zitten je namelijk ontzettend in de weg. Echter, bij sommige momenten moet je met geen vijand in de buurt toch actie ondernemen om door een obstakel te komen. Denk hierbij aan te smalle tunnels waar je grote waterballon niet doorheen kan. De bliksemslag geeft je dan weer de mogelijkheid om met de kleinere balletjes door deze gangetjes te rollen. Een ander voorbeeld is een groot wezen dat alleen wakker wordt wanneer hij door een minimaal aantal LocoRoco wakker wordt gezongen. Meestal zul je dus weer terug moeten om op zoek te gaan naar een stuk fruit, zodat je het minimaal hebt bereikt. Dit heb ik een aantal keer meegemaakt, waardoor ik na lange zoektochten in verschillende kamers terecht ben gekomen. In deze kamers vind je niet alleen een heleboel fruit, maar ook nog eens speciale voorwerpen die nodig zijn voor je LocoRoco-huis. Deze kun je naar je eigen fantasie inrichten. Erg leuk en interessant is dit echter niet. Sterker nog, ze hadden het beter weg kunnen laten. Dat geldt trouwens ook voor de drie minigames, die zijn zelfs zo oninteressant dat ik daar geen woorden aan vuil wil maken.[p]In maar liefst vijf werelden (die ieder acht levels bevatten) kun je naar deze dingen op zoek. Elk level heeft zijn eigen thema, en elke wereld heeft zijn eigen LocoRoco. Zo heb je een ijsthema, waar je lekker snel met een roze bal doorheen glijdt, maar zo heb je ook een level dat zich in de ingewanden van een kikker afspeelt. De levels zijn in ieder geval afwisselend en ontzettend leuk om te spelen, ware het niet dat de LocoRoco hier het grootste aandeel in hebben.[p][p]Het blije uiterlijk van de LocoRoco en de aanstekelijke, infantiele muziek bieden je namelijk een dag vol plezier. Elk thema kent een ander liedje, die negen van de tien keer aanstekelijk werkt en een glimlach op je gezicht tovert. De taal waarin de LocoRoco’s zingen is niet te duiden en verschilt per kleurtje. De ene keer lijkt het gemodificeerd Frans, een andere keer doet het denken aan Japans (het originele gele bolletje) of aan een dronken smartlapper (het zwarte vachtige bolletje). Je krijgt in ieder geval de keuze uit vele LocoRoco’s die allemaal uniek zijn qua uiterlijk, stem en beweging. Een favoriet kiezen is dan ook erg moeilijk, want het zijn jouw kleine digitale vriendjes. Een ander aspect dat voor een hallelujastemming zorgt is het heerlijke, rustige design van de game. Nagenoeg alle levels bevatten felle kleurtjes en knuffelige figuurtjes. Alles verloopt ook soepel en de game kent geen kartelrandjes, haperende bewegingen of vervelende effecten.">

Conclusie en beoordeling

None

Met andere woorden: LocoRoco is een verplichte aankoop voor iedere PSP-bezitter. Grafisch is de game uniek van soort en op het gebied van audio wist de game mij een infantiel gevoel te geven. LocoRoco is hierdoor voor mij geen game, maar een ervaring geworden.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Supervrolijk
  • Schitterende, unieke stijl
  • Verfrissend en origineel
  • Minpunten
  • Minigames zijn stom
  • LocoRoco-huis is nóg stommer

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Mortal Kombat vs. Marvel xD

  • Ohnee, niet nog een deel. Stuur dat geld naar een arm land ofzo..in plaats van al die centen te verspillen aan de ontwikkeling van deze bagger.



    En overigens: de tv-serie vond ik wel goed. En dan heb ik het niet over de cartoonserie natuurlijk:p

  • Beter doen ze het dan zonder DC Universe, want is echt geen succes.

  • PSX Extreme 8.4

    IGN 7.5

    1UP 7.5

    GameSpy 7.0

    GameDaily 8.0

    Giant Bomb 10.0

    ZTGameDomain 8.4

    Cheat Code Central 7.6

    GamePro 8.0

    Gametrailers 7.4



    Niet slecht helemaal niet slecht, dus geen succes? Ze halen gemiddeld veel betere cijfers dan de laatste MK games.










  • ze moeten back to the roots….kneiterharde actie arcade style….

  • gooie shit hoor

  • geef het aan tecmo die hebben tenminste een goed vecht systeem die zullen er een echt goed spel van maken vooral met Goro

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren