1. The Legend of Zelda: Twilight Princess (Wii)

The Legend of Zelda: Twilight Princess (Wii)

Eigenlijk zou ik hier moeten beginnen met een prachtig stukje tekst waarin ik op haast poëtische wijze beschrijf hoe Epona over de groene velden van Hyrule raast. Een prachtige zonsondergang die laat zien dat de avond nadert, een zwaard dat schittert in het maanlicht. Over een jonge krijger in groene kledij die het koningkrijk Hyrule probeert te redden van een duistere macht. Eigenlijk zou ik dat moeten doen, omdat het om de nieuwe the Legend of Zelda gaat, toch? Laat ik daar nou eens geen zin in hebben. Ik ga dit stukje tekst niet alleen gebruiken om wat zweverig te praten over een fantastische game. Deze combinatie van letters die in leesbare woorden gaan veranderen moet iets worden waarin het duidelijk wordt waarom ik dit spel zo mooi vindt, waarom ik dit videospelletje zo kan waarderen. Om het wellicht te verduidelijken, het moet van mij zijn. Zodat de populatie kan zeggen “kijk, dat vindt deze individu van The Legend of Zelda Twilight Princess”. Om deze taak te voltooien moet ik net zoals iedereen die iets schrijft over een bepaald onderwerp, beginnen bij het begin.

Er was eens een game genaamd the Legend of Zelda Link’s Awakening. Dit spelletje was voor zijn tijd zwaar indrukwekkend en zorgde er voor dat gamen mijn favoriete hobby werd. Ik zou wel een alineatje vol kunnen krijgen over hoe goed die game wel niet was, maar ik wil jullie fanboy achtige perikelen besparen. Het gaat er om dat ik sinds Link’s Awakening alleen maar respect heb voor de reeks en met elke nieuwe deel is dat respect gegroeid. Dat ondanks terugkerende elementen zoals bepaalde wapens, kerkers en de triforce Zelda fris blijft. Zo zie ik dat, maar buitenstaanders vinden dit moeilijk te begrijpen. Op zich kan ik dat best begrijpen; als je nog nooit een Zelda game hebt gespeeld dan kijk je nogal sceptisch naar de games. Weer een jongen gehuld in groene kleren en puntmuts, die een land moet doorkruizen vol kerkers om voorwerpen te vinden die het land kan redden. Daar komt ook nog bij, dat bepaalde gebieden bekend uit Ocarina of Time weer hun opwachting maken. Wat maakt Twilight Princess dan anders en nog belangrijker: wat is er dan zo goed aan?

The stuff

Allemaal goede vragen natuurlijk en hopelijk kan ik ze beantwoorden. Laat ik beginnen met dat Twilight Princess aan voelt als een droom. De Amerikanen noemen dat ‘the stuff that dreams are made off’. Je kent het wel. Een simpele jongen die verkozen word door de goden om het kwaad te bevechten. Hoe verder je komt, hoe meer vaardigheden je ontwikkelt en je ontvangt ook meer wapens om te hanteren. De avonturen die je tijdens de reis beleeft kun je alleen in je dromen tegenkomen. Maar de Zelda games hebben de klasse om van die droom iets echts te maken. Niet echt echt, maar het geeft jouw de illusie dat je daadwerkelijk een onderdeel bent van de spelwereld. In Twilight Princess wordt dit ook versterkt door de meer realistische grafische stijl die we kennen uit Ocarina of Time. Ergens ben ik blij dat Nintendo weer heeft gekozen voor deze stijl. Begrijp me niet verkeerd, Twilight Princess zijn voorganger the Windwaker was grafisch gezien een juweeltje en ik hoop dat we in de toekomst nog een keer mogen genieten van zulke grafische hoogstandjes. Maar het voelt gewoon goed om Link als een wat meer realistisch ogende 16 jarige te zien, die zijn vijanden met een sprong aanval te lijf gaat. Vooral bij Moblins, want wat zijn die gasten toch verschrikkelijk lelijk.

Twilight wereld

Niet aan de werkelijkheid gebonden is de Twilight wereld. Een zwart/gouden wereld waarin licht niet bestaat en monsters het voor het zeggen hebben. Het volk van Hyrule kan niks beginnen omdat de schaduwwezens veel te sterk zijn. Daar komt ook nog bij dat de bevolking in deze wereld gedoemd is om rond te dolen als geesten. Onze held Link verandert niet in een schim van zichzelf, maar in een wolf. Omdat hij is gekozen door de goden heeft hij wel de kracht om het op te nemen tegen de Twilight en zijn monsters. Als wolf gebruikt hij zijn klauwen en tanden om zijn tegenstanders aan stukken te scheuren. In deze vorm heb je trouwens meer opties tot je beschikking. Zo kan Link zijn zintuigen gebruiken om verborgen voorwerpen te kunnen vinden zoals rupees, hartjes of zelfs geheime grotten. Belangrijker is dat je geuren kunt oppikken. Ben je naar iets opzoek, dan kun je je zintuigen gebruiken om het te vinden, waar het ook is of hoe hard het ook stinkt. Wat ook erg handig is dat je als wolf veel sneller te voet bent dan als mens. Dat is opzienbarend te noemen, aangezien je in deze vorm een passagier aan boord hebt. Haar naam is Midna.

Kreng

In het begin was ik dan ook niet erg gecharmeerd van Midna. Ze hielp Link wel uit de gevangenis en ze heeft de mogelijkheid om je als wolf naar bepaalde punten te warpen, maar dat is ook de enige reden waarom ik haar kan verdragen. Haar manipulatieve karakter en minachtende gelaatsuitdrukking deden mij denken aan een lerares waar ik een enorme hekel aan had. Zij vond mij ook niet bepaald aardig dus dat scheelt. Zo is de relatie tussen Link en Midna ook. Niet dat Link iets te vertellen heeft: hij praat nog steeds niet. Hij laat wel zien dat hij emoties heeft en produceert geluiden zoals een schreeuw wanneer hij pijn heeft en hij zucht nog wel eens. Er zijn mensen die zich storen aan het feit dat Link nog steeds niet is voorzien van stemgeluid. Ik ben er blij om. Ik heb genoeg games gespeeld die zeer goed waren maar waar het stemgeluid van de personages me behoorlijk tegenvielen door slechte stemacteurs of teksten zonder enige betekenis. Dus laat Link maar lekker zijn mond houden, ik vind het prima. Het zwijgen zorgt er wel voor dat Nintendo Midna later in de game een ander gezicht geeft. Zij blijkt helemaal geen gemeen duiveltje te zijn, ze is veel menselijker dan je zou denken. Zij ook is opzoek naar een manier om haar wereld te redden en vraagt Link dan ook netjes of hij haar wil helpen. Vanaf dat moment laat ze veel meer los en begin ik haar steeds meer te waarderen. Een kreng is ze dan allang niet meer; ze is vele malen duidelijker en behulpzamer dan die bitch van een lerares ooit was.

Gamecube naar Wii

Alle fans verheugden zich op de laatste grote titel van Nintendo op de Cube, maar het spel kwam ook uit de op de nieuwe spelcomputer van de Japanse gigant, de Wii. “Dat kan toch helemaal niet, een Gamecube game porten naar een spelcomputer met een controller in de vorm van een afstandsbediening!” schreeuwden de mensen. But oh ye of little faith, het is wel mogelijk en de game is er alleen op vooruit gegaan. Met de Wiimote en nunchuck bestuur je onze held en het voelt heel logisch aan. Je gebruikt nog steeds een controlstick om Link te besturen, maar via het subtiel zwaaien van je Wiimote gebruikt Link zijn zwaard. Dat gaat zonder problemen en werkt prima. Maar wat er werkelijk op vooruit is gegaan is het gebruiken van lange afstandswapens. Denk maar aan de boemerang, pijl en boog en de clawshot. Wanneer je één van deze wapens kiest verschijnt er een cursor en met de Wiimote beweeg je het zeer soepeltjes. Ik was onder de indruk hoe precies de nieuwe controller werkt. Ik heb het spel ook een stukje op de Gamecube gespeeld en ik kan me tijdens het richten prima uit de voeten met de controlstick, maar ik zou mijn Wiimote niet willen inruilen voor de Gamecube controller. Met de Wiimote werkt het spel netzo goed, misschien zelfs beter.

Probleem?

Althans, dat is mijn persoonlijke mening. Natuurlijk blijft Twilight Princess een Gamecube game met later toegevoegde Wii opties. Ja, de graphics zijn op de Wii precies hetzelfde op de Cube, maar wat is dan het probleem? Beide versies zijn prachtige games die je blind kunt aanschaffen. Beide versies zijn geweldig. Ik zeg dit omdat ik genoeg mensen heb gehoord die vanaf het begin zeurden dat de Wii versie niet kon werken en gewoon aan het zoeken waren naar imperfecties. Dat soort mensen moet je dan ook negeren en je moet gewoon je eigen conclusies trekken. Of je nu met een cube controller of Wiimote kerkers onderzoekt, het maakt echt helemaal niks uit. Overigens, over kerkers gesproken: in Twilight Princess zijn er weer een aantal leuke dingen bedacht. De eerste verrassing kwam dan ook in de vorm van een oude bekende van me, de Iron Boots. Je moest het schoeisel gebruiken om via magnetische muren die in de tweede kerker aanwezig is, andere plekken te bereiken. Of wat dacht je van de vijfde kerker, wat eigenlijk geen kerker is? Het is een vervallen landhuis op een gebergte, waar een ijzige kou heerst. Met een nieuw wapen in je bezit moet je er doorheen zien te komen door ook gebruik te maken van verscheidene kanonen.

Monsterlijk

Het is dan ook mijn favoriete kerker. De manier waarop je nieuwe paden moet openen en gebruik maakt van bepaalde voorwerpen is echt leuk bedacht. Zo kan ik nog wel eeuwig doorgaan over andere kerkers zoals City in the Sky, maar ik wil met jullie hebben over de eindbazen. Daar speel je een Zelda game ook voor, om de eindbazen die je aan het einde van de kerkers tegenkomt te verslaan. Zoals gewoonlijk moet je via de gebruikelijke Zelda methode te werk gaan. Het wapen dat je hebt verovert in de betreffende kerker speelt een grote rol in de strijd. Wat ten opzichte van andere Zelda’s is veranderd tijdens deze gevechten is dat deze nu bestaan uit meerdere rondes. Dit is absoluut een verbetering, gezien de gevechten meer episch aanvoelen. Om een voorbeeld te geven, in de derde tempel neem je het op tegen een kluitje tentakels met een oogbal die alle kanten oprolt. Dat lijkt zo, want wanneer je het oog vaak genoeg hebt geraakt met je zwaard blijkt het een enorme zeeslang te zijn! Daarna is het de bedoeling om het beest achterna te zwemmen en probeer je wederom de oogbal te raken, die nu in zijn nek zit. Dit klinkt heel simpel, maar als je ziet hoe klein Link is tegenover dit groteske beest... maak je borst maar nat. Er zijn nog meer eindbazen die erg tof zijn, al moet ik eerlijk zeggen dat er ook eentje tussenzit die zwaar telleurstelt. Maar gelukkig blijft het ook maar bij één zwak monster, de andere monsters die je de weg versperren zijn van een hoger niveau.

Er omheen draaien

Zo kan ik nog wel alineas doorgaan over welke nieuwe wapens hun opwachting maken, dat Telma eigenlijk geen kans maakt bij Renado, dat het weerzien met de Gorons en Zora’s geweldig is of dat het enige minpuntje aan de game is dat er geen gebruik is gemaakt van orchestrale muziek, wat eigenlijk ook niet echt een minpunt is omdat de muziek zonder enige orchestrale invloeden nog steeds geweldig is. Laat ik er gewoon niet om heen draaien: the Legend of Zelda Twilight Princess is een fantastische game die je gewoon moet spelen en beleven. Tot op heden heb ik nog steeds geen adventure gespeeld die kan meekomen met de klasse die de reeks keer op keer toont. (Misschien, misschien als Capcom een zekere wolf ook naar de Wii brengt...) En dat de game na zoveel delen nog steeds fris en fantasievol uit de hoek kan komen is alleen maar bewonderingswaardig te noemen. Daar komt bij dat deze Wii versie laat zien dat een groots avonturenspel ook uitstekend te spelen is met een controller die op een afstandsbediening lijkt. Dat zijn twee vliegen in één klap. Ja Nintendo, jullie hebben het nog steeds in de vingers, het maken van een klassieker. Daarom verheug ik me nu al op het nieuwe avontuur van Link!

Conclusie en beoordeling

None

Nu kan ik dit conclusiehokje een prachtige conclusie en opsomming realiseren waarin ik nogmaals benadruk dat Twilight Princess een werkelijk fantastische game ervaring is en dat als je die game niet speelt je niet geleefd hebt, maar het is veel makkelijker om jullie te verwijzen naar mijn persoonlijke score. Dat beantwoordt jullie vragen mag ik hopen?
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • Grafisch sterk
  • Wiimote + Nunchuck werkt echt goed
  • De kerkers
  • Eindbazen top
  • Grootsheid Hyrule
  • Midna
  • Minpunten
  • Heel stiekem toch het ontbreken van orchestrale muziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik ben benieuwd, ben nog niet echt geboeid

  • Ben zo benieuwd hoe deze game zal gaan uitpakken!

  • mwoh…

  • Ben erg benieuwd, ik vind het erg goed klinken. Een game met een goed verhaal is een must-have voor mij.

  • ik weet nog niet percies wat ik er van moet verwachten maar het lijkt me tog wel een heel goede game worden.

  • sounds good

  • als de makers het verhaal niet goed uitwerken hebben ze een probleem, want dan zou het wel eens heel slecht gaan kunnen verkopen

  • zie er al naar uit

  • Heb hier erg veel zin in….Fahrenheit was imo een ondergewaardeerde game!

  • zijn wel ontzettend mooie graphics!!

  • Het spel is gericht op een enkele speler, er zit dus geen online multiplayer in verwerkt.

    Lame…

  • Lijkt erg tof spel :D

  • Ik hoop dat er een demo komt die het spel goed weergeeft. Het lijkt me heel tof.



    Btw dat er geen online play zit is echt niet lame, beter een fatsoenlijke singplayer dan slegte multiplayer.

  • Erg aparte game… Maar als ik een PS3 had had ik hem wel gehaald.

  • cker nice van die gasten! ik heb wel zin in deze game!

  • weer eens wat orgineels, ik ga deze zeker halen!

  • Volgens mij wordt deze echt spr vet!

  • Wat ik tot nu toe heb gezien en heb gehoord is de game vet kwa verhaal het is weer us wat anders!



    Maar even zien hoe het uitpakt dat sowieso.



    Heavy rain nice:D



  • Ik kan niet wachten. De enige echt goede adventure voor de consoles (ook al is het een PS3 exclusive)

  • een game zonder online multiplayer…



    komop zeg, ik vind dit echt niet meer kunnen hoor.

    Geen multiplayer dan mag ie ook niet voor de volle prijs in de winkels liggen vind ik.. 20 euros MAX!


Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren