1. The Legend of Zelda: Twilight Princess (NGC)

The Legend of Zelda: Twilight Princess (NGC)

Het gevoel van toen

Een maand geleden, acht jaar na het spelen van Oot, begon ik mijn nieuwe reis door Hyrule, niet wetend waar het mijn mening over Zelda heen zou brengen. Helaas was me eigenlijk vanaf het begin al wel duidelijk dat dit spel niet het gevoel zou opwekken dat Oot bij me deed.

The Ocarina Of Time is ook voor mij een van mijn favoriete games ooit. Destijds toen ik OoT mocht spelen, was het 1999 en was ik 15 jaar oud, en beleefden mijn anderhalf jaar jongere broertje en ik al een jaar lang werkelijk een uitgekomen gamersdroom door onze langgewenste Nintendo 64 eindelijk in ons bezit te mogen hebben. We speelden en genoten van werkelijk elke aangekochte game, zelfs een spel als Carmageddon64 kon ons een lach op het gezicht laten toveren omdat het zodanig wanstaltig was dat het voor ons weer humor werd. Maar alle spellen die we hadden , goed en slecht, werden abrupt maanden nauwelijks meer gespeeld toen we Oot van een vriendje leenden. Je rolde als betoverd door dit niet eens zo moeilijke spel heen, en als je uitgerold was wist je dat je dit spel nooit meer zou kunnen vergeten. Daarvoor was de wereld en de zich daarin bevindende legenden en verhalen te intrigerend, de sfeer te indrukwekkend en de gameplay te vernieuwend...

Twijfels

Dagenlang ben ik al aan twijfelen over hoe ik mijn recensie over deze Zelda zal gaan schrijven. Het spelen en ervaren van de The Twilight Princess is namelijk een bevreemdende en teleurstellende ervaring voor me geworden, terwijl de game werkelijk schittert van kwaliteit.

The Twilight Princess is een herhalingsoefening, maar zou dat betekenen dat ik er niet van zou kunnen genieten? Nee hoor, want genoten heb ik van deze game. Echt. De kippenvelgolfjes waren er weer, af en toe kwamen ze langs, soms ....

De start en de schaduw

De vriendelijke en onschuldige dorpsjongen genaamd Link heeft aanvankelijk geen benul van zijn naderende heroische toekomst, maar dat besef ontluikt al vrij snel als een zich diep in het bos bevindend kwaad kinderen kidnapped die wonen in Link's vredige dorpje. Via de beschermgeest van het bos komt Link er achter dat hij de aangewezen persoon is om de mysterieuze dreigende gloed te verkennen die bezit heeft genomen van het gedeelte van het bos waarnaar ook de dorpskinderen zijn ontvoerd. We zitten nu nog vroeg in het spel, en in die gloed bevind zich de eerste opzienbarende verassing. Het blijkt dat er een parallele wereld bestaat naast het normale Hyrule, waarin Link de gedaante van een wolf aanneemt. In het begin voelt dit wolfzijn wel leuk, als je net de schaduwwereld hebt betreden en je begeleid wordt door het schattige sarcastisch demonische persoontje genaamd Midna. Later gaat het betreden van de schaduwwereld aanvoelen als een er prachtig uitziende maar ietwat verplicht aanvoelende oefening, niet te lang durend en de weg vrijmakend voor verdere en interessantere avonturen te menselijke voet. Gameplaymatig gezien vind ik de waarde van deze wereld dus verwaarloosbaar. Helaas vind ik dat ook voor het spelen als de Wolf. Hoewel je er als wolf te gek uitziet ,sneller bent en zo en nu dan je otnvoerde vrienden kan ontsporen danzkij je reukzintuig, levert het spelen als Wolf weinig veranderingen op. Je krijgt een handige speciale aanval erbij, wat later de enige blijkt te zijn. Ik begrijp dat de makers een balans wilden houden tussen mens en wolf, maar ze hadden de wolf best wat sterker mogen maken want in dit geval speel je nauwelijks met hem. De kerkers speel je dan ook allemaal in mensvorm, wat echt niet anders kan aangezien een wolf geen wapens als een pijl en boog kan hanteren. Het voelt een beetje als een gemiste kans, een gemiste kans op werkelijke vernieuwing.

Complex

Na deze kennismaking met de schaduwwereld speel ik de eerste kerker uitgespeeld en kom ik er definitief achter dat ik lijd aan een ' Ocarina Of Time Complex'. Natuurlijk is de eerste kerker bedoeld als eerste stapje op de kerkerladder, maar elke opeenvolgende kerker bevestigd wat ik al vreesde: Ik ben dit spel ontgroeid. De puzzels en opzetten van de kerkers vond ik meestal behoorlijk voorspelbaar, hoewel er overigens ook zeker een paar hele vernuftige uitzonderingen op de regel te noteren vallen. De eindbazen versloeg ik met bijna verveeld gemak en gaven me niet het gevoel mee een kerker' overwonnen' te hebben. Nee, ik had alweer een kerker doorlopen. Na de absolute eindbaas kon ik zelfs stellen: ik heb deze hele game tot lichte ontsteltenis van mezelf bijna op de automatische piloot doorlopen. En dat is normaliter vaak niet erg, want in Zelda loop en reis je nou eenmaal veel. Vaak is dat ook heerlijk om te doen, aangezien er genoeg te bewonderen is in Hyrule . Mijn punt is dat ik nou eenmaal van een game verwacht dat het me op de proef stelt, en dat was grotendeels niet het geval. Nee, ik had het bijna allemaal wel eens eerder gezien. De wat oudere geoefende gamer zal zich misschien wel kunnen herkennen in dit verhaal. Ik bedoel , vroeger speelde ik alles tot Carmageddon64 aan toe, als een baby die al het toegeschoven voedsel naar binnenwerkt puur om te overleven. Als puber speelde ik elke woest aangekochte game puur om de verveling te overleven. Het was het perfecte roesmiddel, televisie aan, hup en gaan met dat virtuele bestaan. Maar ik ben nu verder in mijn leventje en games hebben daarin een kleiner plaatsje gekregen....

paradox !

Het tergt me gewoon dat ik me gedwongen voel zo kritisch over zo'n geweldige game te schrijven. Lijden aan een Ocarina Of Time Complex is dan ook niet makkelijk, dames en heren. Ik heb deze game uiteindelijk gewoon meer dan 70 uur gespeeld, al kan je 20 uur daarvan rekenen tot ' geilerij ' , de vaak briljante graphics laten je meer dan eens versteld staan en tig keer stond ik weer ademloos rond te kijken naar wat mijn Gamecube nu weer presteerde.De lichteffecten zijn heel nadrukkelijk aanwezig in het hele spel, en de diepte en kracht van de kleuren zijn simpelweg overweldigend. Ook zijn details als diertjes en bloemetjes in sommige werelden gewoonweg om te knuffelen zo mooi, Zora's domain en de watervallen in het bos heb ik uit bewondering dan ook nog meerdere keren bezocht terwijl ik er niks meer te zoeken had. Verder speelt de game weer heerlijk, heb je meer wapens dan ooit en is het vechtsysteem zelfs nog wat uitgebreider dan in Oot. Maar toch, hoe kan je ongeneerd liefhebben als je gedachten steeds afdwalen naar je vorige geliefde? Zoals ik ervaarde bij het betreden van het in Oot door mij geliefde Kakariko Village , het in Oot japanse ogende rustieke dorpje was gedegradeerd tot een muffig woestijnstadje dat regelrecht gekopieerd bleek te zijn uit een willkeurige Cowboyfilm! 'Dit is geen vernieuwing', dacht ik, 'dit is een stijlwijziging die me absoluut niet kan bekoren!'. Een psychiater zou me waarschijnlijk adviseren om op te houden met schrijven over The Twilight Princess, aangezien mijn Oot-complex het vermogen ongeneerd te kunnen genieten van een 3D Zelda heeft aangetast en me met allerlei tegenstrijdigheden en teleurstellinkjes confronteerd. Ik beleef dit absoluut als irritant, geloof me!

Conclusie en beoordeling

None

Helaas. Het is me een onmogelijke opgave gebleken een genuanceerde informatieve recensie over The Twilight Princess te schrijven vanwege mijn Oot-complex. Deze game is een prachtig gevarieerd en duidelijk met liefde gemaakt avontuur dat me tot mijn verdriet nauwelijks heeft kunnen betoveren omdat het me niet heeft kunnen verassen. Laat ik het hier bij houden. Argh!
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Epische sfeer
  • prachtige wereld
  • geweldige graphics
  • Wapens
  • Minpunten
  • te makkelijk voor me

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • niets voor mij, geef mij maar de films

  • Ik kan echt niet wachten. Het deel op de xbox was geweldig imo, dus laat maar komen :D

  • Ik heb het origineel nooit gespeeld, maar vond de Darkness geweldig. Kom maar op.

  • een filmgame, dat kan snel bevooroordeeld worden, maar we zullen zien

  • Voor de mensen, het orgineel was moddervet.



    Btw. voor de redactie, heet de game niet Dark Athena in plaats van Dark Arena ?

  • Escape from Butcher's Bay was echt een meesterwerkje, hopelijk wordt deze even vet of zelfs nog vetter! :-)

  • Ziet er goed uit, en als je je er nog langer mee kan vermaken…..nog beter!! :D

  • ja idd, niks voor mij

  • Da's ook niks voor mij hoor XD

  • Hier zat ik niet echt op te wachten.

  • bagger game nee dank u wel voor deze super game!

  • deze moet ik hebben

  • zker kopen

  • Dit is niet echt een must have ofzo…

  • Heb et origineel voor 2 euro paar weken trug opgepikt.. nog nooit gespeeld.. zal et ns doen :P

  • Het werd geen re-make meer toch?

  • omg omg omg!!!!!



    neej, het is gewoon een nieuwe campaign van een 10tal uur, maar daar wordt dus escape from butcher bay met opgefriste graphics aan toegevoegd.

  • HEBBE HEBBE HEBBE HEBBE!!!..

  • Geweldige game. En 10 uur extra, de meeste games die nu uitkomen komen niet eens aan de 10 uur.

  • Escape form Butcher Bay was echt geweldig! Die mogen ze van mij sowieso al uit brengen met nieuwe graphics, dat er dan ook nog 10 uur bij komt is echt een godsgeschenk ;)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren