1. Burnout: Revenge (X360)

Burnout: Revenge (X360)

Onschuldige buschauffeurs leggen het loodje, zichtbare krassen op je glanzende bolide, een ongeluk waarbij honderden mensen om het leven komen, onrealistische snelheden bereiken en ongecompliceerd racen. Dit zijn allerlei elementen die centraal staan in Burnout: Revenge, de eerste arcade-racer voor de Xbox 360 waar het maar om één ding draait: je tegenstanders op een gruwelijke manier laten crashen, dit met óf zonder behulp van onschuldige medepassagiers. Deze nieuwe telg verscheen al eerder voor de PS2 en Xbox, maar onderging in de stal van ontwikkelaar Criterion een metarmorfose, met als gevolg: een next-gen Burnout die zijn weerga niet kent.

Hoewel ik van nature totaal geen raceliefhebber ben, kon deze vierde Burnout mij toch bekoren. Waarom? Omdat het niet om het racen gaat, wat in normale racegames een vereiste is, maar om zoveel mogelijk slachtoffers te maken, of het nou rivalen zijn (de game doet zijn naam eer aan) of onschuldige personen in oude karren zijn. Door deze taferelen word je beloond met boost, een element waardoor het mogelijk is om onbesuisde snelheden te bereiken; mocht je deze boost lang met de A knop ingedrukt houden zonder te crashen, dan word je beloond met nog meer boost, en nog meer, en nog meer, totdat je eenmaal niet meer kunt. Want ja, je moet toch een keer crashen, of niet?

Een anti-racer als ik lukte het in ieder geval vrij aardig, maar gelukkig kreeg ik niet alleen boost door andere mensen neer te halen. O nee, ik maakte het nog veel bonter. Zo kreeg ik meer boost door lekker te gaan spookrijden, driften, vliegen en door de nieuwste toevoeging: Traffic Checken. Je kunt nu namelijk gewoon het verkeer dat in dezelfde richting als jij rijdt van de weg af rammen. Dat betekent dus dat je aan die kant van de weg de auto’s niet meer hoeft te ontwijken. Dat maakt het onwerkelijke snelheden-verhaal een beetje compleet. Door deze tal van manieren om boost te krijgen kreeg ik een aantal keren een gouden medaille en een betere quotatie, hoewel het niet erg moeilijk was, want de instapdrempel van Burnout: Revenge ligt niet zo torenhoog.

De gouden medailles waar ik het net over had, kun je verdienen in allerlei modi. Hetgeen waar deze nieuwe telg om bekend staat: een scala aan modi die geen moment vervelen. Een minpunt is natuurlijk dat zowel de Xbox als de PS2-versie al deze modi bezitten. Toch is deze 'port' niet een simpele remake of uitbreiding, dat merk je bijvoorbeeld in de opzet van de hoofdmodus. Die is nu in negen verschillende 'stages' verdeeld. In deze zogenaamde World Tour modus krijg je de mogelijkheid om van een groentje een regelrechte snelheidsmaniak te worden. Dit gaat van een normale race tot traffic attack (laat zoveel mogelijk verkeer crashen), van road rage (laat zoveel mogelijk tegenstanders crashen) tot eliminator (de laatste ligt er het volgende rondje uit) en van burning lap (haal op tijd de poortjes door te boosten) tot crash (veroorzaak een zo groot mogelijk verkeersongeluk). Met andere woorden: de verkeersmaniak heeft weer genoeg te doen. Ikzelf wist bij alle modi snel de gouden plak te claimen, iets wat zeker jammer is in Burnout: Revenge.

Wat gelukkig wel weer een uitdaging is, zijn de spelers op Xbox Live. Het online racen draait als een zonnetje en ik heb al veel plezier gehad met het slopen van vooral Amerikaanse gamers. Maar zo zijn er nog veel meer modi waarmee je je agenda kunt volkrijgen, maar hier ga ik in deze recensie niet verder op in, daar zul je zelf achter moeten komen.

Waar ik wel verder op in ga, is het audiovisuele aspect. Doordat de game niet echt voor de Xbox 360 bedoeld was, kunnen we natuurlijk milder zijn tegenover Criterion. Maar wat ze alsnog in zo’n korte tijd op je scherm hebben weten te toveren, is werkelijk fenomenaal. Vliegende auto’s, onderdelen, rook, stof, alles is even prachtig vormgegeven en dit alles wordt op een spectaculaire filmische manier gepresenteerd, ook de gebieden waarin jij als een maniak tekeer gaat, zijn prachtig omgeven met duidelijk oog voor detail. Dit grafische aspect wordt ook nog eens versterkt door de vette muziekgeluiden: het rinkelende glas, schurend metaal, de piepende banden, en de veertig muziek tracks maken Burnout: Revenge tot een zeer sterke game. Helaas komt er na zon ook weer regen, en dus een kanttekening: door het sterke audiovisuele aspect kent de game afschuwelijk lange laadtijden, iets waar de Xbox 360 spelers zich dood aan ergeren, waaronder ik.

Conclusie en beoordeling

None

Persoonlijk ben ik niet van de racegames, maar Burnout: Revenge heeft daar duidelijk verandering in gebracht. Het is namelijk voer voor zowel de echte racefanaat als een anti-racer als ik. Waarom dat kan, is voor mij nog vrij onduidelijk. Ik denk zelf dat Revenge gewoon een ander concept heeft dan andere racegames: irreëele snelheden en fenomenale crashes zijn denk ik de dingen die de game tot een waar succes maken. De Xbox 360 versterkt dit met de pracht en praal en dat zette mij er wellicht toe om het te spelen. Ondanks dat het gewoonweg een eitje is.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Audiovisueel zéér sterk
  • Snel, sneller, snelst
  • Ongelofelijke crashes
  • Online is een waar spektakel
  • Minpunten
  • Beetje makkelijk
  • Korte levensduur
  • Afschuwelijke laadtijden

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik vond patapon echt geweldig, dus daar stem ik op. God of War is natuurlijk ook erg vet.

  • Patapon is leuk, God of War is leuker… Maar de absolute meester is Final Fantasy VII Crisis Core. Heerlijk nostalgisch, maar bovendien gewoon een zeer solide game.

  • God of war was te zalig, patapôn wwas een teleurstelling en Locoroco 2 teveel van hetzelfde…

  • Patapon is ook mijn favoriet. Enorm vermakelijke game!

  • god of war, oh yeah, lkkr hack en slashen

  • god of war duidelijk gewoon

  • God of war is echt nice :)

  • God of War,al zijn de andere ook niet mis.

  • Pata pata patapon uiteraard. Het deuntje zal zoiezo nooit meer mijn brein in levende toestand verlaten. Wat een geweldige game!

  • God of War

  • God of War, lijkt me wel duidelijk!

  • Ik weet het nog niet, denk dat Star Ocean mijn stem gaat krijgen.

  • God of War!!

  • Crisis Core: FF VII.



    Wat een heerlijk spel zeg, doet me terug denken aan de tijd dat ik FF7 speelde op de PS1 8]

  • Patapon!

  • GoW !

  • God of War, hoewel Patapon/Locoroco ook heerlijk origineel zijn!

  • Crisis Core: Final Fantasy VII. De PSP is naar mijn menign nog steeds een flop qua games. Deze springt er dus duidelijk uit.

  • Patapon is geweldig!

  • God of war: Chains of Olympus!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren