1. Okami (PS2)

Okami (PS2)

Okami is een game die mij vanaf het begin af aan al aansprak. Ik werd destijds betoverd door de grafische kwaliteiten van de game en de potentie die ervan leek af te spatten. Na een hele lange tijd wachten werden we dan eindelijk beloond met het kunststukje Okami, waarover ondergetekende nu vol passie zijn oordeel zal vellen.

De laatste tijd is de gameindustrie een beetje ondergekalkt met “inferieure” games (in mijn ogen dan). Men durft tegenwoordig niet meer een originele game uit te brengen en als gevolg daarvan krijgen we het ene na het andere vervolg. Vroeger was elke franchise in principe nieuw, mocht het een hele goede game zijn en had het ook commercieel succes, dan verkreeg het vaak grote faam. Gamers hadden de naam daardoor in hun hoofd zitten en deinsden niet terug het daaropvolgende vervolg te kopen. Immers, een nieuwe game moet nog faam op bouwen en de conservatieve gamertjes leven vaak onder het motto “wat de boer niet kent, dat vreet hij niet”. Zo waren veel ontwikkelaars min of meer gedwongen om van elke succesvolle serie een vervolg te maken en moesten originele, nieuwe titels het daardoor ontgelden. Kijk maar bij de titels van EA, zoals FIFA. Die serie gaat al sinds 1996 ongeveer mee, waar elk jaar meer een kleine update leek dan een daadwerkelijk nieuwe game. Om van de Tweede Wereldoorlog shooters nog maar niet te spreken, die in grote massa’s over ons heen worden gegoten en waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Gelukkig bracht Clover Studios, ook wel bekend van Viewtiful Joe, ook een hele originele titel, Okami uit. Niks vervolg, een nieuwe game, een nieuw concept, nog nooit eerder uitgevoerde graphics en doordrenkt van Japanse mythes en legendes met een daaraan toegevoegd eigen tintje. Het mooiste hieraan is, dit heb je nog nooit gezien en een hele mooie onbekende reis staat op je te wachten.

De wolvengod

De hoofdpersoon van dit spel is een wolf genaamd Amaterasu. Dit wolfje is niet zomaar een wolfje, maar een ware wolvengod. We gaan 100 jaar terug in de tijd, waar een klein dorpje genaamd Kamiki Village werd aangevallen door de kwaadaardige, achtkoppige slangendemoon genaamd Orochi. Orochi bleek een meedogenloze opponent en bleek heel lastig te verslaan. Uiteindelijk zijn de witte wolf Shiranui en zijn strijdmakker Negi het gelukt om hem te verslaan en te verzegelen met het zwaard dat de ondergang van de demoon verzorgde. 100 jaar later trekt een dwaas het heilige zwaard uit de grond en komt de duivelse Orochi weer op vrije voeten. Nog wel genesteld in zijn grot, weet de demoon een vloek over het land uit te spreken, waardoor het land een barre, onbewoonbare plek wordt. Het is aan de reïncarnatie van Shiranui, je raadt het al, Amaterasu, om weer de orde te herstellen. Dit alles wordt in sprookjesvorm op het begin naar je hoofd geslingerd met verteller en al. In eerste instantie lijkt het verhaal ontzettend cheesy en onorigineel, maar later bloeit het op tot wat ik één van de sterkere gamesverhalen van de afgelopen jaren vind, met goede karakterontwikkeling, soms een stukje drama en een prachtige manier van vertellen. Het sterke verhaal is iets wat ik zeker niet achter deze game gezocht had en daardoor een prachtige verrassing voor mij was. Vandaar dat ik me er verder niet al te veel meer over uitlaat, ik zou het immers niet voor jullie willen verpesten. Eén enkel nadeel is trouwens dat de “voice acting” niet bestaat uit echte stemmen, maar meer een soort van brabbeltaaltje is. Dit kan irriteren, maar zal uiteindelijk niet zo heel erg zijn als het lijkt.

Niet alleen een knapperd

Okami bevat een prachtige grafische stijl die zich, in mijn ogen, makkelijk kan meten met de nextgen consoles. De heldere, fantasievolle omgevingen lijken soms met krijt ingevuld, maar zijn tegelijkertijd ook ontzettend schilderachtig. De kleurkeuze is briljant en alles loopt perfect op elkaar over. De duidelijke Japanse invloeden doen het spel alleen maar ten goede, want de sfeer die daardoor ontstaat helpt duidelijk ook bij de perfectionering van de graphics. Zo is het merendeel van de dingen duidelijk in de oud-Japanse stijl gedaan, wat je kunt terugzien in de inrichting van de huizen, de straatverlichting, de monsters die je tegenkomt, de vissen die je kunt vangen, de mensen, eigenlijk alles. Dit wordt zo gepresenteerd op een manier dat het niet eens cheesy is, maar juist een bijzondere aparte ervaring, waar ik Clover Studios toch zeker een groot compliment voor geven mag.

Er zijn mensen die beweren af en toe dat graphics niks boeien, dat gameplay alles is, maar wat nou als graphics de gameplay maken? De graphics van Okami zijn een groot een deel van de beleving, een onvergetelijke beleving, die de gameplay hevig beïnvloeden en ook ontzettend versterken. Want zeg nou zelf, jij bent toch veel gemotiveerder om naar een nieuw gebied te gaan als dat prachtig gepresenteerd is en ook op een dusdanige manier dat je snakt naar die plek? Dat is één en al kwaliteit, hoge kwaliteit welteverstaan.

Gelukkig zit het met de gameplay ook snor bij Okami. Het is een beetje een adventure game in de trant van Zelda, waarbij je puzzels moet oplossen in kerkers. De lijn tussen kerkers en dorpen zijn bij Okami een stuk vager dan bij Zelda, wat ik persoonlijk een pluspunt vind. Zo zal je ook allerlei puzzels in dorpen moeten oplossen, maar je kunt nog wel duidelijk de dungeons en de dorpen van elkaar onderscheiden. De puzzels zijn vooral op te lossen met misschien wel het belangrijkste hulpmiddel in de game. De “Celestial Brush”. Deze hemelse kwast is een verlengstuk van jouw goddelijke kwaliteiten en zal je kunnen gebruiken door op R1 te drukken en erop los te schilderen. Zo zal een zonnetje tekenen in de lucht het begin van de dag aanduiden en, je had het kunnen verwachten, als je een maantje tekent, dan verschijnt de nacht. De power slash, een streep trekken om monsters te verwonden, een appel los van de boom te krijgen of bijvoorbeeld om een steen doormidden te klieven is een zeer belangrijke brush techniek. In totaal zijn er maar liefst 13 technieken, die ook allemaal hun unieke upgrades hebben. Zo zal je ook bruggen kunnen tekenen, vuur of water kunnen besturen en nog veel meer. Deze technieken zal je zorgvuldig moeten gebruiken, want je hebt inkpotjes, die uiteindelijk wel bijvullen, maar toch een indicatie zijn dat je voorzichtig moet omspringen met je kwasttechnieken. Je moet in meerdere situaties goed kijken welke techniek je het beste kunt gebruiken om verder te komen en soms vereisen de puzzels een redelijk scherpe blik. Je zal de brush technieken stap voor stap verkrijgen, meestal per dungeon. Een beetje zoals je de nieuwe items in Zelda in dungeons verkrijgt, eigenlijk.

Everybody was kung fu fighting

Dan komen we aan bij het vechtsysteem. Het vechten tegen monsters vindt niet plaats in de overworld, zoals bij dit soort games meestal wel het geval is, maar in plaats daarvan zul je tegen monsters aan moeten lopen, om dan in een aparte ruimte te komen om te vechten. De laadtijden hier tussen zijn zo goed als nul, dus dat wekt geen irritatie op. Het vechten is naar mijn mening goed uitgewerkt. Meerdere vijanden en kwade wezens uit de Japanse mythologie maken hun opwachting en elk heeft ook zijn zwakke punt die je door middel van de Celestial Brush kan uitbuiten. Niet alleen handig tijdens de puzzels dus. Een tegenstander een paraplu kun je bijvoorbeeld ontwapenen door een windstrook te tekenen en daarna kun je op hem los gaan door een power slash te tekenen of gewoon met de square button op hem te rammen. Het vechten wordt ook versterkt door het feit dat er aardig wat wapens in het spel verstopt zitten. Zo heb je reflectors, grote schilden waarmee je ook kunt aanvallen, zweepachtige wapens, vooral handig voor lange afstand en iets meer kracht, en de zwaardachtige wapens, lange, logge, maar wel sterke wapens. Van elke vorm heb je weer een hoop varianten met soms hun eigen speciale krachten. Ook kun je ze combineren om weer speciale eigenschappen te verkrijgen of om nog sterker te worden. Erg leuk onderdeel, aangezien je voor sommige sterke wapens een sidequest moet voltooien en het vaak ook heel mooi staat op de witte rug van Amaterasu.

Na het gevecht worden de beloningen gepresenteerd. Als je het goed hebt gedaan, dus weinig schade geïncasseerd of het gewoon snel gedaan hebt, krijg je extra geld. Een soort van extra motivatie om het nog beter te doen dus. Het vechten is mijn ogen erg leuk uitgewerkt en biedt zeker een goede dosis voldoening, maar het is vaak veel te makkelijk, zeker als je het patroon door hebt. Ik heb nauwelijks problemen gehad met de vele bazen, maar de bazen die je tegenkomt zijn vaak in dusdanige flair gepresenteerd en zijn vaak ook zo origineel en spannend, dat ik het Clover Studios vergeef dat de moeilijkheidsgraad niet echt hoog is.

De muziek is overigens uitstekend verzorgd. Prachtige Japanse fluitmuziek met ook de benodigde snaarinstrumenten. De muziek past vaak heel goed bij de omgeving en, als je in ieder geval goede gamesmuziek waardeert zoals ik, zal je waarschijnlijk op internet eens goed zoeken naar de 5 disc tellende soundtrack.

Ontzettend veel te doen

Meestal zijn dit soort kunstzinnige, aparte games niet al te lang, maar Okami is beslist geen kort spel. Met de eerste playthrough was ik zo’n uur of 65 bezig, inclusief een hoop van de sidequests. Het is een aardig lang spel dus, vergelijkbaar met vele RPG’s, die ook een soortgelijke lengte hebben. De normale playthrough wordt goed opgefleurd door verscheidene sidequests. Zo zijn er nog allemaal kleine minigames of aparte verhaaltjes die je kunt volgen. Niet zonder beloning natuurlijk, want voor bijna elke sidequest krijg je “praise”. Deze praise kun je gebruiken om bijvoorbeeld je levensbalkje te verlengen, het aantal inktpotjes te vergroten of om je portemonnee wat meer ruimte voor wat extra yen te geven. Sommige moeilijkere sidequests geven ook andere beloningen. Soms veel geld, een brush technique upgrade en sommige geven zelfs een wapen. De sidequests zijn in de meeste gevallen leuk, al zijn sommige soms behoorlijk frustrerend.

Conclusie en beoordeling

None

Een ontzettend goed spel, de laatste adem van de PS2 is misschien wel zijn beste. Alle elementen die goed zijn in een game zitten hierin verwerkt. Unieke, werkelijk prachtige graphics, een meesterlijke soundtrack, een uitstekend vechtsysteem, de originele Celestial Brush die erg goed gebruikt wordt. Dit spel is misschien voor mij wel dé game van 2007, eentje die mij altijd zal bijblijven. Kopen, nu, doe het voor jezelf, want dan geef je jezelf een prachtige ervaring cadeau.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Prachtige, detailvolle, unieke graphics.
  • Lange duur.
  • Goed vechtsysteem.
  • Geweldige soundtrack.
  • Zit een leuke dosis humor in.
  • Celestial Brush!
  • Minpunten
  • De misschien irritante stemmetjes?
  • Net iets te makkelijk.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Kom maar af met die game!

  • riddick…yippie!!! :)

  • zou best vet zijn. Assault on Dark Athena lijkt me iig wel heel vet

  • Beter van niet…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren