1. Zoo Tycoon 2 (PC)

Zoo Tycoon 2 (PC)

Als een krijger sluip je door de bossen heen. Je bent ondanks je massa onhoorbaar en onzichtbaar. Je bent de bewaker van het bos, je solt met de natuur en bent het levende bewijs de voedselketen. Als je prooi in beeld is, dan worden je ogen gespitst en sluip je naar het slachtoffer toe. Als een Rambo breng je het in één keer om het leven. Met een lap vlees in je mond ren je weg om tegen te gaan dat je last krijgt van aaseters. Je rent, en harder, en nog harder. Totdat… Je het hoofd stoot tegen een glazen ruit! Jop-Joris, de Tijger uit Artis gedraagt zich alsof hij nog steeds in het wild rondsluipt. Maar nu zit hij in een dierentuin, en iedereen geniet ervan om naar hem te kijken!

Maar wees eens eerlijk, wie geniet er niet van om de tijgers te observeren onder het genot van een broodje worst? Wie vindt het niet een genot om te kijken naar de interactie tussen die olijke meneer en die dolfijn die in zijn handen kan klappen? Ik word daar in elk geval keer op keer warm van. Toen Zoo Tycoon 2 aangekondigd werd ging mijn hartje dan ook sneller kloppen; dan kon ik de dieren ook vanuit mijn luie stoel in het oog houden!

’Het is toch verdomme geen pretpark!’

In Zoo Tycoon hoopte ik – voor zover dat in een videogame kan – één te worden met de natuur. Ik wilde tijgers hun natuurlijke habitat teruggeven in een gigantisch verblijf, om zo te kunnen kijken hoe deze gestreepte creatie van Moeder Natuur zijn natuurlijke ding zou doen. Deze toch nobele gedachte leek eerst een utopie nadat ik de singleplayer opstartte. Er werd mij namelijk gevraagd enkele opdrachten te voltooien! Lekker natuurlijk! Het spel verlangde van me dat ik zou zorgen dat de giraffes kinderen zouden krijgen. Tevens moest ik een bepaalde hoeveelheid gasten in mijn Zoo te krijgen. Dat wilde ik niet!

Daarom besloot ik de singleplayer-modus maar te laten voor wat het was. Ik besloot me te storten op de sandbox-modus. Dat had ik meteen moeten doen, zoals je al verwacht kan men namelijk lekker zijn gang gaan in deze speloptie. Je kan namelijk een verblijfje neerzetten, en deze doen opfleuren met een dier. In mijn geval was dat uiteraard een tijger. Jop-Joris geheten. Jop-Joris werd al snel ongelukkig. Wat logisch was, want in een kaal grasveld kon hij immers niet de Rambo uithangen. Daarom probeerde ik de natuurlijke habitat van de tijger zo realistisch mogelijk te simuleren.

Gelukkig gaf het spel mij daar ook uitgebreid mogelijkheid toe. In simpele en overzichtelijk menu’s kan je het verblijf helemaal naar eigen goeddunken maken. “Die steen doe ik links en de waterval zet ik vlak naast de palmboom”. Al snel zal je zien dat je beest gelukkiger wordt. Als hij het meer naar zijn zin gaat krijgen dan wil hij misschien zelfs besluiten over te gaan tot een handeling die niet onregelmatig voorkomt in de dromen van een zoöfiel (dat is iemand die seks met dieren heeft, je weet toch).

‘Jop-Joris! Ga van je zus af !’

Mijn tijger begon zich al snel thuis te voelen. Dus, ook hij besloot boven op zijn soortgenoot (en zus!) te klimmen. Dit kwam natuurlijk niet in beeld, expliciete beelden als die mogen immers niet in politiekcorrect Amerika. Maar, het is wel mooi dat als je beter met je dieren omgaat, dat uitbetaald wordt met nog méér dieren. Wat dit pluspunt nóg groter maakt, is het feit dat het ene diersoort moeilijker tevreden te krijgen is dan de andere. Net als in het echt. Toen ik namelijk een verblijf maakte voor een aantal kangoeroes moest ik deze echt op hun wenken bedienen voordat zij over wilde gaan tot voortplanting. Maar, toen de kleine eindelijk geboren was, was het gevoel van voldoening zeker aanwezig. Ik heb er namelijk letterlijk en figuurlijk diep in de buidel voor moeten tasten.

Dát is waarom Zoo Tycoon mij aan mijn trekken deed komen. Het realisme in deze game beperkt zich namelijk niet tot het voortplantingsgedrag van de dieren. In het spel zit namelijk een stortvloed aan feitjes. Zo kan je op een diersoort naar keuze klikken waarna je een gigantische hoeveelheid aan gegevens over de oorsprong, kleur, en leefomgeving van het desbetreffende dier. En dat is mooi, want dat zie je ook echt terug in het spel.

’Zeg jongeman, hoor jij niet aan de andere kant van het hek te staan?’

Na enkele verblijven succesvol in elkaar gezet te hebben vond ik dat ik wel genoeg “een met de natuur” geworden was. Ik runde immers een dierentuin. En een dierentuin zonder bezoekers is als een spelcomputer zonder games. Daarom besloot ik dat miezerige zandpad dat tussen de verblijven doorliep om te turnen in een vakkundig bestraat weggetje met kraampjes, winkels, en een heleboel toeters en bellen. Naast de verzorgers die er al waren nam ik ook rondleiders in dienst en liet ik onderzoek doen om nóg klantgerichter én diervriendelijker te kunnen zijn. Ik werd Zoo Tycoon 2 aardig meester.

En hiér is het moment waar deze game de mist in gaat. Als je op zo'n moment namelijk meer wilt, dan is dat er niet. Na een uur of 20 spelen is het enige wat je dan wilt doen de boel eens flink op de kop zetten. Dat doe je dan dus ook. Zo is de kans groot dat je gaat uitproberen wat er gebeurd als je zebra en een leeuw bij elkaar in eenzelfde verblijf plaatst, met alle brute gevolgen van dien. Dan ben je ook opeens héél nieuwsgierig naar hoe luipaarden mensenvlees vinden smaken. Dus, gat in dat hek en afwachten wat er gebeurt. Ik zal je vertellen, als een dier om het leven gebracht word zie je enkel en alleen stofwolk waarna een van beide dieren verdwenen is (dat viel me dus wel tegen).

’Opeens heb je het, je wordt strontschepper!’

Nadat je de dierentuin naar god geholpen hebt is het enige wat je dan nog kan doen is je dierentuin in een soort “spectator-mode” te verkennen. Nota bene: een soort, want je kijkt hier niet door de ogen van een bezoeker, maar van een parkverzorger. Dat betekend dus dat je ook de verblijven in kan en de beesten eten geven. Ook moet je de uitwerpselen opruimen en je beesten aaien tevens is mogelijk. Maar veel zal je niet aan deze modus hebben. Want na een minuut of vijf heb je ook wel weer genoeg van het opruimen van afval en dergelijke.

Het enige wat je in die modus verder doet is kijken naar de audiovisuele presentatie van Zoo Tycoon 2. Dan zal je tot de conclusie komen dat die prima is. Het detailgehalte op de dieren is hoog en de kleuren komen erg goed uit de verf. Een kanttekening is dat de animaties beter hadden gekund maar dat drukt de pret niet. Grafisch is Zoo Tycoon gewoon prima.

Conclusie en beoordeling

Als je niets van Zoo Tycoon 2 verwacht, dat zal je absoluut niet teleur gesteld worden. Het spel is namelijk erg realistisch en oogt bovendien mooi. Mochten je verwachtingen wat hooggespannener zijn. Dan is het mogelijk dat je stuit op de saaie carrièremodus en op het feit dat de game voor een Tycoon Game een lage replay heeft. Het is aan jou om de plus- en minpunten af te wegen. Bij mij resteerde dat in elk geval op een cijfer van een 8-.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Grafisch in orde
  • Realisme
  • Veel diersoorten
  • Overzichtelijke menu's
  • Minpunten
  • Carriere modus saai
  • Gaat op den duur vervelen

Dit artikel delen

Over de auteur

Payaso uhhhhhhhmmmmmm....... XboX 360 anyone?

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren