1. Burnout: Revenge (X360)

Burnout: Revenge (X360)

Hier gaan we dan. Voor de race nog even wat drinken en eten (nee, geen doping) en dan beginnen maar. De klok begint te tikken. 3,2,1 en daar gaan we met onze supersnelle auto's. Direct na de start word ik tegen de muur geramd door een tegenstander en crash ik. Op het eind van de race zie ik hem terug en neem ik hem terug. Ik laat hem crashen en heb de ultieme wraak genomen. Dit is Burnout Revenge!

De wereldtournee op!

De singleplayer in Burnout Revenge kan je indelen in 10 rankings. Zo begin je bij ongevaarlijk en eindig je bij heerser. Je kan stijgen in de ranking door sterren te verdienen. Die sterren kan je te pakken krijgen door minstens een podiumplaats in de wacht te slepen en door gevaarlijk te racen. Hoe gevaarlijker je racet, hoe beter je klassering is en hoe meer sterren je krijgt. Als je eerste bent, dan krijg je 1 ster extra en als je de bronse plak te pakken krijgt, dan wordt er 1 ster van jouw klassering weggenomen. Als je op de 2de plek eindigt, krijg je geen sterren bij en worden er ook geen sterren afgetrokken. Een echt verhaal moet je in een racegame als Burnout niet verwachten. De enige rode draad is je ranking die van ongevaarlijk tot heerser gaat. Als je die bereikt hebt, dan is het “verhaal” gedaan.

De races vind ik over het algemeen niet zo moeilijk. Sommige races moet je wel een keer meer doen om de gouden plak te verzilveren, maar bij de meeste won ik met glans de race. Ook is het niet zo moeilijk om 5 sterren (het maximum) in de wacht te slepen. In Burnout Revenge zijn er niet enkel races, je hebt er ook crash-duels waar je zo veel mogelijk schade moet aanrichten aan de omgeving in het algemeen. Vooral de omliggende auto's. Als je genoeg auto's hebt vernield, dan kan je je voertuig laten ontploffen door op B te buttonbashen. De crashonderdelen vind ik wel wat moeilijker maar eens je het doorhebt en het goede spoor volgt, dan valt het wel mee. Naast deze 2 heb je ook nog “Tekeer in ’t verkeer” waarin je als een dolle door het verkeer moet proberen te vliegen en zo zo veel mogelijk schade aanrichten. Hierin moet je wel opletten dat je klok niet op nul staat. Je begint bij 20 seconden en dat telt dan steeds af, maar als je auto’s ramt krijg je dan weer extra tijd bij. Ik vind dit onderdeel persoonlijk wel leuk maar het kan ook soms verdraaid moeilijk zijn. Nog een zeer leuk onderdeel is het “Wegmisbruik” waar je moet proberen zo veel mogelijk rivalen uit te schakelen. Ook hier is er tijd mee gemoeid en je krijgt extra seconden bij als je 2 of 3 takedowns hebt uitgevoerd. Verder hebben we ook nog varianten op de race zoals de “Afvaller” en “Grand Prix”. Bij de Afvaller valt er telkens om de 30 seconden 1 tegenstander af, diegene die op het eind van die 30 seconden op de laatste plaats staat. Bij Grand Prix heb je gewoon meerdere races na elkaar. Aangezien het zeer leuke varianten zijn op het racen, vind ik ze ook tamelijk gemakkelijk. De laatste 2 samenhangende onderdelen vind ik niet zo leuk en soms zijn ze nog heel moeilijk ook. Zo hebben we de “Turbo-ronde” waarin je binnen een bepaalde tijd een lap moet afleggen. Als je hier 1 keer crasht, dan kan je de gouden medaille al wel vergeten en dat is juist het moeilijke in zo’n supersnelle game als Burnout Revenge. Ook zijn er nog een paar “Proefritten” waar je een nieuwe auto kan proberen en hierin moet je juist hetzelfde doen als bij de Turbo-rondes, niet crashen dus.

Naast al deze onderdelen heb je ook nog “Uitdagingen” en “Specifieke Takedowns”. De uitdagingen vallen al bij al wel mee als je je er even voor inzet. Die uitdagingen gaan van “doe een verticale takedown” tot “laat 100 voertuigen crashen”. Voor elke stad heb je dus 8 andere uitdagingen. De specifieke takedowns heb ik nog niet uitgespeeld omdat ik dat persoonlijk toch wel een iets moeilijker onderdeel vind. Je krijgt dus voor elke stad weer 3 uitdagingen. Je moet dus proberen een rivaal te takedownen tegen een bepaalde muur of tegen een of andere paal in het midden van de weg.

Nieuwe auto’s kan je verdienen of krijgen door races of andere onderdelen te winnen. Ook als je alle uitdagingen van een stad uitspeelt, krijg je een zeer speciale auto. Ik weet niet of je een speciale auto krijgt door alle specifieke takedowns uit te voeren maar ik veronderstel van wel. Ik heb namelijk 78 van de 79 auto’s en dus vermoed ik dat ik de laatste kan winnen door al die takedowns te doen. Zoals ik al zei zijn er dus 79 voertuigen waarmee je de tegenstander kan takedownen maar ook te vlug af zijn. Op het begin van het spel krijg je 2 auto’s die natuurlijk heel traag gaan ten opzichte van de voertuigen die je later wint. Maar dat is de normale gang van zaken in racegames. Boost kan je verdienen door ofwel gevaarlijke manoeuvres te doen of door een tegenstander uit te schakelen. Als je een takedown doet, dan wordt je boostmeter groter en kan je langer boosten. Je meter kan maximaal 4 keer zo groot zijn dan je normale meter. Maar als je crasht gaat er natuurlijk wel weer een deel van je meter verloren. Dit vind ik wel een goed systeem omdat je goed moet racen, takedowns moet maken om meer boost te verdienen en zien dat je niet crasht. De gameplay zit dus goed en dat maakt het spel ook zo gemakkelijk ogend en verslavend. Iedereen kan het spelen maar als je echt goed wil zijn moet je je wel wat inspannen. De singleplayer van Burnout Revenge is dus niet zo uitdagend, enkel als je alles wil uitspelen. Ook ben je wel 10-talle uren bezig om het spel helemaal tot in de puntjes uit te spelen.

Speel tegen de hele wereld

Ook in de multiplayer heb je al de onderdelen die de singleplayer ook bevat. Je kan dus racen maar ook mekaar takedownen of zien wie de grootste crash kan veroorzaken. De onderedelen race, tekeer in ’t verkeer, wegmisbruik en crash kan je dus allemaal spelen met 2 tot 4 personen. Het onderdeel Grand Prix had ik in de multiplayer wel graag gezien maar die is er niet. Je kan dan natuurlijk wel races spelen want het scorebord waar je kan zien hoeveel keer iemand gewonnen heeft, wordt bijgehouden totdat je je 360 uitzet of een ander spel begint. Bij wegmisbruik moet je proberen zo snel mogelijk 10 takedowns te doen op tegenstanders, inclusief je vrienden. Dit vind ik wel leuk maar ik had wel graag gezien dat je kon instellen hoeveel takedowns je moet doen om te winnen. Als je wat meer tijd hebt is 25 takedowns heel wat leuker dan 10 omdat je tussen de races of wegmisbruiken door soms redelijk lange wachttijden hebt. Bij de singleplayer is dit ook maar daar vind ik het wat minder belangrijk dat de wachttijden een beetje lang zijn want bij het laden van het spel worden er allerlei tips gegeven. Dit is ook bij de multiplayer maar als je met 2 bent, wil je natuurlijk zo snel mogelijk beginnen om mekaar in te maken. Ook het aantal laps bij races zou ik graag willen bijsturen maar die functie is er niet. Verder vind ik de races en wegmisbruiken de leukste onderdelen net zoals in de singleplayer. De crashduels zijn hier wel opgesplitst in 3 delen. Het eerste is het eigenlijke crashduel waar je samen met je tegenstanders vertrekt op hetzelfde knooppunt. Je kan bijvoorbeeld je vriend uitschakelen waardoor je zeker bent van de overwinning. De beste manier om hier te winnen is te zien dat je als eerste de auto die je moet raken om een heel kruispunt plat te leggen. Want je krijgt enkel punten van gecrashte auto’s als jouw auto de botsing van andere auto’s heeft veroorzaakt. Het tweede deel is de crash party waarin iedereen zijn beurt moet afwachten om dan te zien wie de grootste puinhoop heeft achtergelaten op 1 knooppunt. Ten derde hebben we dan nog de crash tour waarin je bij verschillende knooppunten een bepaald doel moet halen in zo weinig mogelijk beurten. Je kan hier kiezen hoeveel kruispunten je wilt doen. Zoals ik al zei vind ik de crashonderdelen niet zo leuk en daarom speel ik ze ook bijna niet. Al bij al een zeer geslaagde multiplayer waarmee je nog meer uren zoet bent dan met de singleplayer omdat je hier tegen echte mensen speelt.

Online spelen op Xbox Live is nog veel leuker dan gewoon tegen een vriend omdat je een volledig scherm hebt en omdat je tegen veel betere mensen speelt. Tegen mijn vrienden win ik meestal altijd omdat zij geen 360 hebben en dus ook minder kunnen oefenen. Online is het een echte strijd en is het ook een stuk moeilijker om een takedown te doen. Burnout Revenge is het eerste spel dat ik online speelde en ik vind het eigenlijk nog altijd het beste onlinegame van mijn collectie (Fifa, PGR3, Amped3 en Top Spin 2) omdat hier de meeste spelers zijn. Ook omdat Burnout het spel is dat het simpelst connectie maakt met andere spelers. Op Xbox Live wordt je normaal tegen gelijkwaardige tegenstanders geplaatst wat het erg spannend en leuk maakt. Als je ranked-wedstrijden wint, stijgt je ranking en speel je normaal gezien tegen betere tegenstanders. Online heb je dezelfde onderdelen als in de multiplayer met dat verschil dat je bij wegmisbruik 2 teams hebt. Het rode en het blauwe team. Het rode team moet proberen heel het blauwe team uit te schakelen voor dat die over de finish komen. Dit vind ik het leukste onderdeel van Burnout op Xbox Live. Je hebt dus enkele ronden en per ronde zit je 1 keer bij het blauwe team en 1 keer bij het rode team. Persoonlijk prefereer ik om in het rode team te zitten en de andere te takedownen. Online heb je ook andere icoontjes. Zo heb je rood gemarkeerde spelers en groen gemarkeerde spelers. De rode gamers hebben 1 takedown op jou en de EA-servers houden dit bij zodat als beide spelers online zijn, ze samengezet worden. Dit vind ik wel goed om nog eens goed wraak te nemen op je rivalen. De groene spelers zijn al eens getakedownd door jou. Je hebt ook nog de crashonderdelen die helemaal gelijk zijn aan de multiplayer crashonderdelen. Ook online vind ik er niets aan. Ondanks dit zorgt het online gedeelte van Burnout Revenge dat je het spel blijft spelen omdat het zo leuk is.

Het totaalpakket

De grafische kracht van Microsofts nieuwe spelconsole komt niet helemaal op zijn hoogtepunt bij Burnout Revenge, maar dat vind ik niet zo erg omdat dit geen game is waarbij alles er heel mooi moet uitzien. Bij mij gaat het bij dit spel vooral om de gameplay en die zit heel goed in mekaar. Als je stilstaat, dan merk je wel dat dit geen grafische topper is maar wie staat er nou stil in een action-race game als Burnout. De muziek die in het spel verwerkt is, is erg goed en past goed aan bij het “niet zo heel aardige” karakter van Burnout. Zo heeft Yellow Card zelfs een prijs gewonnen voor beste soundtrack van een game. Dat zegt al heel wat over de muziek. Ook het geluid in de game is enorm goed. Zo lijkt het bijna echt of je iemand voorbijraast. Ook als je juist langs een tegenliggend auto scheurt, hoor je een oorverdovende en bijzonder goede klank. Ook het geluid bij de crashes is erg goed nagebootst. Ik vind het wel minder dat wanneer je crasht de muziek uitvalt en dat is soms wel storend maar voor de rest heel erg goed. Ook de taal van het spel is erg goed omdat je bij het begin van het spel kan kiezen tussen 5 verschillende talen waaronder Engels, Nederlands, Fins, Spaans en nog een taal die ik niet ken. Engels vind ik het beste maar dat is mijn voorkeur. Misschien komt dat omdat de oorspronkelijke versie in het Engels gemaakt is. De vele verschillende takedowns zorgen er dan nog voor dat het spel nog leuker wordt. De leukste takedowns zijn verticale takedowns waar je op het dak van een rivaal landt.

De achievements die bij het spel horen zijn ook niet allemaal de simpelste. Zo krijg je de meeste achievementpoints door een ranking volledig uit te spelen. Hoe hoger de rank die je helemaal uitgespeeld hebt, hoe meer punten je verdient. Logisch, he? Ook online vallen er heel wat achievements te rapen. Als je vaak genoeg speelt, kan je de meeste achievements wel bemachtigen. Zo moet je bijvoorbeeld 40 crashduels winnen of 30 keer winnen voor het blauwe team in een wegmisbruik. De moeilijkste achiement is denk ik de achievement waarin je je clipje dat je opgenomen hebt in de top 20 moet krijgen. De achievements zorgen ervoor dat je het spel echt wil uitspelen en daarom vind ik het een zeer goede uitvinding van Microsoft. Burnout Revenge heeft een hoge replaywaarde door de multiplayer zowel online als offline. De singleplayer biedt iets minder replaywaarde omdat er geen echt verhaal achter zit. Als je alleen bent speel je veel liever online dan offline omdat er daar veel meer spanning. Eenmaal je de singleplayer uitgespeeld hebt, is er erg weinig aan. De multiplayer offline is ook heel leuk omdat je dan een wedstrijdje kan houden tussen je vriend. Op Xbox Live is het nog spannender omdat je tegen gelijkwaardige tegenstanders speelt. Maar om de singleplayer terug te beginnen van nul, dat doe je denk ik niet tenzij je het spel een jaar ofzo niet gespeeld hebt.

Conclusie en beoordeling

None

Alles bijeen is Burnout Revenge een zeer goed spel om je eens goed af te reageren op het verkeer. De controls zijn eenvoudig maar om het spel volledig onder de knie te krijgen, moet je heel wat moeite doen. De muziek past goed aan bij het spel en het geluid is bijna levensecht. Met de singleplayer ben je zeker enkele uren zoet en als je hem helemaal wil uitspelen kom je wel enkele dagen toe. De multiplayer is zeer vermakelijk en kan je steeds weer opnieuw spelen want iedere race is anders. Ook online stelt het spel niet teleur omdat het spel redelijk populair is en omdat de verbinding ook tamelijk goed is. Burnout Revenge is geen echte topper zoals Halo of Gears of War, maar toch is het volgens mij een van de betere racegames op de 360.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Easy to play, hard to master
  • Tamelijk mooie graphics
  • Goede multiplayer
  • De vele onderdelen
  • Heel onrealistisch
  • Minpunten
  • Soms een beetje te gemakkelijk
  • Crashonderdelen vind ik niet leuk
  • Heel onrealistisch
  • Tegenstanders offline makkelijk te takedownen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Precies zoals ik had verwacht !

  • Netjes!

  • Serieus, ik mis Metal Gear Solid 4, drastisch!

  • Littlebigplanet is the best. :)

  • Zo hoort het ook :P

  • NOgmaals een herrinering aan hoe retarded het van mij was om al op de 1e dag te stemmen :')

  • Ik kies voor GTA IV.

    ———–

    EDIT:

    MGS4 is qua verhaal echt top, maar qua gameplay niet.

    Na 2x uitspelen had ik ergens in de 3e playthrough wel genoeg ervan en stopte ik.

    Bij de eerste playthrough was ik niet zo stealthy (op het laatste level na), bij de tweede playthrough was ik bijna altijd stealthy.

    De gameplay is niet zo heel leuk, het voelt dan ook meer aan als een interactieve film dan als een game.





  • met de meeste ben ik het wel eens

  • Het meeste had ik wel verwacht, maar idd waar is Metal gear Solid 4?? Dat is echt mijn overduidelijke GOTY 2008, nu zit er niet echt iets bij wat ik de ovderduidelijke winnaar vind.

    En als beste PSP game had ik toch echt FF:CC verwacht, rekening houdens met de speelduur van God of War.

  • Mooie lijst :)

  • Lolwut @ Guitar Hero: On Tour

  • yeah gears of war 2!!!

  • Ja vond ik ook dom.

  • Beste Sport Fifa 09 was te verwachten ofcource

  • Wat een heerlijke lijst _O_

    Had alleen een andere verwacht bij de DS games, maar toch een mooie winnaar.

  • Enige verrassing voor mij is GH: OT. Leuk lijstje verder, dat wel :).

  • goede lijst. Red Alert 3 had ik er niet in verwacht maar heb er zelf wel op gestemd.

  • maak daarna één van de belangrijkste beslissingen in je leven: Wat is de beste game van 2008?

    De wereldvrede hangt ervan af!



    OT: LittleBigPlanet, zeker weten!


  • NICE

  • Geen Left 4 Dead? Maar dan moet ik liegen. :(

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren