1. Jump Superstars (NDS)

Jump Superstars (NDS)

Shonen Jump is het bekendste mangatijdschrift in Japan. Door de jaren heen zijn er ontzettend veel bekende manga’s in gepubliceerd, waarvan zelfs de oudsten tot de dag van vandaag nog ontzettend populair zijn; denk hierbij aan series als Dragonball, Naruto, One Piece, Bleach, iedereen heeft in ieder geval wel van één ervan gehoord.

Helaas zullen games die gemaakt worden rond deze series bijna nooit het daglicht zien buiten Japan, voornamelijk door licentieproblemen, en met deze recensie zal ik dan ook vooral de vraag proberen te beantwoorden: “is het de moeite waard, om deze game te importeren?“

Kwa opzet is Jump Superstars het meest te vergelijken met games als Super Smash Bros, maar het is zeker niet zomaar een vechtspel met een uitgebreide verzameling van characters uit alle grote Jump series.

Zo werkt Jump Superstars, in tegenstelling tot Smash Bros., wel met health, wat betekent dat je tegenstanders niet alleen dood kan maken door ze van het landschap te duwen, maar ook door ze gewoon vaak genoeg te raken. Alle characters hebben bovendien een eigen ‘aard’. In totaal zijn er 3: Power, Knowledge en Laughter. Deze staan in de driehoeksverhouding tot elkaar, dat wil zeggen: Power > Knowledge > Laughter > Power. Verder zijn alle characters erg goed tegen elkaar uitgebalanceerd, waardoor deze driehoeksverhouding nog beter tot uiting kan komen.

Het écht unieke aan dit spel echter is dat je vecht met een zelf samengesteld ‘deck’ in plaats van een standaard character. Zo’n deck bestaat uit 20 vakken (4 bij 5) waarop je manga-afbeeldingen, genaamd ‘koma’s’ moet plaatsen. Deze koma’s nemen 1 tot 7 vakjes in beslag, waarbij ook nog verschillende vormen te onderscheiden zijn. (bijvoorbeeld 4 vakjes in een vierkant, of in een rechte lijn)

Je begint met een beperkt aantal koma’s, maar door missies te voltooien in de story mode kun je nieuwe characters unlocken en ook de grotere koma’s. Deze grotere koma’s moet je vervolgens zelf ‘compleet’ maken, door het juiste character te plaatsen in de plek die nog niet ingevuld is op het moment dat je hem krijgt.

Even kort uitleggen hoe dit werkt:

1 vakje: characters/helpkoma’s, dit is de basiskaart van alle grotere koma’s / sommige geven tijdens gevechten bonussen.

2-3 vakjes: supportkoma’s, tijdens een gevecht kan je deze kaart gebruiken om een hulpcharacter op te roepen, deze voert een eenmalige aanval uit.

4-7 vakjes: gevechtskoma’s, als je deze koma’s in je deck zet kun je het betreffende character gebruiken om mee te vechten. Je kunt tijdens gevechten ook wisselen als je meerdere gevechtskoma's hebt toegevoegd.

Zo kun je dus zien dat er een bijna oneindige variatie is aan mogelijkheden om een deck samen te stellen. Bovendien is het ook nog zo dat bepaalde characters elkaar bonussen geven als je ze naast elkaar plaats in je deck, dus je moet ook nog eens efficiënt omgaan met de ruimte.

In totaal bevat het spel zo’n 150 characters uit 27 series.

Door het grote aantal missies en per missie meerdere objectives ben je ontzettend lang bezig met de game om alle verschillende koma’s vrij te spelen. En doordat je telkens nieuwere, gavere characters vrijspeelt, zul je tussendoor ook telkens bezig zijn nieuwe decks te maken.

Als je echter klaar bent met de story mode, heb je nog altijd de VS mode, waarin je tot in de kleine uurtjes al je nieuw bedachte decks en strategiën kunt uitproberen. Het leuke hierbij is dat je ook tegen je eigen decks kunt vechten, op die manier kun je extra goed zien wat nu werkt en wat niet. Om vervolgens als je nieuw bedachte combo's en specials natuurlijk toe te kunnen passen in de multiplayer.

___

Over de graphics niets dan lof, de mangastijl straalt van de characters af en dat is natuurlijk helemaal waar deze game om draait. Wat ook een leuk detail is, is dat de ontwikkeling uit de manga terug te zien is in de characters; hoe meer hokjes een koma telt, hoe verder in de manga het character zich bevindt. Dit is helaas niet direct te zien aan het uiterlijk, maar wel tijdens het uitvoeren van speciale aanvallen.

De verschillende landschappen die beschikbaar zijn, zijn weliswaar wat eentonig, maar elke serie heeft wel zijn eigen achtergrond, wat het toch weer lekker herkenbaar maakt voor de fans.

Ook kent het spel een paar leuke easter eggs: zo zijn de characters die op het hoofdscherm verschijnen met de stylus te manipuleren en kan je characters vrij spelen die in te stellen zijn als ‘avatar’ bij de menu’s.

De audio bij de game is wat je verwacht bij zulke spellen, vlot en vrolijk. De achtergrondmuziek tijdens de gevechten is redelijk neutraal, het blijft niet de hele dag in je hoofd zitten, maar je stoort je er ook zeker niet aan als je het al een paar keer gehoord hebt.

De geluidseffecten binnen en buiten de gevechten om zijn ook gewoon ‘aanwezig’ maar voegen niet echt iets speciaals toe aan het geheel.

Bovendien tijdens gevechten heb je eigenlijk helemaal niet de tijd om erop te letten, het enige geluid dat je hoort is de timer als het gevecht voorbij is.

___

Connectivity

Jump Superstars bevat, naast een story mode en een VS mode (tegen CPU), een single- en multi-card multiplayer mode.

In de single card variant heb je de beperking dat jij en je tegenstanders geen vrije keuze hebben uit decks, maar dat willekeurig uit 4 voorgeprogrammeerde decks wordt gekozen.

In de multi-card mode heb je deze beperking echter niet, en dat is dan ook echt waar dit spel uitblinkt: je favoriete personages, je beste vrienden, en een vlot, actierijk spel, eigenlijk is dit het soort spel waarvoor de NDS bedoelt is, puur genieten. De veelzijdigheid van het gevechtssysteem bovendien zorgt ervoor dat je vrijwel nooit precies dezelfde gevechten zult krijgen, je kan je altijd aanpassen aan je tegenstander en dat verhoogt de replay waarde aanzienlijk.

Een leuke extra is bovendien dat je decks kan uitwisselen met je vrienden, waardoor je bijvoorbeeld koma’s kan uitproberen die je zelf nog niet hebt.

Het grootste minpunt voor ons is echter het ontbreken van een WiFi mode: aangezien het spel hier niet in de winkels ligt is het erg moeilijk om iemand te vinden om de multi-card mode te spelen en ben je dus met je vrienden afhankelijk van de single-card play en de beperkingen in vrijheid daarvan zijn té groot om je langer dan een paar spelletje achter elkaar bezig te houden.

Touch!

Het touch screen van de NDS is bij dit spel kort gezegd: een geweldige uitkomst.

Het spel telt, zoals te verwachten door het aantal mogelijkheden, een groot aantal menu’s en besturing hiervan met de stylus scheelt je werkelijk uren in vergelijking met de D-pad. Ook binnen de gevechten wordt het goed gebruikt door je de mogelijkheid te geven je deck te manipuleren, dit in de vorm van het oproepen van hulpcharacters of het uitvoeren van speciale combo-aanvallen. Zonder touch screen waren deze functies waarschijnlijk pas mogelijk geweest op een NDS met 30 buttons, dus ook al is de toepassing niet zo origineel, in de context van dit spel is het een uitstekende toepassing te noemen.

Japans, werkt dat?

Misschien wel het grootste dilemma waar mensen mee te maken krijgen met dit spel, het is geheel in het Japans. Maar ik zal jullie nu uitleggen waarom dit helemaal géén probleem voorstelt bij het spelen van Jump Superstars.

De menu’s zijn dus in het Japans, maar dat betekent niet dat ze meteen omgekeerd geordend zijn, en als gamer zul je dan ook snel onthouden wat de volgorde is, het enige wat je hoeft te doen daarvoor is één van de honderden beschikbare walkthroughs doorlezen.

De missie-objectives zijn ook heel makkelijk op te zoeken, en het leuke is, als je eenmaal een paar keer missies hebt opgezocht, dan ga je ze heel snel herkennen als je ze weer tegenkomt. Dit komt voornamelijk door getallen, deze zijn namelijk duidelijk leesbaar en vrijwel elk objective heeft de getallen op een andere plek staan. De geheel Japanse zinnen zul je moeten blijven opzoeken.

Ik zelf vond het in ieder geval een leuke uitdaging om zoveel mogelijk zonder walkthrough te doen, het punt is namelijk dat de objectives zelf meestal niet zo uitdagend zijn, dus de trial and error factor die voor ons telt is misschien wel een leuke bonus ten opzichte van de Japanse gamers.

Een ander punt waar ik zelf ook even bij stil stond is de tekst op de koma’s, voor ons ziet zo’n zelfgemaakt deck er wel erg gaaf uit, maar ik vraag me af of het nog steeds zo gaaf is als je ook echt kan lezen wat voor een onzin verhaal er uiteindelijk staat.

Conclusie en beoordeling

None

Een heerlijke, uitgebreide beat 'em up van een geweldig concept, manga is echt de perfecte stijl voor dit soort games. Aan iedereen die nog twijfelde of dit spel nou de moeite waard heb ik nu nog maar één ding te zeggen: bestel het spel en lees, in de paar dagen dat je erop moet wachten, een paar walkthroughs door. Ik garandeer je dat je dan helemaal geen problemen zal hebben met de taal en dat je moeite zult krijgen om het spel weg te leggen als je er eenmaal mee begonnen bent.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • het uitgebreide gevechtssysteem
  • het grote aanbod aan vrij te spelen content
  • mangastijl overal in te herkennen
  • goed gebruik van de NDS functies
  • multiplayer
  • Minpunten
  • het ontbreken van een WiFi mode
  • taalbarrière (kost wat extra moeite)

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • erg

  • Ik vond het spel aardig, maar niet geweldig. Ik snap natuurlijk wel dat er zoveel verkocht zijn. Maar een beetje overhyped mag je het toch wel noemen.

  • Goed spel, maar erg erg overhyped. De multiplayer is waardeloos en om hem nou alleen voor de singleplayer te halen…

  • Wow.. das best veel



    Ik heb hem gespeeld en er was er wel over te spreken maar zo erg xD

  • Singleplayer was goed, en een stuk langer dan zijn voorganger. Hetgeen wat mij alleen stoort is dat gezeur met die matchmaking.

  • En de helft brengt het spel terug omdat de matchmaking bagger is.

  • zker nice, vind het een gruwelijke game!

  • vet was ook wel een beetje te verwachten na vet 1ste deel



    heb alleen geen Xbox 360



    PS3 rules



  • Je noemt het geen grens, je noemt het een mijlpaal. Een grens is iets wat een maximum aangeeft.

  • Ik was niet zo enthousiast dat ik 'm gelijk zelf gekocht heb. Ik leen 'm nu van een kameraad en de game is erg goed moet ik zeggen. Maar omdat ik zelf niet zoveel multiplayer speel ga ik 'm zeker niet zelf kopen.

  • game is de shit ook multi is vet.



    alleen lagged t wel vaak maar epic komt binnenkort met een patch



    en dan genieten geblazen voor echte gamers.



  • Is er al een update voor die waardeloze zaag, matchmaking en lag?

  • Netjes

  • overhyped me reet is gewoon een goed spel

  • Is zeker een topper maar vind Left fot Dead veel meer strijd , ondanks dat beeld van GoW2 mooier is.

  • Wij waren enthousiast over Gears of War 2.



    Nou ik niet, dat deel vind ik in vergelijking met deel 1 een stap terug, zeker wat betreft multiplayer (singleplayer was goed te pruimen, maar ook minder vet dan deel 1).

  • Het enige wat ik beter aan Gears 2 vond, was de singleplayer… Verder is het een rukspel.

  • een heerlijke game waar je lekker kan kan*eren tegen de amerikanen..

    helaas van de servers die alleen maar in de us zijn.. verder een heel erg vet spel speel het sinds de release en nu nog steeds.. onwijs gaaf.. netzoals zijn voorganger.. al vindt ik die tot nu toe beter qua multiplayer. ;)

  • overhyped me reet is gewoon een goed spel

    Juist Lexxxus23! :P

  • Als we het over het overhyped spellen hebben :p

    Hier is ie dan, het spel met het meest verneukte gameplay na al een eerder deel met bijna foutloze gameplay.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren