1. Peter Jackson's King Kong (NGC)

Peter Jackson's King Kong (NGC)

Schreeuwende mensen, auto’s die wegscheuren en paniekerige geluiden klinken in de straten van New York. Mannen pakken hun geliefde bij de arm en zij proberen zo hen mee te sleuren. Maar diezelfde vrouwen kunnen alleen maar gillen. Om hen heen verzamelen zich politie agenten en zelfs het leger komt in actie. Wat is er aan de hand? De oorzaak van deze hysterie is een gorilla, een metershoge gorilla. Vertwijfeld kijkt het dier om zich heen. Waar is hij, wat doet hij daar? De primaat probeert zijn primitieve hersenen aan het werk te zetten, maar de grote paniek vertroebelt zijn denk vermogen. Er knapt iets in de gorilla: hij slaat op zijn borst en laat een oer geluid los die door de straten van New York galmt. Dit is het geluid van King Kong, die verdwaalt is in een wereld waar hij niet thuishoort.

Dit scenario boeide filmregisseur Peter Jackson als kleine jongen. Als kleine jongen zag hij de originele film. Wanneer ik een groot regisseur ben, dan ga ik deze film van een remake voorzien. Dat is een belofte die hij aan zich zelf maakte. In 2005 kwam het er ook van, aan het einde van dat jaar verscheen King Kong in de bioscopen. De film werd goed ontvangen, dus Peter had eindelijk gekregen wat hij wou. Maar er stond ook iets anders op het programma: van de film King Kong kwam ook een game. En wat Peter te horen kreeg over filmgames, dat was niet echt positief. Dus van een afstandje bekeek hij Ubisoft, het bedrijf dat verantwoordelijk was voor de game. Hij zag dat Michel Ancel de producent was van het project. Peter speelde zijn laatste game (Beyond Good & Evil) en was onder de indruk van de fransman.

Een goede ontwikkeling

De rest is geschiedenis. Samen met Ancel heeft Peter Jackson iets zeldzaams gefabriceerd: een goede filmgame. Iets dat moeilijk te bevatten is voor de gamer. Normaliter zeiken we graag filmgames af omdat deze erg middelmatig zijn. King Kong duidt aan dat filmgames helemaal niet middelmatig hoeven te zijn. Dat is een goede ontwikkeling in de wereld van de videogame. Maar om ergens te beginnen over de game: deze volgt gewoon het verhaal van de film, waar een crew vertrekt naar Skull Island. Op dit eiland moeten allemaal vreemde wezens leven. Carl Denham ziet hier wel een film in en denkt niet na over de gevolgen die het kan hebben voor zijn crew. Al gauw worden hij, de actrice Ann Darrow en de andere crewleden aangevallen door verscheidene roofdieren die een stukje mensenvlees wel zien zitten. Maar gelukkig heeft de crew jou, Jack Driscoll.

Resident Evil achtig

Een groot gedeelte van de game speel je als de scriptschrijver van Carl Denham, die ook andere trucjes kent. Tijdens dit grote gedeelte speelt de game als een first person shooter, sterker nog, het is een first person shooter. Vanuit dit perspectief mag je het gaan opnemen tegen vele insecten en reptielen. Wanneer de game start lijkt dit wel te doen. Je krijgt in het eerste level meteen een pistool als wapen en al snel knal je er op los. Op je gemak knal je de krabachtigen naar het hiernamaals. Dan is er nog niks aan de hand. Maar wanneer je een paar levels verder bent zul je merken dat alles niet meer van een leien dakje zal gaan. Munitie is al gauw op en de vele roofdieren die je belagen worden steeds dodelijker. Je moet vertrouwen op scherpe stukjes bot en speren die je onderweg tegen komt. Dit vind ik misschien nog wel het sterkste punt van de game: overleven met maar een beperkt aantal middelen. Hierdoor word de game een stuk spannender en de sfeer zelfs drukkender. Een aantal keer deed de game me denken aan Resident Evil, waarin ik de sfeer zeer beklemmend vond. Je hebt gewoon het gevoel dat ieder moment een beest uit de struiken zal komen.

Jij ook een hapje?

Die beesten komen alleen maar te voorschijn omdat zij graag een stukje mensenvlees lusten. Nou zijn sommige van deze diertjes makkelijk te verslaan. Wanneer je wel over munitie kan beschikken knal je gewoon wat kogels door de kop van die beesten heen. Een speer kan ook voldoende zijn. Maar je kunt ook slimmer zijn. Heb je bijvoorbeeld nog maar vier kogels over en die wil je graag behouden, moet je maar een speer erbij pakken. Aan die speer kun je een klein insect of vis rijgen. Wanneer je wordt aangevallen door een reptiel of een duizendpoot, kun je die speer als een soort lokaas gebruiken. Je belagers gaan achter de speer met het lokaas aan die je net hebt weg gegooid. Bij grotere vleeseters zul je met iets beters moeten komen. Daar moet je een kleine dino of een insect afknallen om het monster af te leiden. Het werkt dus echt goed, ik maakte er veel gebruik van tijdens het spelen. Tijdens het spelen viel mij wel één ding op: het spel had een zogenaamd slimme A.I. Ben je niet zo goed in gamen en je word keer 2 keer achter elkaar het dezelfde punt afgemaakt, zal de A.I. het wat makkelijker voor je maken. Leuk en aardig Ubisoft, maar ik wil graag zelf bepalen op welke moeilijkheidsgraad ik Kong King wil uitspelen. In het 5e level werd ik een paar keer gedood en vanaf toen werd alles in de game een soort van walk in the park. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Creepy reptiel

Over het algemeen ben ik wel te spreken over de grafische capaciteiten van King Kong. Voordat ik deze game speelde op mijn Gamecube had ik ook al een paar potjes gedaan op de 360. Natuurlijk is de 360 versie veel mooier, maar dat mag de pret niet drukken. Ik was vooral onder de indruk van King Kong, die was behoorlijk gedetalieerd voor op de cube. Je kunt gewoon zien dat de gorilla zijn haar beweegt. Maar de dinosauriers die zich voortbewegen in de game zijn behoorlijk imposant. Ik noem de V-Rex als voorbeeld. Vooral wanneer je als Jack aan het spelen bent ziet dit prehistorische wezen er angstaanjagend uit. Andere character models zoals die van Carl Denham (Jack Black) en Ann Darrow (Naomi Watts) zien er ook netjes uit. Het wordt allemaal nog authentieker omdat de acteurs en actrices uit de film hun stemgeluid hebben geleend aan hun virtuele ik. Alleen heb ik een aantal keer opgemerkt dat sommige gebieden niet helemaal waren afgewerkt. Zo waren sommige planten of bomen behoorlijk pixelig weer gegeven en zagen sommige gebieden eruit alsof ze nog niet helemaal af waren. Eigenlijk had ik zo’n gevoel ook bij de levels die je als Kong speelt.

The Hills have Apes

Begrijp me niet verkeerd, spelen als Kong is een ware bevrijding. Als Jack was je telkens een potentiële prooi, maar als Kong ben je een beest dat niet te houden is. Met één machtige klap sla je kleine tegenstanders weg alsof het vliegen zijn. Maar vooral gevechten met V-Rexen zijn de hoogtepunten tijdens het spelen als Kong. Je hebt later ook levels waarin je moet springen en klimmen, maar dat is telkens op de b-knop drukken en dan kom je er wel. Eigenlijk is het vechten net zo simpel. Op de a-knop rammen is voldoende om een klap uit te delen. Door dit soort klappen uit te delen weet je de tegenstander wat uit balans te brengen. Maar wanneer Kong bezig is in zijn normale gemoedstoestand, moet hij heel vaak slaan om de tegenstander naar de grond te krijgen. Wanneer dit gebeurt, moet Kong op zijn vijand springen en als een gek op de finish knop bashen. Kong trekt de bek van een V-Rex zo ver uit elkaar, dat hij de nek breekt van het beest. Je kunt dit process, het naar de grond slaan van de tegenstander versnellen. Wanneer Kong op zijn borst begint te slaan kan hij in Fury mode geraken. Dat zal ervoor zorgen dat na een paar klappen de tegenstander naar de grond zal gaan. Het is eigenlijk te simpel voor woorden, maar aan de andere kant blijft het erg leuk om te doen.

Apenheul

Voor het eerst sinds tijden heb ik weer eens een filmgame gespeeld die de moeite waard is. De laatste goede filmgame dateerde voor mij alweer een paar jaar terug, te weten Lord of the Rings the Return of the King. King Kong heeft mij weten te vermaken, ondanks zijn schoonheids foutjes. Ook een minpuntje dat ik niet heb genoemd is de korte speelduur. Ik was met een uurtje of zeven door de game heen. Maar laten we het er maar op houden dat de game genoeg goede momenten met zich meebracht. Om een einde te breien aan dit verhaal: Ik wil King Kong vergelijken met een bezoek aan het Apenheul. Hoewel het je een paar uur plezier geeft aapjes te kijken, is het zo weer voorbij. Maar in die paar uur beleef je dan ook wat. Bedankt Ancel, Jackson en het Ubisoft team. Eindelijk een filmgame die doet wat het moet doen.

Conclusie en beoordeling

None

Eindelijk: na Die Hard Trilogy en The Return of the King heb ik een filmgame gespeeld die zowel grafisch goed en lekker wegspeelt. Het heeft wel zijn foutjes, maar wat boeit het. Wees blij dat er een ontwikkelaar is die wel eens een goed filmgame kan maken. Hoewel je snel door de game bent, zal het je wel een leuke ervaring bezorgen. Ik ben een tevreden mens.En Kong zal best een tevreden primaat zijn.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Gedetailleerde characters (Kong)
  • First Person spel steekt goed in elkaar
  • Survival aspect
  • Filmisch gevoel
  • Food chain systeem
  • Minpunten
  • Kong levels leuk, maar te simpel
  • Intelligente A.I.”
  • Soms voelen de omgevingen niet af
  • Korte speelduur

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • echt tof dat een game zoveel kan uitrichten



    maar als het echt waar is weet ik niet

  • Klinkt aantrekkelijk.



    't Lijkt daarentegen precies op zo'n TelSell-verkoop ding waarbij mensen ook weer ineens konden lopen. Er zal vast wel meer achter zitten. :)

  • Ik weet het niet, dit klinkt als een mooie marketingsstunt. Wel mooi natuurlijk dat het meisje nu weer kan lopen, maar ik blijf sceptisch over het feit dat het door Wii Fit zou komen.

  • Gewoon toeval dat ze ook op de Wii speelde. Wii verricht geen wonderen, wilskracht doet.



    Nothing to see here, move along…

  • Wat een kotsbericht weer. Wilskracht is het belangrijkste. Zonder de Wii-fit had ze het ook gekund.

  • dat is waar het draait allemaal om doorzettings vermogen



    maar de wii heeft geholpen

    heeft niet alles gedaan


  • Wow, dat is eigenlijk een best leuke methode :) Inderdaad, doorzettingsvermogen is belangrijk, maar je kan niet ontkennen dat dit gewoon briljant is om te horen

  • het is inderdaad leuk om te horen

  • mooi voor haar, maar als ze echt zon ijzeren mentaliteit heeft had ze het net zo goed zonder wii fit kunnen doen. (zeker dus dat dit gewoon weer een mooi verkoop praatje is)

  • doordat het veel leuker is dan die voor en 10 jarige te serieuse therapieen denk ik

  • zoals in de laatste zin ook staat vond ze het makkelijker dat er geen druk van buitenaf is.



    Het is zeker zo dat je zelf ook moet willen, maar als je leuke oefeningen kunt doen zonder druk van buitenaf is ook mooi, en zal zeker hebben geholpen.

  • Dat is mooi :)

  • Omg, snap dat dan toch. Wii-fit was gewoon een soort van extra boost voor haar. Wii verricht inderdaad geen wonderen, maar het helpt wel degelijk om het revalideren leuker te maken. En daar gaat het hele bericht gewoon om.

  • Ik zit zelf in een rolstoel en het valt niet mee, al die saaie trainingen. Dus ik kan mij voor stellen dat iets leuks doen, zoals de wiifit het een stuk leuker maakt.

  • Al spelend leren is al een heel oud concept, fijn dat zij er nu achter zijn gekomen.

  • En nu gaat dat ding ook bij haar stofhappen (net als bij ons). Ik vond het leuk… voor eventjes.

  • Oja alsof dat ook echt door die wii komt… kom op zeg.

  • Bullshit natuurlijk

  • Ja daaaaaaaaaaag! Dokters advies, ze is er voor naar de US gegaan, zeker omdat ze in Ierland geen WiiFit hebben, of komt dat door het revalidatie centrum.



    Zoals Shenmue3 al zegt, hele dikke bullshit.

  • Omg, snap dat dan toch. Wii-fit was gewoon een soort van extra boost voor haar. Wii verricht inderdaad geen wonderen, maar het helpt wel degelijk om het revalideren leuker te maken. En daar gaat het hele bericht gewoon om.



    precies, ze heeft ook maar 1 stap gezet… het is niet dat ze opeens kon lopen en rennen…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren