1. Rayman 3: Hoodlum Havoc (NGC)

Rayman 3: Hoodlum Havoc (NGC)

Rayman, hét paradepaardje van Ubisoft en mede verantwoordelijk voor de opkomst van het bedrijf, kent een zeer redelijke fanbase. Echter, na het succes van de eerste twee delen heeft het Franse bedrijf zich meer geconcentreerd op andere spelreeksen, om die vervolgens ook naar de top te leiden. Gelukkig voor ons is Ubisoft de serie nog niet vergeten: om de zoveel tijd wordt er weer een nieuwe Rayman afgeleverd, die keer op keer garant staat voor kwaliteit.

Ik ben altijd al een fan geweest van de Rayman-serie vanwege de geweldige humor, en ook in Hoodlum Havoc is dit niet anders. De game is weer erg grappig en zit boordevol humoristische gebeurtenissen en aangelegenheden. De Hoodlums zelf alleen al: rode lums die dieren kaalgeplukt hebben om een mooi vachtje te krijgen; het kan niet gekker. Ik heb als liefhebber echt genoten van dit avontuur, een avontuur dat zichzelf niet serieus neemt, maar juist daardoor aantrekkelijk is.

Rayman 3: Hoodlum Havoc vertelt opnieuw het verhaal van Rayman en onze domme vriend Globox. Ditmaal is André, een gemene Hoodlum, zonder enige opzet in Globox’ maag terechtgekomen. Het is aan jou de taak om deze Hoodlum uit Globox te bevrijden, voordat onze blauwe kikker er een trauma aan overhoudt. Deze taak kun je voltooien door een drietal dokters een bezoek te gunnen. Zij zullen Globox onderzoeken met verscheidene, overigens niet zeer patiëntvriendelijke, methoden. Een gemakkelijk te begrijpen verhaal waar je niet al te veel bij na hoeft te denken, daar ben ik altijd voor in!

Rayman beweegt zich in dit derde deel opnieuw soepel over het beeldscherm; de besturing voelt vertrouwd aan en al snel laat je jouw held de meest onvoorstelbare ‘moves’ uitvoeren. Zoals gewoonlijk fungeert de groene A-button als springknop, en de B-button als schietknop – waarmee je de verdomde Hoodlums eens een lesje zult leren. Ook is het weer mogelijk om bepaalde afstanden door de lucht als helikopter te leggen, door middel van het rond laten draaien van Rayman’s gele haren.

Rayman 3 kent ten opzichte van zijn voorganger geen drastische veranderingen. Veel onderdelen zijn regelrecht uit The Great Escape overgenomen, en daar kan ik de makers niet anders dan gelijk in geven. Waarom zouden ze een succesformule aan willen passen? De enige opzienbarende vernieuwing is de aanwezigheid van power-ups. Met deze speciale krachten kan Rayman bijvoorbeeld veel langer in de lucht blijven ‘zweven’ door middel van de zogenaamde ‘Throttle Copter’, of raketten afvuren om onbereikbare doelen te vernietigen. Allemaal heel leuk en aardig, maar dit alles was ook al in het tweede deel mogelijk, zonder gebruik van power-ups, welteverstaan.

De grafische stijl van deze nieuwste aflevering is wederom uniek. Alles wordt op een prachtige, aparte stijl weergegeven en is anno 2006 nauwelijks verouderd. De beelden kunnen zich naar mijn mening zelfs meten met de games van Nintendo, een bedrijf met een toch heel aardige reputatie op visueel gebied. De grotten met de vrolijke grasveldjes gecombineerd met een geheimzinnige sfeer doen het hem echt voor mij. Het geluid is tevens van een goede kwaliteit; simpele geluiden - bij het oppakken van een voorwerp bijvoorbeeld - met een leuk deuntje op de achtergrond.

Wat hebben de moeilijkheidsgraad en de lengte van de game met elkaar gemeen? Nou, ze zijn allebei veel te laag voor een avontuur in het Rayman-universum. De moeilijkheidsgraad is werkelijk om te huilen; je zult het avontuur grotendeels rennend (!) afleggen. Nooit zul je stuiten op een (moeilijke) puzzel, nooit zul je tegengehouden worden door een sterke vijand en nooit zul je de weg kwijtraken. Al snel zul je het avontuur doorlopen hebben, en dat is jammerlijk, heel erg jammerlijk. Hier had zoveel meer ingezeten. Plezier valt er nog bij vlagen aan te beleven, maar dit is toch wel een smet op een o zo leuke game.

Er moet wel bijgezegd worden dat er minigames en filmpjes vrij vallen te spelen, die de speelduur nog aanzienlijk verlengen. In de filmpjes, die eigenlijk bestemd zijn voor de kwaadaardige Hoodlums, komen verscheidene manieren aan bod om Rayman te doden. Rayman wordt hierin op de meest hilarische wijzen afgemaakt, en wist meerdere malen een glimlach op mijn gezicht te toveren. Van een nóg hogere kwaliteit zijn de minigames, veel van deze spelletjes hadden zelfs een alleenstaand spel kunnen vormen. Het beste minispelletje is er één die alleen met een aangekoppelde Gameboy Advance gespeeld kan worden. De speler met de GBA speelt dan een soort tetris, waarmee hij met blokken een weg door de ruimte probeert te maken. De speler op de Gamecube kan vervolgens een race op deze blokken afleggen. Als puzzelfan zul je alleen al met dit spelletje uren zoet zijn!

Conclusie en beoordeling

None

Rayman 3: Hoodlum Havoc is een leuke game geworden, die mij een aantal uurtjes puur vermaak heeft bezorgd. Grafisch is het genieten geblazen, en ook de gameplay staat zijn mannetje. Helaas is de game, mede door de lage moeilijkheidsgraad en korte spelduur, niet zo goed als zijn voorganger, maar dat was ook een haast onmogelijke opgave. Voor fans van platformers óf voor fans van Rayman is dit een verplichte aanschaf!
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Grafische stijl;
  • Besturing;
  • Minigames;
  • Humor.
  • Minpunten
  • Korte spelduur;
  • Moeilijkheidsgraad.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Verdomme, DICE en Criterion zijn nu juist zulke bijzondere en goede developers!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren