1. Half-Life (PC)

Half-Life (PC)

Voór 1998 was de PC voor mij een soort van onderontwikkelde console. Het werkte allemaal wel, de mogelijkheden waren veel groter, maar niemand leek daar echt iets mee te willen doen. Tevens waren games niet complex genoeg om upgrades te vereisen, dus dat gebeurde dan ook niet. Quake II was de klapper (inclusief een grote online gemeenschap) die aan dat status-quo bijna een einde maakte, maar Unreal bevestigde dat de tijd voor upgraden was aangebroken. Half-Life was het unicum van beide tezamen en weinig minder dan een ware revolutie.

Party like it's 1998!

Je moet je realiseren wat voor tijd dit was. In 1998 waren we nog maar net aan Win98, laat staan second edition en Windows 2000 stond nog in het toekomstverschiet. Met een Pentium 2 op 500 MHz was je goed bezig en met een Voodoo 2 (3dFX) kaart erbij was je helemaal de man. Tenminste, totdat de Riva TNT verscheen. Dat was helemaal machtig. Eén kaart die Half-Life op 1024x768 op maximale framerate liet draaien en de laadtijden behoorlijk verkorte, dat lag behoorlijk in de regio van de überkwijl-machine (insert "Bassie-hohoho-lach" - die Bassie van Adriaan, ja). Dat alles natuurlijk draaiende op een fikse 256MB PC133 (MHz) RAM, want onder Win98 was 128 al meer dan genoeg (help, ik voel mijn tenen krommen!). Maar zulke strakken lijntjes had je nog nimmer gezien in een spel! En dat geluid, wat leuk dat je niet alleen je eigen stampen op de grond kunt horen, maar ook die van de andere spelers. Hoor, daar gaat er weer een- aah! - …. Bagger, weer respawnen.

Keep your hands inside the vehicle

Half-Life. "Welcome to the Black Mesa facility", uitgesproken door een mechanische vrouwenstem. Woorden die rillingen van verrukking door de verweekte ruggengraten van dat zonschuwe type sturen: gamers. Het zwarte beeld wordt langzaam helderder en ik merk dat ik alleen in een enkele cabine van een monorail sta, terwijl om buiten de cabine de contouren van een laboratorisch complex duidelijk worden. Terwijl de route vordert, zie ik van alles gebeuren. De rail moet stoppen voor een overstekende robot met een vat radioactief afval in zijn armen, turbines doen hun gedraai, een beveiligingsagent is als een gek op een deur aan het kloppen, aan de overkant van een grote zaal is een andere monorail bezig om te vertrekken en een van de mannen is anders gekleed dan de wetenschappers in die cabine. Blauw pak, begrafenisuitdrukking op zijn gezicht, passende stropdas en blijkbaar zit die stropdas voor geen meter want de man blijft er aan frutselen. Verderop zie ik een (Apachi?) helikopter klaarstaan voor vertrek. Terwijl deze rit vordert lees ik dat ik Gordon Freeman heet, afgestudeerd ben aan de MIT, ik in de testlabs werk, mijn functie geheim is, en dus geen stoere marinier of wat dan ook ben. Gordon realiseert zich dat hij in een heel foute game terecht is gekomen en begint aan een wildemanstirade om uit het voertuig te komen ("Ik had een afspraak voor mariniers, geen wetenschappers!" "Maar meneer, die krijgt u ook". "Eh?"). Gelukkig, de eindhalte.

And what does this button do?

Bij de halte sjokt een beveilingsbeambte wel heel langzaam naar de cabine toe om deze te openen. De deur gaat open en Gordon vliegt de man straal voorbij de deur uit om tegen een andere deur aan te lopen op het einde van de metalen loopbrug met daaronder schijnbaar oneindig zwart. Gordon heeft geen seconde nodig en gooit zichzelf direct in de diepte ("wetenschapper…ja daaaag"). Het laatste wat Gordon hoort is het hardhandig kraken van allerlei botten. Met zijn gezichtsveld op zijn zij luistert Gordon naar de laatste tonen van de flatliner. Tuut. Tuut. Tuuuuu-… Gordon ontwaakt een paar seconden terug in de tijd in de cabine en de man komt deze weer openen ("Merde."). Gordon besluit het spel mee te spelen. De man toetst nog eens wat dingen in en de gesloten deur gaat via een uitgebreid mechanisme open. Na de tussenhal en even laden, stuit Gordon op de receptie. De computers zijn gecrasht, maar Gordon moet zich maar naar de testkamer spoeden. Terwijl hij wetenschappers passeert die hun ding doen en de omroepinstallatie in een harde bromstem allerlei zaken meldt, komt Gordon aan bij zijn Hazmat-pak. Hij kan niet zomaar bij het pak, maar voor het pak staat een console met een grote verlichte knop. Het zal toch niet… nauwelijks heeft Gordon de knop ingedrukt of hij kan al in zijn levensreddende pak schieten, die niet alleen zijn health vermeldt, maar ook de extra energie van het pak en de energie van de zaklamp. Op naar de testkamer, want je was al veel te laat.

"oeps"

Aangekomen bij de testkamer vertellen twee wetenschappers dat het heel belangrijk is enzo, en doen met de irisscanners de deur voor je open. Eenmaal begonnen met de test, inclusief het 'testing, testing' van de microfoon, moet je wat knoppen indrukken om de constructie in het midden te laten ronddraaien die allerlei elektriciteit lijkt af te geven. Als laatste komt er een karretje met een 'specimen' omhoog en moet je die in de stroom duwen. Gordon pakt het karretje vast, zet zichzelf eens goed af en ramt het onding met een noodgang in de machine ("en nou koffie"). Helaas voor Gordon breekt op dat moment de totale pleuris uit. Terwijl diverse stralen de ruimte kort en klein maken, probeert Gordon een veilig heenkomen te vinden, totdat hij door een straal 'gepakt' wordt. *bzzzzt* Gordon hoort alleen zijn versnelde adem nog. *bzzzzt* Terug in de testruimte, die nog verder aan gort begint te geraken. *bzzzzt* Gordon ziet een omgeving die hem als buitenaards overkomt, inclusief vreemde wezens. * bzzzzt* Gordon staat in een cirkel van rare aliens, die hem aankijken. Het lijkt wel een praatgroep ("hallo allemaal, ik ben Gordon Freeman en ik heb obsessie met dingen hard in machines duwen" "khuoe%#*zahra&86"). Nu voelt zelfs Gordon zich niet meer veilig. Snel Gordon, zet het licht van je zaklamp uit, dan zie je ze tenminste niet meer. Gordon zet het licht uit. Pfew. *bzzzzt*

Conclusie en beoordeling

None

Gelukkig beland Gordon terug in Black Mesa, maar het is duidelijk dat het goed mis is. Wetenschappers dood, apparaten stuk, delen van de gebouwconstructie kapot en tot overmaat van ramp komen de aliens nu onze dimensie binnen. Onschuldig ogende headcrabs blijken grote sprongen te kunnen maken richting je hoofd gepaard met een afgrijselijk gilletje. Collega's die al te grazen zijn genomen zijn veranderd in zombies, en andere typen wezens blijken al snel overal in Black Mesa rond te lopen. Gordon zal halsbrekende toeren uit moeten halen om sommige voor hem te grote aliens via puzzelgedeelte te kunnen verslaan. Tegelijk moet Gordon oppassen voor normale gevaren zoals water plus elektriciteit, maar ook voor andere geintjes. In zijn tocht naar de oppervlakte zal Gordon een keur aan semi-realistische wapens en alienwapens verkrijgen, maar ook te maken krijgen met mensen die hem liever niet zien vertrekken. En die zijn nog behoorlijk slim en sterk ook. Maar het meeste zal Gordon hebben aan zijn trouwe crowbar, die hem door menige obstructie en vijand zal helpen ("En wat is dat toch met die stropdas?"). Mocht je destijds Half-Life hebben gemist, dan is een aankomende vakantie wellicht een goed excuus om het spel eens te spelen. Wanneer de single player op is, wacht er nog een zee aan online mogelijkheden op je, inclusief 's werelds bekende MOD: CounterStrike.
10
Score
100
Score: 100
  • Pluspunten
  • vage shit
  • semi-realisme
  • wordt niet oud :)
  • verhaal zoek je zelf maar uit
  • Sadisme is ok
  • Minpunten
  • that's all

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • But he needs die monney! :'(

  • Nah, boeien.

  • Nah, boeien

  • Da's balen voor onze Nico..

    But he needs die monney! :'(

  • Jammer.

  • schijnt dat de acteur vond dat hij te weinig heeft gekregen voor zijn werk in GTAIV, gezien de opbrengsten van de game.

  • grootste teleurstelling in de geschiedenis van de games… :')

    (nominatie!)

  • Zou wel leuk zijn geweest als Nico een kleine rol zou spelen, maar het is geen ramp.

  • he needs the money !!! vervolgens kan je geen drol mee maar dat terzijde

  • Zou me wel tof lijken als in Lost and Damned je in de intro Niko Bellic al direct overhoop geschoten ziet worden. Daarvoor hoeft hij niet te zeggen.

  • hahahahah saaie boel laat die gta 5 maar lekker komen

  • ik vond niko erg vet een van de vetste personages van de hele gta reeks maar dat komt meschien omdat ik zelf van servische afkomst ben. Dus jammer dat er niet meer bellic komt :(

  • Logisch ook, anders krijg je weer dat gezeiver van die acteur over je heen.

  • Zonde, Nico Bellic was voor mij het beste personage van alle GTA-games.

  • Ik hoop dat we ooit Tommy Vercetti (GTA Vice City) weer eens mogen spelen!

  • wel logisch het gaat toch ook niet meer over hem

  • @Johnnnyboy15nl



    Inderdaad! dat zou ik ook graag willen, dat die terug komt :)

  • moet je voor de lost and damned ook eerst het andere spel hebben uitgespeeld.Of is het een losstaand verhaal???

  • @Johnnnnnnnnnnnnny: Tommy Vercetti was inderdaad erg tof, vooral met de stem van Liotta. Liotta is nog steeds druk bezig met films en stemmen inspreken, dus het ís mogelijk.

    Sowieso was Vice City een gigantische toffe setting.



    Maar goed, ik vind Bellic net zo goed een geweldig personage. En ik heb zelfs vertrouwen in Johnny nu. Alleen CJ was verschikkelijk, though. Heel San Andreas was poep.


  • Tommy was inderdaad echt het tofst. zoiezo was vice city de beste gta ooit gemaakt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren