1. Brothers in Arms: Earned in Blood (PC)

Brothers in Arms: Earned in Blood (PC)

Op een regenachtige herfstdag liep ik door de straten van mijn vredig klein stadje. Opeens dacht ik bij mezelf: ‘’laat ik maar weer eens bij die ouwe knakker van Barrabas langs gaan!’’. Zoals gewoonlijk werd ik hartelijk ontvangen en kreeg meteen wat melk en koekjes. Na een tijdje waren we een beetje aan het praten geslagen, hij had een tijdmachine kunnen uitvinden waarmee hij iedereen naar de toekomst of het verleden kon sturen. Hij vroeg mij of ik het niet een keertje wilde proberen en natuurlijk gaf ik al snel een bevestigend antwoord. Mijn keuze ging uit naar Frankrijk 1944, toen de Amerikaanse soldaten begonnen aan het grootse avontuur van hun leven. Met een beetje pijn in zijn hart zapte hij mij 62 jaar terug in de tijd en nam ik het lichaam over van de kersverse sergeant ‘’Joe Hartsock’’. 15 dagen heb ik daar gevochten en op de laatste dag werd ik op het matje geroepen bij een of andere kolonel om verslag te doen van mijn bijdrage aan de grootse invasie.

Na een kort gesprekje over koetjes en kalfjes begonnen we dan uiteindelijk toch te praten over de gruwelijkheden die ik de afgelopen dagen had gezien. En dat bedoel ik deels letterlijk en deels figuurlijk. Dit komt omdat de graphics van ‘’Earned in Blood’’ vrijwel niet zijn veranderd ten opzichte van zijn voorganger, het is dus nog steeds dezelfde engine met dezelfde beelden. En dat is jammer aangezien de game dan grafisch behoorlijk afdoet aan de andere games die in die tijd zijn uitgekomen. Toch zijn de graphics niet bar slecht, natuurlijk ze stellen wat teleur maar ergens héél diep van binnen vind ik ze eigenlijk goed genoeg. Daarbij komt dat sommige dingen nog vrij gedetailleerd zijn, een voorbeeld hiervan zijn de personages die nog steeds erg goed zijn neer gezet. Het dan ook prachtig als je bijna letterlijk de emoties van hun gezichten kunt aflezen. Echter minder is (nog steeds) het gras en dergelijke, doordat de engine nog precies hetzelfde is als voorheen is er grafisch dus weinig tot helemaal niets verbeterd. Sterker nog, soms is het zelfs wat minder goed als in ‘’Road to Hill 30’’. Dus daarom kijk ik de kolonel met een neutrale blik aan, maar als hij begint over gameplay begin ik steeds meer die geweldige glimlach op mijn smoel te krijgen.

Tijdens mijn gesprek met de kolonel vertelde ik dus over mijn ervaringen op het slagveld en dat ging me zoals gewoonlijk goed af. Zonder enige emotie kon ik bikkelhard vertellen over de brieven die ik naar de familie van de overledenen moest sturen waarin natuurlijk het verschrikkelijk nieuws in stond. Het verhaal wat ik vertelde was een enorm hoog niveau. De eerste helft van de game ben je nog gewoon de korporaal uit het eerste deel en zul je een paar stukjes moeten herspelen. Zo zul je nogmaals uit het vliegtuig worden gegooid om vervolgens wat van je mannen te verzamelen en tot slot die nazi’s op hun kont te trappen. Toch zijn er een paar verschillen ten opzichte van het eerste deel, ten eerste bestaat deze episode volledig uit flashbacks en ten tweede is dit deel vele malen intenser dan zijn voorganger. Er is meer bloed, meer interactie met je teamgenoten en tot slot is het nóg realistischer geworden. Dit komt deels doordat de AI verbeterd is. Bleven ze in het eerste deel nog gewoon op één plek staan, hier zijn ze opeens een stuk slimmer en maken net als jij ook gebruik van hun tactische vaardigheden.

Terwijl onze arme professor Barabas zich grote zorgen om me baarde was ik nog hevig in gesprek met de kolonel die alles van mijn strategieën wou weten. Net als in het eerste deel kun je, je teamgenoten commando’s geven door middel van handgebaren. Deze zijn weinig verandert maar werken nog steeds perfect. Wat echter wel jammer is, is dat je de vijand eigenlijk maar op één manier kunt verslaan. Dit kun je doen door een 4-stappenplan uit te voeren, zo is het de bedoeling dat je eerst de vijand vind (duh) om hem vervolgens een stevig spervuur aan de schenen te leggen. Heb je de nazi’s onder druk weten te zetten dan kun je met je assault-team (je hebt 2 soorten teams, eentje die de vijand onder druk houd en een ander die de vijand ook daadwerkelijk aanvalt) aanvallen en erom heen rennen zodat de Duitsers de enige zijn die niet meer onder dekking zitten. Heb je dit alles goed weten te volbrengen, dan kun je jezelf feliciteren omdat het soms echt verdomde moeilijk is om zo’n vijand perfect weten te verslaan. Zoals ik net al zei kwam dit waarschijnlijk door de AI van onze Oosterburen. Maar niet alleen zij maken het spel moeilijk, ook je eigen mannen hebben nog wel eens de neiging niet naar jouw aangewezen locatie te gaan maar gewoon de held uit wilt hangen waarna hij al snel het lootje legt. Dit is natuurlijk niet altijd even leuk want je manschappen zijn heilig en zonder zul je het niet lang overleven. De kolonel keek me geïnteresseerd aan en vroeg me naar mijn ervaringen met de andere squadleaders waarmee ik Normandië onveilig maakte.

De wijze kolonel had het natuurlijk over de multiplayer, hij vroeg zich af of die net zo intens en hartverscheurend was als het singleplayer-avontuur. Na vele uren spelen met mijn goede vriend kwam ik echter tot de conclusie dat deze verbetert is ten opzichte van de vorige episode. Dit komt ook doordat er een geheel nieuwe spelmodus in de game is verwerkt, dit is namelijk de ‘’Skirmish’’ modus. Als mensen de vrij korte singleplayer hebben weten uit te spelen kunnen de doorgewinterde strategen zich storten op een van de enorm moeilijke missies die je zowel met de Amerikanen als met de Duisters kunt spelen. Maar het leukste aan deze spelmodus is nog wel dat je samen coöperatief deze missies kunt spelen. Ik speelde heel strategisch maar mijn vriend moest niets van dat voorzichtige gedoe hebben en gooide zichzelf voor een MG42 waarna hij natuurlijk door spervuur werd neer gemaaid. Hierdoor werd hij zó kwaad dat hij overliep naar de Duitse kant. Mijn beste vriend was plotseling mijn ergste vijand geworden , gelukkig was hij nog even onvoorzichtig en liep recht tegen mijn verdedegingslinie aan waarna hij werd neergeschoten door mijn prachtige M1 Garand. On-line heeft dit spel nog heel wat problemen, dit komt vooral doordat ik vaak problemen had met mijn Ubi-account. Toch is de multiplayer zichtbaar verbeterd maar is nog steeds niet perfect. De kolonel begreep mijn punt en wou met me overgaan tot het laatste onderwerp van mijn verhaal.

De kolonel stelde me die ene vraag, die vraag waar ik altijd vrij goed op let. Hij vroeg me hoe de invasie was verlopen binnenin mijn slakkenhuis. Ik kan je vertellen dat het daar geweldig goed verliep, elke granaatinslag deed mijn trommelvliezen trillen en elke paniekerige schreeuw van één van mijn maten drong mijn gehoor binnen. Kortom: het geluid is dus weer prachtig goed verzorgd. Ook de muziek is er hevig op vooruit gegaan, zo is de soundtrack heroïser. De kolonel keek me tevreden aan en noteerde alles wat ik had meegemaakt terwijl de volgende soldaat alweer klaarstond om ook zijn verhaal aan mijn inmiddels goeie vriend te vertellen. Ik stond op en liep terug naar mijn mannen maar toen ik eindelijk met ze wou gaan praten, werd ik teruggeflitst door de professor. Hij zei dat het daar nu pas echt hevig aan toe zou gaan, helaas zal ik dan wel nooit weten wat er met mijn team gebeurt. Maar er zal altijd maar één man zijn die me altijd bij zal blijven: de kolonel.

Conclusie en beoordeling

None

Thuisgekomen wilde professor Barrabas alles over mijn avontuur weten, maar omdat ik dat allemaal al aan de kolonel verteld had wilde ik het kort houden. Ik zei dat Earned in blood eigenlijk beter is dan zijn voorganger en doet op sommige vlakken er zelfs een schepje bovenop. Het verhaal is beter in balans dan ooit en de gameplay is op sommige vlakken ook nog eens verbeterd. Dan komt daar ook nog bij dat de makers zienbaar wat aan de multiplayer hebben gedaan en daarbij ook nog eens een geheel nieuwe spelmodus erin hebben gegooid. Toch is het dan enorm jammer dat de graphics enorm achterhaald zijn en juist dit aspect haalt de game een beetje naar beneden. Toch mag de conclusie duidelijk zijn: een ware topgame en misschien wel de allerbeste WO2-Shooter ooit.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Het verhaal
  • De interactie met je teamgenoten
  • Het commandosysteem werkt nog steeds geweldig goed
  • De sound
  • De skirmishmodus
  • Minpunten
  • Grafisch niets verandert
  • Multiplayer wat magertjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Vet! :)

  • Maar in hun bikini wtf he damn dat is gewoon erg gewoon ahahah :)

  • ik heb een voorgevoel dat dit een heerlijke game gaat worden om even hersenloos op een vrijdagavond door te spelen in co-op ^^ hoop dattie voor een budgetprijsje in de winkels komt.

  • Lol, hij komt ook nog echt uit in Europa XD

  • Fucking awesome! :'D

  • Dit lijkt me wel een grappig spelletje!

  • vet :D

  • whahaha woot

    verkoopcijfers: 3 miljoen in een maand

    because of: bikini's

    wtf XD


  • gek shit

  • haha chikkie's!!!

  • Niet echt een game om veel geld aan uit te geven.

  • hopelijk zijn de graphics dan goed… :p

  • hmmm, ill play this game naked…



    haha nee lijkt me wel geinig game:P de intro is ook erg sexy:P maarja ga hier geen 60 euro aan uitgeven:P

  • lol

  • nice

  • Als ik het zou moeten opnemen tegen hordes van zombies dan zou ik niet eens op het idee zijn gekomen om dit schaarsgekleed te doen. Maar goed, als deze dames daar wel zin in hebben dan laat ik hun gewoon lekker hun gang gaan:P

  • Killzone 2 laten liggen dan maar :'[

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren