1. Outlaw Tennis (Xbox)

Outlaw Tennis (Xbox)

Te lang? Véél te lang! Maar ja, het origineel is geschreven voor Xboxworld.nl, vandaar.

Een serieus alternatief voor Top Spin? Een puberaal Flop Ding? De weinig perfectionistische gamer constateert: veel waar voor je ka-ching.

De Insidegamer.nl lezer heeft natuurlijk al gemerkt dat Outlaw Tennis al reusachtig lang in de schappen ligt. Er staat zelfs nog een Global Star logo op; een budgetlabel dat meer en meer wordt vervangen door het 2K Games-embleem. We kunnen op onze blote knieën toegeven dat we ruim te laat zijn met deze recensie, maar ja, ga maar eens aan Outlaw Tennis staan op een moment dat je terugkomt van de zomer, de Xbox 360 in de schappen ligt en dit budgetspelletje zijn enige waarde heeft verloren omdat het niet backwards-compatible is.

Zo, zullen we gewoon met de recensie beginnen?

Tennis is de derde sport die door het Outlaw-gemaal wordt gehaald. De serie debuteerde in 2002 met Outlaw Golf en niet lang daarna volgde een voorspelbaar genaamd volleybal-deel. Het waren degelijke games die aardig speelden, maar waarin de hoofdrol was weggelegd voor foute karakters en platte grappen. Anders gezegd: het was nogal banaal. En als je daar niet van gediend bent, past Outlaw Tennis zéér waarschijnlijk ook niet in je straatje.

Het begint al bij de personages die vanaf het eerste moment tot je beschikking staan. Je hebt de uit de gevangenis ontsnapte spierbundel Killer, een ijdele macho met een veel te strakke spandex die gebukt gaat onder de naam El Suave (de redding) en de dames Donna en Summer. Dat heeft natuurlijk niéts te maken met de gelijknamige zangeres. In ieder geval is Donna het stereotype omhooggevallen dametje. Summer schopt liever tegen de vooroordelen en is een ‘dom’ blondje die graag natuurkunde leert. Naarmate je in het spel vordert, komen daar nog twaalf tennissers bij. Onder andere een halve gare ninja bij en een Eminem-achtige rapper die ruzie heeft met z’n hond. Anders dan in Top Spin, speel je in Outlaw Tennis namelijk tennissers vrij.

“Wow, am I glad for you. No serious, I don’t give a crap.”

Hah, melige gast die commentator. Afijn.

De spelopzet verschilt sowieso nogal veel met Xbox’ felbegeerde tennisspel. Elk personage heeft een singleplayer van vijf uitdagingen. Na elke uitdaging krijg je een nieuwe klerenset, een nieuwe uitdaging en een nieuwe Drills. Maar daarover later meer. Als je die uitdagingen uitspeelt, krijg je net als in vechtspellen een nieuw personage waarmee je een soortgelijke sinleplayer kan spelen.

De eerste van de vijf uitdagingen is altijd een doorsnee tenniswedstrijd, in één van de opmerkelijke arena’s als het Witte Huis, een kamp op de Noordpool of bijvoorbeeld de hel. Maar bij de verdere uitdagingen gaat de eigenzinnigheid nog een stukje verder. Het is alsof de makers een grote kwak aan willekeurige ideeën op tafel legde en de haalbare ervan op het spel heeft losgelaten. Zo kun je tennissen op pingping-, American Football- en basketbalscores, maar moet je ook niet raar staan te kijken als je in je uppie tegenover twee man staat. Een speciaal pluimpje gaat uit naar de Pinball-stand, waarbij degene met opslag punten scoort door ronde bumpers bij de tegenstander te raken. Als de opslag wisselt, is de tegenstander aan de beurt voor een portie punten. Ook de modus dat er een bom op het veld ligt die afgaat als je ‘m raakt is leuk. De variant waarbij je tennisbal ontploft na een korte rally is daarentegen behoorlijk frustrerend.

“It’s moments like these I’m glad they invented adult diapers. I’ve gotta load!”

WTF? Rare kwast die commentator. Afijn.

Opmerkelijk is dat je in de singleplayer met vaste personages speelt. Ze hebben vaststaande eigenschappen en statistieken, maar in de losstaande Drills gaat die vlieger niet op. Daar moet je de personages trainen aan de hand van gestoorde tennislessen: de drills. Die vallen onder verschillende categorieën en zijn soms erg leuk. In de allereerste les moet je een groep polonaise-lopende slagers omver slaan voordat ze een koe slachten. De partijtjes waarbij je tegen een kogel én tennisbal-schietende robot tennist, zijn nog leuker. In de tweede training schiet ie een kogelregen af die je maar even mag ontwijken. Tennis smelt samen met Space Invaders en dat is best leuk! Bij de mijnenveld-les, waarbij je mijnen tot ontploffing moet brengen door ze te raken, komt het grootste minpunt naar voren.

De besturing. Noem het maar een cruciaal punt in een tennisspel, als je de tegenstander tenminste wil verslaan op geweldig gerichte ballen. Op pure klasse gemengd met gemene trucjes, waarbij je het onderste uit de kan moet halen om er iets tegenin te brengen. Waar Top Spin meester in was, zeg maar. Nou: daar ontbreekt het Outlaw Tennis dus aan. Nog voordat we een echt pluspunt hebben opgemerkt (Oh wacht, de achtergrondmuziek is leuk en perfect op de andere geluiden afgestemd! Pfiew, gered!), valt dit spel door de mand door een beperkte besturing. De vier basisknoppen staan elk voor één soort slag, maar zijn nauwelijks uitgediept. Je zou toch denken dat je wel wat richting kan meegeven aan een sterke forehand. Nope! In combinatie met de rechter-trigger hoor je de bal effect te geven, dat moet toch zeker wel lukken? Nee hoor! In Outlaw Tennis sla je bijna alleen recht vooruit. Om een punt te scoren, moet je het geluk hebben dat de tegenstander helemaal aan de andere kant van het veld staat. Dat ie dan uit ergernis z’n racket weggooit is leuk bedacht, maar het compenseert dit gebrek niet natuurlijk.

“If you scored this point earlier on, we wouldn’t have this conversation right now, would we?”

Argh. Bind ‘m vast, die commentator. Afijn.

Om verdere ergernis te voorkomen, speelden we maar op Amateur. Dan zijn de computertegenstanders kunstmatig dom gehouden en missen ze ballen die ze makkelijk kunnen raken. Op Pro duren de rallies al wat langer en kijk niet raar op als de tegenstander op Champion wél nauwkeurig ballen richten. Het gebrek aan richting doet ook de multiplayer de das om. Maximaal vier spelers kunnen dubbelen op één Xbox en daarbij kun je uit al die spelvarianten kiezen die de singleplayer sierden, maar je kan je voorstellen dat het een crime is als alle ballen recht op de tegenstander afgaan. In Top Spin had je soms dat je personage liep in plaats van sloeg, maar dat zien we liever dan minutenlange rallies die elke vriend nog binnen het eerste potje doen afhaken. Kun je vervolgens wel doodleuk op Xbox Live inloggen, maar daar zul je niemand vinden. De scoreboards tonen alleen scores die spelers behaalden in de singleplayer en Drills. Zo goed als niemand heeft dit spel ooit online gespeeld. Dat is toch wel heel zuur. Zelfs voor de twintig euro die dit spel maar kost.

“Well, this game is over. Now it’s time for a real sport!”

Precies! Wat een fantast, die commentator!

Conclusie en beoordeling

None

Outlaw Tennis biedt een hoop waar voor de slechts twintig euro die het spel kost. Er is een scala aan originele ideeën en er is een hele zwik speltypes die alleen én met vrienden gespeeld kunnen worden. Maar het spel gaat de mist in op het cruciale gebied van de besturing. Die maakt wedstrijden te moeilijk of te langdradig. Om de commentator kun je soms lachen, maar meestal lach je als een boer met kiespijn.
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Slechts twintig euro
  • Originele Drills en uitdagingen
  • Toffe achtergrondmuziek
  • Soms leuke commentaren
  • Minpunten
  • Door besturing soms te moeilijk
  • Door besturing niet leuk in multiplayer
  • Niemand op Xbox Live
  • Soms flauwe commentaren

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren