1. The Warriors (PS2)

The Warriors (PS2)

Kwalitatief goede filmgames zijn op één –héél misschien twee- handen te tellen. Ontwikkelaars teren op het succes van een (meestal) recente film en laten daarbij een hoop belangrijke aspecten voor wat ze zijn. Het ergste is dat dit soort spellen nog geld opleveren ook... Dus, om geld te verdienen pak je een pas uitgekomen film en je maakt er een game van? Jammer, ik zie liever een paar klassieke films in gamevorm... Hint? Rockstar, bekend van GTA, komt met The Warriors, zesentwintig jaar na de film.

En dat is te merken.

Zowel de sfeer als de graphics lijken direct uit 1979 te komen. Maar goed, het is Rockstar; Lego-haarstukken en –handen hebben we al eens vaker gezien in GTA en ook de brakke visuele effecten doen de game niet bepaald goed. Afschrikwekkend? Misschien, maar onthoud dat een film uit deze periode sowieso niet een system seller hoort te zijn. Toch wist deze game me ergens –diep in mijn 70’s hart, waar dat ook mag zijn- te raken. De sfeer in deze game zit namelijk helemaal goed. Natuurlijk, ik heb deze tijd nooit meegemaakt, maar deze game geeft wel een erg goed beeld weer van die tijd. Dit is niet alleen te merken in de game zelf, maar ook de menu’s en zelfs de laadschermen stralen iets kenmerkends uit. Tel daarbij de gewéldige muziek en de originele stemmen bij op en je hebt een meer dan uitstekende sfeer.

Maar goed, met sfeer alleen red je het niet. The Warriors is een game uit het brawler-genre, een genre dat voorheen haast uitgestorven was, jammer genoeg. Vechten met een kleine bende tegen een overmacht aan honkbal virtuozen? Het kan, en dat is wat dit genre zo leuk maakt. Het geeft een kick om te vechten op deze, vrij diepgaande, manier. De besturing steekt erg simpel in elkaar, maar heeft alsnog genoeg diepgang in de vorm van combo’s, ook mét je teamgenoten. Slaan, schoppen, beetpakken en ‘Rage’ (woedeaanval), standaard; maar het is wel erg leuk. Een probleem van dit genre was de houdbaarheidsdatum, want keer op keer vechten wordt saai. Gelukkig heeft Rockstar voor de nodige variatie gezorgd: Autoradio’s stelen door je analoge stick te draaien of het beschermen van een slager tegen vijandelijke bendes? Het kan... Het kan samen. Want Rockstar is zo aardig geweest om er een –géwéldige- co-op modus in te doen. Geef elkaar wat cocaïne, ga overgooien met een tegenstander, of neem het tegen elkaar op in een uitgebreide multi-player modus. Ook leuk om te melden zijn de vele extra’s in de verhaallijn zelf, waaronder flashback levels. Hierin kom je te weten hoe de bende is gevormd, en hoe het zijn leden heeft gekregen. Overigens is het mogelijk om gewoon vrij rond te lopen op Coney Island (daar later meer over) en optionele missies te doen.

De missiestructuur in dit spel is simpel; versla bepaalde mensen, loop ergens heen, enzovoorts. Het is echter ook noodzakelijk om geld te halen door middel van het plunderen van een winkel of het stelen van de eerdergenoemde autoradio. Tevens is het overspuiten van een vijandelijke ‘tag’ soms té verleidelijk. In de missies heb je een beperkt gevoel van vrijheid die de simpele, maar niet lineaire missies nóg leuker maken.

Maar... Waar is al dit obscene geweld goed voor? Lees de achterkant van de film maar eens, en tel een aantal maanden terug. Het volgt namelijk niet helemaal de tijdlijn van de film. In het begin zie je een toespraak van Cyrus, de leider van een bende genaamd ‘The Riffs’. Zijn doel: alle bendes verenigen en zo een ‘leger’ tegen de New Yorkse politie te vormen. Cyrus wordt vervolgens doodgeschoten en The Warriors worden hiervan beschuldigd. Vervolgens ben je zo’n drie maanden terug en ontdek je hoe The Warriors groot genoeg zijn geworden om deze bijeenkomst bij te mogen wonen. Dit deel is een echte must voor de fans, aangezien dit niet in de film besproken wordt. Na de bijeenkomst is de gameplay op de terugreis naar Coney gericht, en uiteindelijk ook op wraak tegen de echte daders.

Conclusie en beoordeling

None

Deze game laat maar weer eens zien dat games het niet altijd van graphics moeten hebben. De sfeer is er één die je bijna nergens tegenkomt -zeker niet in filmgames. Vechten zoals in deze game gebeurt is uitstekend uitgewerkt. Toch is de afwisseling in deze game wel nodig om het boeiend te blijven, want zonder dat was dit spel nooit zo goed geweest. Natuurlijk, niet iedereen vindt een spel als deze leuk, maar who cares: het brawler-genre heeft een nieuwe telg in de familie, en niet zomaar één.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Welcome to the 70’s;
  • Vechten vrij diepgaand;
  • Zoveel meer dan vechten;
  • Geweldige Co-op, multiplayer en andere extra’s.
  • Minpunten
  • Mindere graphics;
  • Niet voor iedereen weggelegd.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren