1. Electroplankton (NDS)

Electroplankton (NDS)

Media-artiest Toshio Iwai worstelt met een probleem. Hij wilt een interactieve muziekgame maken voor de Nintendo DS. ‘Maar hoe maak je een game waarbij het onmogelijk is dat de gamer oerlelijke en afstotende muziek maakt?’ vraagt hij zich af. Een terechte vraag, want een game die teveel muzikaliteit vereist van de doorsnee gamer is onverkoopbaar. Immers niemand wilt een game die een algeheel gevoel bezorgt dat de gamer in kwestie een ongetalenteerde muzikale nietsnut is.

De oplossing van bovenstaand probleem is eenvoudig en vind zijn oorsprong 2600 jaar geleden. Pythagoras, een Griekse wiskundige in de 6e eeuw voor Christus, was geniaal. Hij was van mening dat achter de ogenschijnlijke chaos en verwarring van het leven een simpele wiskundige formule schuil ging. In zijn zoektocht naar deze levensformule deed hij een enorme ontdekking. Als je een stukje strakgespannen draad aanraakt, produceert het een toon. En wanneer je een zelfde stukje draad neemt alleen dan precies de helft kleiner als de eerste, wordt er een toon genereert welke in harmonie is met de eerste toon. Ziehier de ontdekking van de octaaf.

Octaven zijn een zegen voor muzikanten die niet overlopen van talent. “Behelp je met octaven en je zult nooit een valse noot spelen,” luidt het motto van de ongetalenteerde misbedeelde. Ik ben er van overtuigd dat Toshio Iwai deze wetmatigheid als leidraad heeft gebruikt gedurende de ontwikkeling van zijn muziekgame Electroplankton.

Het volgende probleem waar Toshio Iwai mee te maken kreeg was de verpakking oftewel het uiterlijk. Welnu het meest charmante van Electroplankton is de vorm van het geheel. Alles speelt zich af onder water en met behulp van diverse wezentjes (de electroplankton) kan je muziek maken. In totaal biedt de game 10 modi aan met ieder hun eigen geluiden en bediening. Meestal betekent dit dat je met de stylus op het scherm dient te tikken of te slepen. Een aantal keer kan je ook je stem of handen gebruiken. Al deze modi zijn met veel gevoel voor detail ontworpen. Plezierige kleuren, fijne luchtbelletjes, zachte blauwe tinten, vriendelijke gezichtjes. Een en al blijheid en gelukzaligheid stralen de electroplankton uit. Dat geldt overigens ook voor het bijgesloten boekje.

Dit alles riekt naar een schijnbaar gouden formule: Mooie muziek maken in een roes van ultieme zielenrust. Helaas de werkelijkheid is anders. Voor mij is muziek een geheel van noten in de gedaante van een compositie bestaande uit een intro, complet, refrein, intermezzo en outtro. Voor de Electroplankton is muziek enkel geluidjes die zich in het oneindige herhalen. Anders gezegd Electroplankton is een deuntjes mechanisme, een muziekdoos voor kleuters.

Let wel als je voor het eerst Electroplankton speelt, zal ongetwijfeld een glimlach op je gezicht losbreken. Zoals gezegd wordt de gehele aankleding smaakvol gepresenteerd. De zogenaamde muziek is in het begin ook best vermakelijk. Zo heb ik me werkelijk rot gelachen met de electroplankton ‘Rec-Rec’ en ‘Volvoice’. Beiden modi dienen met je stem te worden bestuurd. Maar na een aantal keer heb je het wel gezien en gehoord. Eigenlijk betreft Electroplankton op zijn best een goede grap. En voor de tweede keer naar dezelfde grap luisteren is zelden leuk.

Behalve de uitstekende vormgeving zijn er een tweetal andere pluspunten. Het niet kunnen bewaren is daar een van. Stel je voor dat je de gecreëerde nietszeggendheid zou kunnen opslaan. Dat zou pas een ingrijpende confrontatie zijn met de onbegaafdheid van je zielenleven. Gelukkig blijft ons dat bespaart. Hetzelfde geldt voor het ontbreken van punten tellingen en ranglijsten. Muziek heeft niets met scores te maken. Het is ten slotte geen songfestival.

Teleurgesteld houd ik de game in mijn handen. Muziekgames, wat heb je er eigenlijk aan? Als je muziek wilt maken, koop dan een heus muziek instrument. Ga gitaarspelen in de garage van je vader, rag flink op drums in de sm-kelder van je buurvrouw, ga voor mijn part in het winkelcentrum staan met een blokfluit tussen je lippen, maar ga alsjeblieft geen muziek maken met een game. Het is zo zinloos, zo onbevredigend, zo nietszeggend, zo futiel. ‘Is dat erg dan, bijdehante hagedis?’ wil je weten. Nee, natuurlijk is dat niet erg. Een game is om te spelen en primair gericht plezier te beleven. En dat laatste is nou juist het grote manco.

Conclusie en beoordeling

None

Electroplankton behulst een onvervulde neiging tot componeren Een bloemstuk zonder geur. Een mislukt experiment gestorven in schoonheid. Een eindeloze loop leidend tot geesteloze verveling.
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Aankleding
  • Gameplay (stylus, stem)
  • Toegankelijk
  • Geen valse klanken
  • Minpunten
  • Componeren is niet mogelijk
  • Replayvalue is laag
  • Kinderlijke deuntjes in plaats van muziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren