1. Cycling Manager 4 (PC)

Cycling Manager 4 (PC)

Wielrennen is een mooie sport, of was een mooie sport. Tot dat een maandje geleden bekent werd dat tour winnaar Floyd Lanis, een verhoogd gehalte testoron in zijn pies had.

Dit betekende dat hij een schorsing van 2 jaar, en ontslag bij zijn ploeg aan de broek heeft hangen. Veel mensen deden uitspraken over deze affaire. Maar allemaal leken ze op elkaar, het was zoiets van: Na voor de tour 20 mensen wegens doping gebruik gestopt te hebben, dachten we alles te hebben gehad. Maar nu lijkt de sport zijn ondergang tegemoet te gaan. Dat over die ondergang vind ik wel erg zwaar bedacht. Overigens bestaat voetbal ook nog na het fraude schandaal. Er zit echter wel een kern van waarheid in, de sport zal nu zeker wat reputatie verliezen. Bij Cycling Manager 4 hoef je je om doping geen zorgen te maken. Het spel dat voor de pc uitkwam zou ongekend realistisch worden. Is dat ook gelukt?

Geen doping, geen problemen?

Zodra ik het spel opstartte kwam ik in het hoofdmenu. Het zag er goed verzorgd en rustgevend uit, voor een adéhadé zoals ik niet best, maar voor veel mensen vast wel. In het midden staat een cirkel met wat opties. Wil je alleen een etappe rijden, alleen een tour, of gewoon een complete carrière beginnen. Ik besloot voor de carrière te gaan. Ik koos de Rabobank als begin ploeg, en het feest kon beginnen. De menu’s in het spel zagen er ook goed uit, hetzelfde rustgevende gevoel. Het bedienen van de menu’s gaat zeker net zo simpel, waar ik in eerdere Cycling Manager spellen nog wel is moeite had met de menu’s had ik dat hier niet.

Het 2de wat ik besloot te doen was de transfer maakt aflopen, op zoek naar een goede renner. Ik had al snel door dat mensen als Jan Ullrich zeker niet makkelijk te krijgen zijn. Ullrich had een waarde van 300.000, ik mocht hem van hun kopen voor 950.000. Zo’n verhaal was het ook met Lance Armstrong en Robbie Mc Ewen. De kleinere spelers waren makkelijker aan te trekken. Spelers zonder contract komen bijna altijd, en daar kunnen ook hele goede bijzitten. De man die voor mij de Tour De France won, had echter aan het begin geen contract. Zo heb ik nog heel veel succes verhalen, soms loopt het ook minder mooi af. Je haalt dan iemand binnen die heel snel moe is, of die altijd uitvalt. Zo blijft de spanning in het spel bij aankopen, hoog en leuk. Je weet nooit of je nou wel de juiste beslissing heb genomen. Als je eerst wil weten of iemand wel goed genoeg, kan je hem scouten. Je stuurt dan iemand eropaf, en die gaat de speler in de gaten houden voor je. Mocht de speler goed genoeg kun je hem als nog aantrekken, echter dit kost wel meet tijd.

De mogelijk heden van het aantrekken van mensen gaat verder dan alleen renners. Je heb ook de mogelijkheid je staff zelf in elkaar te zetten. Van staff leden is altijd het volgende bekend, In hoeverre zijn ze bekend wereldwijd of gewoon in hun woonplaats. Uit welk land komen ze, als jij alleen maar Nederlanders in je ploeg heb is het niet slim een Spanjaard aan te trekken. Als je een goede staff wilt hebben zul je lang bezig zijn, met perfect uitbalanceren. Ook zul je je eigen sponsors moeten zoeken. Hierbij moet je goed oppassen dat je niet teveel onbelangrijke doet die niks opbrengen. Maar hier zitten ook veel addertjes onder het gras, een bedrijf als Nokia wil niet samen met T-mobile op een fiets. Allemaal van dat soort kleine dingetjes houden het leuk, en aangezien het ook lekker ontspannend is, Geniet je hiervan met volle teugen.

Geen doping, geen spanning?

Mijn eerste tour heette de Quatro, ik kende hem niet maar de naam klonk goed. Het was een mooie uitprobeer tour. Een paar berg etappes, een paar vlakke en een paar hele snelle. Ik kwam er tot mijn genoegen al snel achter dat mijn ploeg goed georganiseerd was. Na de eerste 3 etappes zaten al mijn 8 mensen in de top15. Freire had de leiderstrui en de puntentrui. En Rasmussen de bergtrui. Ik dacht toen dat ik het spelletje wel even zou spelen. Maar niets is minder waar. De eerste paar wedstrijden, waren wedstrijden tegen wat kleine ploegjes, die onbelangrijk zijn. Maar toen ik de ronde van Italië moest rijden werd ik wel even te kijk gezet. Ik merkte al snel dat ploegen met top rijders ook top denken. De tactiek van die ploegen was gewoon perfect. Ze ontsnapte op het goede moment, en waren moeilijk bij te halen. Dit is echter wel leuk, je gaat je er echt voor inzetten om een keer hun te slim af te zijn. Door dat gevoel werkt dit spel verslavend, volgens mij dan. Ik hoor ook mensen die er geen flikker aan vinden.

Ik begon zelf met de moeilijkheidsgraad moeilijk. En het was ook echt moeilijk, ik werd vaak gepasseerd en ook met klasseringen gingen steeds omlaag door de niet behaalde overwinningen. Waar ik in het begin echt een toonaangevende ploeg had, werd dat later een middenmotor. Mijn ploeg stond vaak in de top5, maar won nooit is iets. Maar toen brak de Tour De France aan, het wielren hoogtepunt van het jaar. Tegen alle verassingen in won één van mijn mensen de proloog. Meestal zijn dat mensen als Armstrong, de geweldige tijdrijders. Maar mijn Joost Posthuma bleef iedereen voor. Dat leek voor mijn ploeg een soort teken. Na 5 etappes stond Micheal Boogerd bovenaan, en 2de Was Armstrong op 1 minuut. Even later braken echter de zware bergetappes aan. Het was echt een strijd der titanen. Met het niveau op moeilijk, ging ik de strijd aan met ’s werelds grootste wielrenners. Mijn geluk kwam in etappe 14. Na een mislukte ontsnapping was Armstrong dood op. Ik liet Boogerd en Freire vluchten. De rest van mijn ploeg hield het peloton op. Mijn idee bleek te werken. Na deze etappe was de tour beslist. Boogerd won en Armstrong werd uiteindelijk 2. Op het niveau moeilijk was ik heel trots op mezelf.

Grafisch is dit spel zeker beter dan zijn voorganger, de fietsers zien er beter uit. Ook de omgevingen zijn gedistilleerde, en het publiek staat ook een beetje te bewegen.

De vele soorten ritten die dit spel bevat zullen ervoor zorgen dat je, je niet snel zal gaan vervelen. Je hebt natuurlijk de gewone rit, waar veel afhangt van de renner en je tactiek. Een onderdeel dat je daarbij ook niet mag vergeten is natuurlijk je ploeg. Een goed samenwerkende ploeg scoort beter in de ploegenklassementen dan een onsamenhangend zooitje. Dan heb je de tijdritten, één voor één starten de renners. Het is de bedoeling dat ze zo snel mogelijk het parcours afleggen. Dit staat vaak garant voor spanning, de mindere renners rijden eerst. Daarna de toppers, het einde is vaak het spannendst. Zeker als je na een paar minuten eerste staat, en de grote nam als Armstrong vertrekken. Je ziet de ene na de andere jouw tijd niet halen. Als de laatste het wel haalt word ik altijd erg boos, als die het niet haalt heel blij. De laatste ritten zijn de ploegen ritten. De ploegen vertrekken apart en moeten samen de finish halen. De tijd van de laatste man telt dan. Hier gaat het vooral om samenwerking. Ze moeten elkaar op het juiste moment afwisselen, en ook niet te lang sprinten. Wat zeker niet mag is natuurlijk dat de ploeg uit elkaar valt. Als dat gebeurt kan je het vergeten. Niet alleen voor deze rit, maar ook voor de rest van je tour.

Fair Play, daar kom je ver mee.

Conclusie en beoordeling

None

Cycling Manager 4 is weer een stukje beter dan de vorige Cycling Manager spellen. Grafisch is het spel zeer vooruit gegaan, en ook kwa uitdaging is het spel nu beter. Door de verslavingsfactor van dit spel, gaat het niet snel vervelen. Hou je niet van wielrennen? oké dan is dit spel niks voor je. Maar ben je een wielren fan, dan heb je aan Cycling Manager 4, Een geweldig spel
88
Score
880
Score: 880
  • Pluspunten
  • Sommige mensen zullen de menu's heerlijk rustgevend vinden...
  • Werkt heel verslavend
  • Grafisch beter dan zijn voorgangers
  • Je gaat je niet snel vervelen
  • Moeilijkheidgraad dik in orde
  • Minpunten
  • Mensen zoals ik ergeren ons daar mateloos aan

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren