1. Burnout: Revenge (PS2)

Burnout: Revenge (PS2)

Burnout Revenge is de opvolger van Burnout 3, wat een enorm succes was. De snelheid was ongekend en de crashes werden geweldig in beeld gebracht. Ook al werd alles op deze twee factoren gezet, werkte het uitstekend, en verveelde het absoluut niet. Het was eigenlijks gewoon een vette rit in de achtbaan. Met Burnout 3 was de serie ook uitgegroeid tot de allergrootste Arcade Racer die er op dat moment was. Een vervolg kan dan niet uitblijven, en als de uitgever EA heet komt hij er natuurlijk ook, koste wat kost. In dit deel moet alles nog sneller gaan lopen dan voorheen, vette nieuwe gamemodes, en de crashes moeten nog vetter worden. Dat waren mijn eisen in het begin van de game. Het was wat hoog gegrepen, maar met het vorige deel nog in het achterhoofd moet het gewoon gebeuren, vond ik dan.

Opgestart wil ik nog niet beginnen met de Carrière, ik wou eerst even kijken wat er allemaal te doen was. Het eerste wat me opviel was dat er heel wat nieuwe gamemodi in de game zat. ‘ ‘Race’’ is gewoon als in elke andere race-game. ‘‘Wegmisbruiker’’ is een erg vermakelijke mode, want je moet dan binnen een bepaalde tijd een Takedown(iemand laten crashen) doen. Een mode die erg goed bij deze game past, maar soms ook irritant kan zijn, maar een game die niet een beetje uitdagend is wordt snel saai. ‘‘Tekeer in het verkeer’’ zat ook in de vorige Burnout. Je moet zoveel mogelijk schade geven aan de auto’s, door middel van ze weg te beuken. Dit is in het begin een makkie, maar al snel wordt het lastig, want er komen meer vrachtauto’s die de kleine auto’s bedekken. In de ‘‘Turboronde’’ gaan alle remmen los, je moet binnen een bepaalde tijd over de Finish zijn. Alle afsnijdweggetjes gebruiken is een dan ook een must voor een gouden plak.

‘‘Crash’’ hierbij start je op een afgelegen plek, en je moet starten via een metertje. Als dat goed gaat krijg je een turbo, maar reageer je te langzaam dan blaast de auto zichzelf op óf de

motor slaat uit. Met Crash kun je altijd eerst een filmpje kijken, met dat filmpje kan je zien hoe de auto’s gaan rijden. Zo kun je bedenken hoe je een auto moet raken, en welke auto het moet zijn ook. Dan heb je hebt ook nog de ‘’Proefrit’’ waar je een hele snelle auto mag testen, en als je wint mag je die auto ook gebruiken. De multiplayer is erg leuk, hiermee ben je ook wel wat uurtjes zoet, als je vrienden hebt dan. Eigenlijks heb ik nu al verteld wat je kan doen Carrière, er is maar een verschil en dat is een soort black list. Je moet op die list de allerbeste zijn. Wat gebeurt als je bijna alle races goed hebt afgerond. Je hebt daarvoor een sterren-ranking, je ranking wordt beinvloedt door je medaille, wat dat is mag je zelf gaan uitzoeken.

Voor deze review had ik de game weer uit mijn kast gehaald. Bij mijn eerste race zat ik nog niet echt in de game. Het snelheidsgevoel was absurd hoog. In het begin moest ik de hele tijd op start drukken, omdat ik last van mijn bril kreeg, en als je even niet oplet met deze game knal je zo tegen een muur aan. Dat was wel even frustrerend, want op een belangrijk punt was mijn concentratie weg, en dan verloor ik vaak een gunstige positie.Bij 120 kilometer per uur lijkt het al of je bij de 180 bent, één ding is daarom wel zeker het geeft een enorme kick! Bij hoge snelheden begin je al snel slecht te zien, waardoor je kleine obstakels niet meer kan zien. Ik had het gelukkig snel weer onder de knie en ik wist ook meteen weer waarom deze game Revenge heet, want ik werd van de baan geduwd. Zo kreeg ik een rivaal die minstens een Takedown verkocht zou krijgen. Wat met veel geluk gebeurde. Beneden

in beeld zag ik mijn boostmetertje vollopen, die ik helemaal was vergeten, je ging al zo snel. Dus ik drukte R1 in en iedereen begon ik roekeloos van de weg af te beuken, ik was al snel in de 400, tenminste dat dacht ik.Ik was namelijk net boven de 300, ik lette niet meer op de weg en knalde keihard tegen de muur aan. Van de tweede plaats naar de vijfde plaats, dat was echt balen, maar dat krijg je als je niet oplet. Ik vond het vet dat het zo snel ging, maar daar zit ook een nadeel aan. Het verveelt wel snel als je het elke dag doet. Ik deed die race opnieuw en dit keer won ik wel. Een splinternieuwe wagen was mijn beloning. Tijdens die race miste ik wel het Burnout gevoel, want verkeer die met jou richting meerijdt beuk je gewoon weg.

De auto’s hun gewichten hebben nu ook een belangrijke rol in de game. Lichte auto’s in het verkeer vliegen gewoon weg als je ze beukt, maar auto’s die zwaar zijn laten jou crashen als je ertegenaan rijdt. Het gewicht van jou auto’s is daarom erg belangrijk. Bij ‘‘Crash’’ is een lichte auto niet handig, want die kan niet veel wagens omver beuken. Een zware auto kan dat wel, en dat maakt het perfect voor zo’n mode. Als je snelle races hebt kun je beter een lichte wagen nemen, die zijn snel en makkelijk te hanteren, zware auto’s zijn sloom en zijn moeilijk te besturen. Dit soort keuzes geven toch een gevoel van variatie. Ook is boost krijgen makkelijker, omdat je nu veel verkeer gewoon kan wegbeuken. De parcours verdienen ook een groot compliment, ze zijn allemaal erg verschillend, en rijden ook anders. Zo zul je in een stad rijden die op Rome lijkt, en je zult hoog in de bergen gaan rijden. Een kritiekpuntje is wel dat de laadtijden lang zijn.

Het spel ziet er erg mooi uit. Je hebt veel verschillende locaties, die stuk voor stuk uniek zijn. In de bergen zal een race plaatsvinden, waar je ook af kan vallen. In Rome zul je racen, je hebt dan al die oude gebouwen om je heen. In Japan zul je zijn, met al die lichtgevende teksten. De kleren die daar allemaal hangen, en de rokende putten zijn ook erg cool. De auto’s hebben geen merk, maar de vormen komen van bekende wagens, zoals een Lamborghini Diablo. De Crashes zijn nog mooier geworden. Elk stukje auto vliegt van je wagen, en de vonken die dan uit de auto komen zijn heel vet. Deze game is niet heel veel beter als zijn voorganger als het om Graphics gaat, maar dat maakt mij niet zoveel uit. Het ziet er gewoon moddervet uit. De sound is leuk, niet meer dan leuk. Ik ben geen fan van rockmuziek, en dat is het enige soort muziek in de game. De auto’s zelf klinken wel goed. Als je tegen een vangrail aanbotst, hoor je zo’n piepgeluidje. Bij een Crash hoor je een grote explosie, en hoor je de vonken. Het is allemaal prima verzorgd, maar het is ook niet meer dan dat.

Conclusie en beoordeling

None

Burnout Revenge is te omschrijven als een vreselijk snelle Achtbaan. Als je het voor het eerst oppakt heb je echt het idee van: wat is dit voor een game!? Naarmate je verder komt zal dat gevoel zakken, wat jammer is. Eigenlijks gaf het gevoel van onwetendheid voor die kick. Alle kanten kon de race op, en dat maakte de game juist zo leuk. Het blijft niet lang zo leuk, daarom vind ik deze versie minder dan de vorige.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Adrenaline
  • Graphics
  • Parcours
  • Gewichten spelen een rol
  • Sound van de wagens
  • Minpunten
  • Burnout gevoel weg
  • Weinig zicht als je snel gaat
  • Alleen rockmuziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren