1. Half-Life 2 (Xbox)

Half-Life 2 (Xbox)

Hoewel het volgens mijn ouders behoorlijk ongepast is om je als jongedame met gewelddadige games bezig te houden moet ik toegeven dat ik van tijd tot tijd wel eens kan genieten van een leuke shooter. Dit gezegd zijnde kun je je best mijn eerste reactie op de ingamebeelden voor Half Life 2 op pc voorstellen..prachtige graphics,racen met een waterscootertje terwijl fabrieksschoorstenen neerstortten en badkuipen wegschieten met een gravitygun...ik was officieel onder de indruk. Een paar zaken hielden me echter tegen het zo bejubelde game ook daadwerkelijk te gaan kopen..los van het feit dat ik eigenlijk niet graag op pc speel schrok ook het gedoe met Steam ,waarbij je grote stukken data naar je harde schijf moet downloaden me behoorlijk af. Een jaartje later kwam echter de consoleversie voor Microsoft's oude vertrouwde Xbox en kan ik alsnog mijn lusten met de gravitygun botvieren in de wondere wereld van dr Freeman.

mik op zijn knieschijven Harry!!

Het verhaal : verwarring,sfeer en facehuggers

Ok ok,ik beken..het originele Half Life was een klassieker die ik in mijn Spyro the dragon-periode aan mij laten voorbij gaan heb wat nu resulteert in het feit dat ik in het begin van de sequel vooral zat te gissen naar het hoe en waarom ik op een trein was terecht gekomen en de reden waarom al die mensen mij bleken te kennen van een incident in Black Mesa. Op vlak van verhaalvertelling doet het game het echter voortreffelijk op een manier die ik nog niet eerder in een game ben tegengekomen. Eens de trein waar je opzit stopt blijk je in City 17 beland te zijn,een grimmige Oost europeaans aanvoelende stad die er erg kil en ouderwets uitziet ware het niet van alle videoschermen en bewakingsapparatuur die er hangt en rondvliegt. De mensen die de stad bevolken blijken slaven van een fascistisch regime dat in Dr Breen zijn leider ziet.De aarde gaat namelijk kapot onder het juk van een alienoverheersing en de enige mogelijk om te overleven als mens is slavernij in de stad waar Dr Breen gesteund door de buitenaardse Combine met behulp van zijn gestapo veiligheidsmacht de plak zwaait. Bij je aankomst in City 17 voel je meteen de hardnekkige sfeer van paranoia en troosteloosheid,camera's houden je constant in de smiezen en het totaalpakket van de city lijkt wel weggegrepen uit een boek van Orwell.

Een stad waarin geliefden uit elkaar gerukt worden wegens een wet tegen voorplanting en seks en liefde dus uit den boze zijn lijkt sterk als de hel op aarde en het omverwerpen van dat regime als een doel waardig aan een videogame. Geen gevecht voor geld of een schat of het redden van een paar lullige gijzelaars..nee Half Life 2 is in feite een heftige strijd voor liefde en het recht te seksen.

Gelukkig kom je al snel in contact met een paar oude vrienden die een verzet vormen waarin jij als speler maar wat graag een spilfiguur wil worden.

Wat mij vooral charmeert aan het verhaal van Half Life 2 is de manier waarop het gebracht wordt. Daar waar bijna alle games in dit genre ervoor kiezen het verhaal te ontplooien via cutscenes kiest dit game een andere weg.Van het prille begin tot het bittere eind van het game zie je alles door de ogen van Gordon Freeman en alles van de meest hectische actie tot de gesprekken die het verhaal dieper uitwerken gebeuren erg overtuigend voor je snufferd. De manier waarop Valve dit heeft uitgewerkt is echt enorm sterk en doet mij mijn eerste kritiek over Gordon Freeman inslikken.

Freeman heeft een ietwat mythische reputatie voor de mensheid...een beetje zoals de messias of Neo uit de Matrix. Freeman is The One en het lichtpunt waaraan de mensen in hun donkere dagen zich optrekken. In het prille begin vond ik Freeman ietwat karakterloos overkomen omdat hij geen stem en bijgevolg ook geen gevoelens in het game heeft maar al erg snel komt de ware kracht daarachter tot ontplooiing. Door de geniale immersieve manier waarop het verhaal en de wereld van Half Life 2 tot leven komt bestuur je niet langer Gordon Freeman..jij als speler' bent' Freeman die het opneemt tegen gespuis allerhande zoals enorm irritante alienbeestjes die de neiging hebben de liefde te willen bedrijven met je gezicht. Zij mogen en de mensen niet?

i wanna mix my milk with your cocopuf,milky milky coco

Gameplay : Kogels,grasmaaiers en nu en dan een puzzeltje.

Het basisverhaal blijft doorheen het volledige game behoorlijk vaag,je weet nooit echt the bigger picture en focust vooral op je huidige objectives terwijl je verdergestuwd wordt dankzij leuke plotwendingen en je steeds nieuwe achtergrondinformatie maar ook vragen te verwerken krijgt. Het fijne hieraan is dat je je nog meer betrokken voelt bij het verhaal en steeds verder wilt spelen om meer te weten te komen.

Natuurlijk is een verhaal maar zo goed als de gameplay die het ondersteunt en ook op dat vlak valt verbazend weinig aan te merken op deze Half Life 2.

Fundamenteel gezien is Half Life 2 een firstperson shooter...stoute alien,mikken met het wapen die je op dat moment hanteert en je tegenstander een tentakeltje of dergelijke kleiner maken. Het schieten is echter zo goed uitgewerkt en gelardeerd met extra gameplayelementen die vakkundig uitgewerkt worden dat de ervaring heel wat frisser aanvoelt dan de doorsnee shooter.

Je wapenarsenaal beginnen doe je met de handige koevoet..het heeft zeker een stevig effect op de ongewapende zombieachtige vijanden maar tegen gewapende Combinesoldaten sta je behoorlijk voor lul . gelukkig pik je snel je eerste simpele handwapen op en van dan af is het allemaal downhill voor de Combinebadguys. Het wapenarsenaal is niet superuitgebreid maar er zit wel degelijk leuk speelgoed tussen.

De clichéwapens zoals de kleine en het grotere machinegeweer en natuurlijk de huis tuin en keukenrocketlauncher zitten erin,maar ook een heel wat punch pakkende magnum,een kruisboog met zoom (heeeerlijk) en het origineelste wapen van de laatste jaren de gravitygun.

Wapens selecteren gaat simpel en snel via de vierpuntdruktoets en de controls zijn naar consolenormen heerlijk accuraat.

Het enige minpuntje aan de controls zijn Freeman's problemen met deuropeningen,op momenten dat je bvb snel wil maken dat je wegkomt kan het frustreren als je blijft haken,ook npc's die je in latere missies bijstaan kunnen je in zulke situaties tegenwerken als ze de doorgang blokkeren. Het zijn echter slechts kleine schoonheidsfoutjes in een besturing die snel en zuiver verloopt.Je kunt je personage erg snel door de spelwereld bewegen,misschien zelfs net iets te snel omdat ik na een hectisch uurtje spelen in missie 3 het gevoel had net 5 keer de Turbine in Walibi achter de rug gehad te hebben,vooral ook dankzij het felle licht in dat gedeelte maar toch..misselijk door het spelen van een videogame..that's the first.

Wat nog het meeste indruk maakt in Half life 2 is de uitmuntende Havok physics engine. Deze engine die alle obstakels in de spelwereld hun eigen zwaartekracht meegeeft zat ook al in Max Payne 2,maar werd in deze Half Life niet alleen geperfectioneerd maar ook geimplementeerd in de gameplay.

Dit natuurlijk vooral door het gebruik van de gravitygun die het toelaat allerhande rotzooi zoals radiatoren,ontplofbare vaten,cirkelzagen en nog veel meer naar je toe te zuigen en als projectiel weg te schieten. Ook leuk is bvb een obstakel oppikken en dat als een geimproviseerd schild gebruiken alvorens het tegen het bakkes van een tegenstander te knallen en daar houd het nut van de gravitygun nog niet op want ook in het oplossen van puzels spelen de zwaartekracht en de gravitygun een prominente hoofdrol..veel puzzels lijken wel een excuus om te pronken met de havok engine en de mate waarin Valve die onder de knie heeft en dat is verre van kritiek want deze puzzels zorgden steevast voor een smile op mijn lippen. Hoe steek je bijvoorbeeld een plas water een plas water over als zwemmen geen optie is? Wel,je zuigt met je gravitygun een houten pallet naar je toe,springt erop en zuigt een ander stuk wrakhout in je richting en die drijvende stukken gebruik je om langzaam maar zeker de oversteek te maken....Half Life 2 zit tjokvol met dergelijke slimmigheden.

Ook in de vuurgevechten zelf komt de zwaartekrachtengine tot zijn recht,los van het gravitygungedol.De menselijk aandoende personages hebben ragdollphysics en vallen natuurgetrouw van trappen en stellingen eens ze het loodje leggen,leuker nog is die stellingen verwoesten met exploderende vaten of waarom niet gewoon de pijlers ervan stukrammen als je in een voertuig zit en je vijanden te pletter laten stortten ?

Ook voertuigen zijn in dit game aanwezig maar daar waar je bvb zoals in Halo 2 de kans krijgt tijdens de missies af en toe in verschillende voertuigen rond te sjeezen beslaan de voertuigsegmenten in dit game 2 lange missies waarin het draait om van punt a naar punt b te geraken.

Persoonlijk ben ik werkelijk weg van deze missies. Je neemt respectievelijk plaats in een hoovercraft en een buggy die door het verzet in elkaar geknutseld zijn , waarbij vooral de hoover op een opgefokte grasmaaier lijkt. de besturing voelt al even makkelijk en vloeiend als het schieten aan,iets wat andere games zoals Paraiah bewezen hebben lang geen evidentie is. In feite volgen beide voertuigmissies hetzelfde stramien van een traject afleggen aan een lekker tempo terwijl je hindernissen spectaculair ontwijkt en als je met een geblokkeerde doorgang te maken krijgt uitstappen en wat lopen rondschieten en een puzzeltje oplossen om de doorgang te openen.Dit komt gelukkig minder monotoon over dan het op papier klinkt en beide levels bieden een leuke afwisseling en de nodige racekicks...vooral het laatste gedeelte van het hoovercraftlevel zorgt voor een adrenalinerush en bevat het beruchte stuk met de instortende fabriekschoorstenen....het maakte nog steeds evenveel indruk op me als de eerste keer dat ik het zag ,het enige verschil ditmaal was dat ik geen tijd had erbij stil te staan om dat er een behoorlijk grote helicopter me op de hielen zat die me bestooktte met alles wat hij in zijn mars had terwijl ik echt wel dacht dat aliens uit de milkyway kwamen.

zolang het probleem met de septische put niet onder controle is,staat de buurt onder quarantaine

Xboxporten voor gevorderden

Laat ik maar direct een open deur intrappen,Half Life 2 voor de xbox ziet er zeker niet zo mooi uit als op een high end pc met full detail aan,maar als je de specs van de xbox in acht neemt kun je stellen dat Valve een ijzersterke prestatie afgeleverd heeft op het vlak van porten.

Grof gesteld draait de Xbox op hardware van 5 jaar oud die overeenkomt met een pc die zelfs moeite gaat hebben om alles op low te laten draaien,als je dan ziet dat de Xboxversie overeenkomt met hoe Half life 2 op een medium pc of net iets mooier eruitziet dan kan je niet anders dan onder de indruk te zijn van de visuele krachttoer die op het scherm getoverd wordt. Dit is vanuit technisch standpunt zeker het heftigste game van de huidige consolegeneratie dat alles uit de xbox sleurt wat er uit te sleuren valt. Natuurlijk diende Valve wel wat concessies te maken..Zo zijn er een aantal details uit de pcversie verdwenen,krijg je vaak korte laadtijden en krijgt de framerate vooral in de latere missies wat problemen om stand te houden. Het maakt het game zeker niet onspeelbaar,maar kan je wel af en toe wat uit de flow brengen en is een schoonheidsvlekje op een verder technische krachttoer.

Wat half Life 2 zijn graphics zo indrukwekkend maken is dat de kracht van de engine gekoppeld wordt aan zowat het beste leveldesign ooit in een fps gestopt.

Je reist doorheen 14 gevarieerde missies die je doorheen diverse locaties voeren en de omgevingen en feel van de situaties zijn telkens zo anders dat het gewoon genieten wordt.Het beste voorbeeld daarvan is het Ravenholmlevel dat zich afspeelt in een verloederd stadje dat bevolkt wordt door zombies,een overduidelijke ode aan survivalhorrorgames. De donkere dreigende toon en de enorm inventieve en gevarieerde levelopbouw maken er éen van de strafste missies uit het game van. Dit om 3 uur in de nacht spelen met een hoofdtelefoon op is een ervaring waar weinig andere games aan kunnen tippen.

Het game neemt je werkelijk mee op een rollercoaster die je naast het beruchte ravenholmlevel ook langs een kustlijn,een verloederde gevangenis en in een heuse stadsoorlog en verder voert. Alle omgevingen zijn met zoveel oog voor detail gemaakt dat de wereld waarin je speelt echt overtuigend tot leven lijkt te komen. Hoe verder je in het spel komt , hoe grootser de oorlog tussen de mensen en de aliens wordt en die impact zie je in de gebieden die je doorkruist...autowegen vol wrakken,kapotgeschoten gebouwen, de war of the worldsillusie wordt erg overtuigend op je netvlies gebrand.

De sfeer wordt nog extra dik in de verf gezet dankzij het audiovisuele aspect.De wapens klinken zoals ze horen te klinken en pakken de nodige punch,ook de omgevingsgeluiden zijn gedetailleerd en maken het nog makkelijker om je in te leven.

Neem daar nog eens het voortreffelijke stemmenwerk met de bijhorende facial animation die de personages echt geloofwaardig maakt bij en je kunt stellen dat ook op Xbox Half Life 2 een audiovisueel paradepaardje is,niet enkel door de kracht van de engine,maar vooral het erg sfeervolle levelontwerp en de sterke audio en gezichtsanimatie. Een laatste grote pluim gaat ook naar de muziek die slechts bij de stevige actiestukken prominent overkomt en meer kiest voor een subtiel passende technosound dan storende metalmuziek.

strangers in the night..there are some creepy strangers in the night

Too fast but furious

Ik ben nu wel al heel deze review behoorlijk lyrisch over deze Half Life 2 en het game verdient het ook volkomen,maar spijtiggenoeg is niks perfect en moet ik toch een paar kleine minpuntjes noteren bij deze Xboxtitel.

Los van de bij momenten stotterige framerate en het haperen aan deuren en dergelijke heeft de Xboxversie wat te leiden onder een ietwat te korte speelduur.

Veel van de 14 missies zijn erg groot en vergden me al snel 90 minuten maar op de gewone moeilijkheidsgraad is Half Life 2 iets te snel door te komen. De ai van je tegenstanders is erg simplistisch en makkelijk te doorgronden,voor ieder lastig obstakel is een behoorlijk eenvoudig truukje en je vindt genoeg healthpaks los van het feit dat je constant kunt saven om je eigenlijk zelden zorgen te hoeven maken.

Ook helpt het niet echt dat de laatste missie duidelijk de minste is van het hele game qua leveldesign en funfactor en dat het slot zeker niet door iedere gamer gesmaakt zal worden. Ik vond het op zich wel geniaal,maar te snel en abrupt afgehandeld..40 seconden na het laatste stukje gameplay staar je beduusd naar de credits en het einde nodigt niet echt uit om het game een tweede keer te doorlopen,zeker omdat je geen extra's of dergelijke krijgt.

Je klokt je speeltijd af op ongeveer 15 a 18 uur wat respectabel is,maar wat na het uitspelen van het game toch als wat weinig overkomt omdat je meer,meeren nog eens meer wilt.Een multyplayermode was zeker een welgekomen aanvulling geweest en had de houdbaarheid een stuk kunnen verlengen.

Conclusie en beoordeling

None

Wat Half Life 2 op de xbox geworden is,is een heerlijke achtbaan van actie vol twists en variatie. Een game dat op een sublieme manier een verhaal vertelt en je dankzij alle technische mogelijkheden voorhanden met de hardware doet geloven in een wereld. Een game dat je vaak zal verbazen en ondanks wat kleine minpuntjes aanzien mag worden als een huzarenstukje en een mijlpaal. Half Life 2 blijft ook op Xbox een pareltje van vakmanschap en een waar topgame,ondanks het gebrek van multyplayer.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • enorm leuke afwisselende fps
  • leveldesign
  • muziek
  • Minpunten
  • stotterende framerate
  • geen multyplayer

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren