1. Viewtiful Joe (NGC)

Viewtiful Joe (NGC)

Lang, lang geleden kondigde uitgever Capcom vier originele games aan voor de Gamecube. De eerste van de vier, flightgame Dead Phoenix, stierf een vroege dood. Killer 7 en shooter Project No. 3 werden wel gereleased, maar beide eigenzinnige games werden zowel door pers als publiek matigjes ontvangen. Slechts één van de vier games kreeg een vervolg: Viewtiful Joe. Waarom verkocht dit spel dan níét slecht, ondanks de zeer eigenzinnige stijl?

Power Ranger?

Stel, voordat je bent begonnen met het lezen van deze review, kende je Viewtiful Joe nog totaal niet. Misschien van naam, maar deze game is inderdaad nooit écht bekend geworden. Als je dan nu naar één van de onderstaande screens kijkt, tja, waarschijnlijk denk je dan dat dit een spel gebaseerd op een Disney-film is, of een virtuele versie van de Power Rangers. Dat is overigens niet verwonderlijk, zit de hoofdpersoon Joe eenmaal in zijn rode pakje, dan lijkt hij sprekend op een van onze favoriete jeugdhelden. Dit wordt overigens versterkt door de cell-shaded graphics waarmee Joe, zijn handlangers en de omgevingen zijn opgebouwd.

Maar nee hoor, Viewtiful Joe is niets van dit al. Wat het dan wel is? Kort gezegd, een 2D beat ‘m up in een filmwereld, met een stripfigurenfan met superkrachten in de hoofdrol. Klinkt te bizar om waar te zijn? Dat is het eigenlijk ook, maar toch heeft Capcom deze ingrediënten weten te mixen tot één game. Niet zomaar een game, maar een, vooral in Japan, waar de game zelfs zijn eigen animéserie heeft, erg goedverkopende game!

Zoals ik al zei is Viewtiful Joe een 2D beat ‘m up, zoals die vroeger, in de hoogtijdagen van de SNES, met z’n tientallen tegelijk in de winkelrekken lagen. Tegenwoordig zijn games als deze zeldzaam, mede door de komst van de 3D beat ‘m up. Dat we die RPG noemen en dat er wat parametertjes aan zijn toegevoegd maakt nagenoeg niets uit. Wél anders is het enorme verschil aan vrijheid. Kun je in Viewtiful Joe maar 2 kanten op, in de 3D games valt er vaak een totale wereld te ontdekken. Toch beleefde ik aan deze game minstens net zo veel plezier. Hoe dat kan? Simpel: een heerlijke gameplay, want van de graphics moet Viewtiful Joe ’t niet hebben. Of bevatten de graphics meer dan dat ze op het eerste gezicht verraden?

Naar de film, ín de film

Als de game begint, wordt je verwelkomd door een tekenfilmpje. Joe (op dat moment nog in zijn “gewone” kleren) en zijn vriendin Sylvia gaan samen naar een superheldenfilm. Niets aan de hand, zou je zeggen, ook al verveelt Sylvia zich dood. Maar, het is en blijft een videogame, en érgens moet de reden zitten om lekker te knokken/springen/puzzelen. Die reden dient zich overigens spoedig aan. Hoofdpersoon van de film en superheld in hoogsteigen persoon Captain Blue, sterft in zijn eigen kaskraker! Dat kan natuurlijk niet, ik heb zélfs de Power Rangers nog nooit zien sterven, ook al zijn dat de grootste prutsers die de Nederlandse televisie ons te bieden heeft, op Gerard& Gordon na dan, maar dat terzijde. Dat er iets niet pluis is wordt ook meteen duidelijk, als Sylvia en Joe het filmdoek ín worden gezogen (op dit moment zal je zelfs als je nog nooit van deze game gehoord had, doorhebben dat dit spel zichzelf niet altijd al té serieus neemt). Sylvia wordt meegenomen door de evil bastard die tevens de dood van Captain Blue voor zijn rekening heeft genomen, Joe blijft achter.

Al snel krijgt Joe echter hulp van de geest van Captain Blue. Hij vertelt je dat je superkrachten bezit, je zit immers in een film, en vertelt je hoe je ze moet gebruiken. Het rode Power Ranger-pakje wordt eindelijk uit de kast getrokken, en Joe kan eindelijk aan de slag. De eerste superkracht, in dit spel VFX krachten genoemd, die hij leert, is een vertraging van het beeld. Een soort van Bullet-Time, maar je aanvallen worden er ook daadwerkelijker een stuk sterker door. Tevens wordt dit erg veel gebruikt in puzzels. Zo hang je bijvoorbeeld op een platform, dat wordt aangedreven door een propeller, boven de lava, terwijl de uitgang ergens beneden is. Springen kan niet. Er komen kan simpelweg door op het platform te gaan staan, de tijd te vertragen waardoor de propeller naar beneden zakt, en eraf stappen.

De baas te baas zijn

Dit is natuurlijk niet alles, Joe beschikt in totaal over drie van deze krachten, die hij gaandeweg het avontuur leert. De vertraging van het beeld is waarschijnlijk de meest effectieve in gevechten, maar Viewtiful Joe heeft ook de beschikking tot een zoom-modus, die voor extra schade zorgt en de vijanden tijdelijk laat schrikken, en een turbostand. Als je deze laatste activeert, door simpelweg de rechterschouderknop ingedrukt te houden, bewegen Joe en zijn vijanden zich vele malen sneller. Het gevechtstechnisch voordel hoef ik hier waarschijnlijk niet uit te leggen. Een leuke bijkomstigheid is dat Joe, als hij lang genoeg op turbo vecht, in brand komt te staan. Een leuk geintje op het eerste gezicht, maar het blijkt ook nodig te zijn voor puzzels.

Deze superkrachten zijn natuurlijk lang niet altijd te gebruiken. Boven in beeld staat je VFX meter. Elke keer als je een kracht activeert, snoept deze wat van je energie af. Nu regenereert deze energie betrekkelijk snel, maar als je zonder VFX komt te zitten, verandert Joe in zijn standaardvorm, zonder het vreemde pakje. Daardoor is hij tijdelijk extra kwetsbaar. Gelukkig wordt je VFX-meter naargelang je vordert in het spel steeds langer, want gaandeweg het avontuur zul je het echt nodig hebben! Het spel is zeker op de latere levels enorm lastig. Er valt dan wel te kiezen voor meerdere moeilijkheidsgraden, toch zullen de eindbazen meermale gamer een trauma bezorgen. Deze bazen beschikken namelijk over veel kracht, en vereisen allemaal een speciale manier om te verslaan. Des te groter was mijn schrik toen ik tijdens het avontuur in een level belandde waarin je alle eerder verslagen bazen nogmaals moest verslaan. Uren doorbikkelen is het devies, zeker ook omdat het aantal savepoints beperkt blijkt te zijn. Aan de andere kant, een echt minpunt is het niet, aangezien Capcom met deze game duidelijk niet mikt op de mainstream-markt.

Heerlijk fout!

Dat Joe ín een film is gezogen, heeft natuurlijk niet alleen impact op de gameplay. Ook de cellshaded graphics stellen eigenlijk een tekenfilm voor. De graphics zijn heerlijk scherp, ook de achtergronden, en tevens zijn ze zeer kleurrijk en gevariëerd. Het feit dat het zo over-the-top aanvoelt is juist een pluspunt. Af en toe lopen er horizontale strepen door het beeld, zoals ook in de foute films van vóór de Tweede Wereldoorlog. Dit geeft de game nog meer sfeer. Ook het geluid is typerend voor deze game. Voice-overs roepen de hele tijd allerlei gevechtskreten, aan het begin van een level wordt je toegeroepen met ‘c’mon Joe’, en mocht je sterven, roept de regiseur ‘Cut, Cut, Cut’. Ook de overige muziek is prima, waarbij vooral de explosies eruit schieten, maar af en toe zijn bepaalde deuntjes wel erg repetitief.

Het meest tot uiting komt de filmstijl echter in de opbouw van de levels, hier episodes genoemd. Deze bevatten namelijk meerdere scènes die je tot een goed einde moet zien te brengen. Voor elke scène krijg je een beoordeling. Deze gaat verder dan de zogenaamde 80%, hier wordt het een stuk origineler opgelost. Het beste heb je het gedaan bij een V, wat staat voor Viewtiful, maar je hebt bijvoorbeeld ook B (Baaaaaad!) en A (Awesome!). Dit is nog zo’n geinig detail als waar ik het eerder over had. Met de punten die je verdient, kun je in de shop upgrades kopen, die uiteenlopen van een verlenging van de levensmeter, tot een speciale kungfutrap, zoals alleen tekenfilmhelden die kunnen. Héél veel voegen de gekochte nieuwe moves echter niet toe. Maar wat zeur ik, Viewtiful Joe is gewoon een geweldige 2D beat ‘m up zoals men hem al lang niet meer heeft kunnen spelen.

Conclusie en beoordeling

None

Viewtiful Joe is een geweldige 2D beat 'm up, die voor iedereen het halen waard is. De game combineert heerlijke actie met een aantal slimme puzzels, en weet daarbij telkens weer te vernieuwen!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Lekker moeilijk
  • Geweldige stijl
  • Perfecte gameplay
  • Mooie graphics
  • Goede geluidseffecten.
  • Minpunten
  • Repetitieve muziek

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nah, lijkt me niks die game.

  • Is er eigenlijk een verschil met de Xbox-versie?

  • niks voor mij

  • even proberen binnen 10 min klaar me downloaden

  • GamePlanet geeft me een Forbidden. Bij FileShack werkt de download wel.

  • Hmmm, die datum doet me ergens aan denken, maar wat…

  • @ Ralphieboy



    GTA Chinatown Wars?

  • Heb het geprobeerd en vind er niks aan.



    Je kan kiezen of al je units met melee aanvallen, met speciale melee aanvallen of dat ze met magie aanvallen. Dan kijk je naar wat saaie gevechtsbeelden en kan je nog een keer kiezen. Als je nou apart commando's kon geven zou het tien keer beter zijn.

  • Proberen kan altijd, vind de SE games altijd leuk =D

  • mmmmm…lijkt me niet veel aan…

  • Download werkt niet, heb hem nu van Gamershell;



    http://www.gamershell.com/download_40086.shtml

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren