1. Dragon Ball Z: Shin Budokai (PSP)

Dragon Ball Z: Shin Budokai (PSP)

KaméHaméHa! Als klein kind droomde ik altijd om deze superaanvallen tot mijn beschikking te hebben. Goed geraden, ik was een aantal jaar geleden enórm fan van de serie Dragonball Z. En dat was ook niet verwonderlijk, de heerlijke vechtscènes waren fantastisch uitgewerkt en de verhalen waren gewoon subliem. Helaas kwam er in die periode ook een eind aan want de anime-serie ging van de buis. Geschokt, was ik, geen Dragonball Z meer, wat moest ik nu kijken rond de klok van 7 uur op Veronica? Maar goed, ik had de videospellen gebaseerd op deze saga nog en dat is alles wat telt voor mij. Na alle Budokai series fanatiek gespeeld te hebben op de Playstation 2 komt er nu een zogeheten port naar haar kleinere broer, de PSP genaamd Dragonball Z – Shin Budokai. Houdt de PSP versie stand bij de de PS2 versie of legt deze game windeieren?

Dragonball Z – Shin Budokai

Al direct nadat ik Dragonball Z – Shin Budokai had opgestart, merkte ik gelijk dat het een stuk slanker en bovendien kaler is dan de Playstation 2 versies. Zodra je alle gamemodes hebt gepasseerd merk je dat er sowieso geen skill shop bij zit, maar dat je het moet doen met de zogenaamde Profile Cards, wat naar mijn weten absoluut belachelijk is. De informatie over deze optie blijft jou gelukkig bespaard. Hoe dan ook, op naar het verhaal van dit spel. Die naar mijn weten behoorlijk saai is maar toch de moeite waard is om te spelen. Het verhaal treedt in de voetstappen van de twaalfde film uit de Dragonball Z reeks, Movie 12: Fusion Reborn. Nadat er vrede heerst op aarde en alle gruwelijke vijanden zijn verslagen, gebeurt er het ergste wat je kunt voorstellen. Door een mysterieuze gebeurtenis is er een poort tussen de Hel en de Aarde geopend en je raad het al, alle schurken komen terug op aarde en zijn gebrand op wraak. Cell, Freeza, Cooler, en vele anderen kom je zoal tegen. Klinkt allemaal héél spannend en ontzettend leuk, maar dat is het helaas niet. De conversaties zijn om te beginnen oersaai, in plaats van de actiefilmpjes die we gewend zijn van Budokai op de console, worden de gesprekken met behulp van tekstballonnetjes afgebeeld. Soms wordt het irritant wanneer er een mooi moment dreigt te komen maar de gezichtsuitdrukkingen hetzelfde blijven. Stel je voor, Goku met dezelfde grijns op zijn gezicht in gesprek met Frieza.

De keuze voor één film als verhaal zorgt dat de game veel minder personages heeft dan bijvoorbeeld Budokai Tenkaichi, maar levert ons toch nog achttien personages op, zonder de transformaties meegerekend. Tóch had ik liever meerdere personages gezien, maar het mocht niet baten. Alle 18 personages hebben hun eigen combo’s en aanvallen, één superaanval, één gewone aanval en ook nog wat combo’s. Niet erg diepgaand, maar dat maakt voor een PSP spel niks uit. Als je jezelf maar kan vermaken in bijvoorbeeld de auto of de trein, want daar is Dragonball Z – Shin Budokai voor gemaakt, dat garandeer ik je.

Beschikbare modi

Naast de Dragon Road-mode (de verhaalmodus) word je een ruim aanbod aan gamemodes geschonken. Waaronder Time Attack, Training, Network Battle en Survival. De Survival mode geeft je zeven verschillende parkoersen waarin je steeds moeilijkere tegenstanders onder je neus krijgt, en je doel is, zoals de titel al aangeeft, om te overleven. De moeilijkheidsgraad in alle modes is helaas een stuk lager dan op de consoles. Waarom, weet ik niet, waarschijnlijk omdat de PSP werd gemaakt voor de wat mindere gamers. Wat dan weer wel leuk is, is dat de originele stemmen uit de saga compleet zijn ingevoerd. Zowel de Japanse als de Amerikaanse stemmen zitten erin en dit maakt het spelen des te leuker.

Positieve aspecten?

Nadat ik een negatieve toon heb gezet, rest de vraag natuurlijk wanneer we de positieve aspecten gaan bespreken, ís er eigenlijk wel iets goeds te vertellen over dit spel?

Maar natuurlijk, sterker nog, sommige punten zijn zelfs overweldigend. Laten we beginnen over het grafische aspect, die naar mijn weten gewoon ‘gruwelijk’ is. Het spel ziet er voor Sony’s handheld zó mooi uit. De aanvallen zijn erg mooi afgebeeld en passen precies bij mijn smaak, mede dankzij het feit omdat ik die aanvallen in de serie wel op kon vreten. Misschien wat overdreven, maar ondanks het feit dat zowel de omgevingen als de personages cell shaded zijn, is Dragon Ball Z: Shin Budokai verreweg de best uitziende game op de PSP.

Daarbij komt nog dat het ook nog eens lekker weg speelt. Je hoeft geen professionele gamer te zijn om dit alles onder de knie te krijgen, nee, Shin Budokai is voor iedereen uiterst makkelijk te leren. Met de L-knop laad je je Ki power op, met de R-knop kun je energie gebruiken zodat je aanvallen extra hard aankomen, en de vier hoofdknoppen van de PSP worden afzonderlijk gebruikt voor slaan, schoppen, energieaanvallen en verdedigen. Druk je dezelfde knop een paar keer achter elkaar in dan ontwikkel je een combo. Puur ongeïnspireerd slaan en schoppen, maar wel op een lekker hoog tempo waardoor je steeds meer zin krijgt in nóg een gevecht. Misschien is de besturing wel iets té makkelijk geconstrueerd, want je krijgt al snel de neiging om te gaan buttonbashen.

Maar..

Wat dan weer behoorlijk jammer is, is dat de psychics van de game bedroevend slecht zijn. Dit houdt in dat je tijdens het vechten de omgevingen niet kunt betasten. In de Budokai series kon je jouw vijanden snoeihard door een berg te rammen of hem vol tegen een muur aan te slaan. Nee, het is gewoon jij, de vijand, en een standaard plaatje als achtergrond. Helaas, maar je kunt nou eenmaal niet verwachten dat alle opties en mogelijkheden van de PS2 versies past op een UMD diskje. Al vind ik wel dat Shin Budokai iets teveel weg heeft van Dragonball Z – Budokai 3. Het menu, de manier van vechten blijft zo nu en dan hetzelfde en dat vind ik spijtig.

Conclusie en beoordeling

None

Dragonball Z – Shin Budokai is een geslaagd project en bovendien een keurig debuut voor de Playstation Portable. Helaas kampt de game met enkele teleurstellingen, zo is het verhaal slap en zijn de gesprekken slecht afgebeeld. Ook heel dat visitekaartje gedoe vind ik onzin, welke Dragonball Z fanaat zit daar nou op te wachten? Ondanks al die minpunten krijgt de game van mij een voldoende, sterker nog, een ruime voldoende. Het spel ziet er namelijk gruwelijk goed uit en is bovendien ook nog eens actievol, kijk, dáár zitten wij op te wachten!
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • Gruwelijk mooie graphics
  • Pick-up and play
  • Voor 'even' is het ideaal
  • Alles is origineel
  • Minpunten
  • Slap verhaal
  • Omgevingen ontastbaar
  • Neigt naar button-bashen
  • Profile Cards?

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • wilt…

  • Uitgevers maken toch geen games? :-)

  • vaag bericht…is de strekking nu dat ze ook games voor xbox en ps3 gaan maken? Dan is de titel raarrrr

  • En dit is Wii nieuws?

  • Ik vind het best, al blijven ze maar topgames maken op de Wii!

  • wilt…



    :P

  • werd eens tijd

  • Moet het niet 'wil' zijn?



    Ik ga mee met NACBreda en Ralphieboy.

  • wilt…



    Inderdaad, ik maak zelf ook genoeg fouten maar wilt is echt zo triest.

  • Ik snap geen bal van dit bericht xD

  • fantastisch nieuws! zal mij benieuwen wat ze gaan proberen qua genre aan games!

  • Doen, gewoon omdat het kan !!!

  • Raar bericht.. Maar goed, laat ze hun best maar doen :)



    En wat 'wilt' betreft.. het is vreemd. Vervang het woord maar door een vorm van 'lopen'. Dan wordt het 'loopt'. Maar 'wilt' klink idd stom.. :P Zal wel een zogenaamde uitzondering zijn ofzo. Klote nederlandse taal ook..;)

  • Vaag..

  • Wilt is volgens mij gewoon goed, hoor! Het is toch gewoon 3e persoon enkelvoud! Dan is het stam+t! 'Wil' is volgens mij gewoon spreektaal!

  • Wilt is volgens mij gewoon goed, hoor! Het is toch gewoon 3e persoon enkelvoud! Dan is het stam+t!

    Vraag

    Is het hij wilt of hij wil?



    Antwoord

    Correct is: hij wil.



    Toelichting

    Bij de meeste werkwoorden krijgt de vorm van de tegenwoordige tijd voor de derde persoon enkelvoud de uitgang -t. De onregelmatige werkwoorden kunnen, zullen, mogen en willen zijn uitzonderingsgevallen, evenals het werkwoord zijn (hij is). De vorm voor de derde persoon enkelvoud is bij kunnen, zullen, mogen en willen gelijk aan die voor de eerste persoon: hij kan, hij zal, hij mag, hij wil.



    In die delen van het taalgebied waar de uitgang -t vaak komt te vervallen (hij heef, hij blijf enz.), is wel eens sprake van verwarring en wordt de -t soms hypercorrect toegevoegd: hij wilt.



    Voor de rest is het compleet juist wat Mag zegt, uitgevers maken helemaal geen games… :')











  • lol, natuurlijk zullen ze multiplatform moeten proberen, willen ze echt hardcore-games gaan ontwikkelen.

  • Volgens mij is Marvelous naast uitgever ook gewoon developer, en hebben ze meerdere studio's in beheer.

  • Huh?

  • ik vind dit een raar bericht hier staat dus eigenlijk in ik maak lekker geen spellen meer voor de wii?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren